De kerkvaders benadrukken krachtig dat Christus datgene wat door de zondeval werd onderbroken, weer op zich neemt en nieuw leven inblaast. Het beeld van genezing is een van de meest voorkomende in het Evangelie; het is zelfs normatief, aangezien de opstanding de remedie is tegen de dood. Dit is de reden waarom de schepping de incarnatie vooronderstelt, om ervoor te zorgen dat de synergist van het handelen van God met de mens vooruitgang boekt en de mens naar de dag van Parousia leidt… plan, en arche (in het begin), valt samen met zijn telos (voltooiing), archeologie met eschatologie. Van de Edense ‘levensboom’ via de Eucharistie waar de vrucht opnieuw wordt gegeven, wendt men zich ‘naar de tafel zonder sluier’, het feestmaal van het Koninkrijk. Vanaf de aanvankelijke perfectie, kwetsbaar omdat deze onbewust was, beweegt men zich naar bewuste perfectie, naar het beeld van onze Vader in de hemel. Het beeld, de objectieve basis, vraagt ​​om de subjectieve, persoonlijke gelijkenis.

Paul Evdokimov