“…Hij betreedt juist dit rijk dat het rijk is waar geen liefde is, waar alleen verdeeldheid, gebrokenheid en scheiding is, zowel van God als van elkaar en in onszelf, de innerlijke gebrokenheid en conflict tussen geest en hart, tussen geweten en actie: Christus is geboren in het rijk van de dood dat we hebben gemaakt door het misbruik van de vrijheid, omdat we zijn vergeten dat de vrijheid haar hoogtepunt bereikt, wordt vervuld in die liefde die zichzelf volmaakt geeft, wat de vergeetachtigheid van het zelf is, wat het neerleggen is van het leven van de een voor de ander. Laten we dan niet naar deze wieg kijken zoals we doen als kleine kinderen, en alleen maar een beeld zien van de geboorte van een kind, wonderbaarlijk, wonderbaarlijk; laten we er met een ernstige en volwassen blik naar kijken, en zien dat deze kribbe een offeraltaar is, dat deze grot waarin Hij werd geboren een beeld is van die grot waarin Hij zal worden begraven, een jonge man, gedood voor Gods wil. omwille van de pijn van de Hof en de pijn van het Kruis, en laten we onszelf afvragen: ‘Zijn wij, ieder van ons, een antwoord op de liefde die op een dergelijke manier wordt geopenbaard, in een dergelijke mate wordt geopenbaard?’
uit een kerstpreek van Met. Antony Bloom
christelijkeinformatiebron 