Over de Wil van God
door Staretz Silouan van Mt. Athos

Het is een groot goed om jezelf over te geven aan de wil van God. Dan is de Heere alleen in de ziel. Geen enkele andere gedachte kan binnenkomen en de ziel voelt Gods liefde, ook al lijdt het lichaam.

Wanneer de ziel volledig is overgegeven aan de wil van God, neemt de Heer Zelf haar in de hand en leert de ziel rechtstreeks van God. Terwijl ze zich voorheen tot leraren en tot de Schrift wendde voor instructie. Maar het gebeurt zelden dat de leraar van de ziel de Heer Zelf is door de genade van de Heilige Geest, en er zijn maar weinigen die hiervan op de hoogte zijn, behalve degenen die naar Gods wil leven.

De trotse mens wil niet volgens Gods wil leven: hij is graag zijn eigen meester en ziet niet in dat de mens niet wijsheden genoeg heeft om zichzelf zonder God te leiden. En ik, toen ik in de wereld leefde, kende de Heer en Zijn Heilige Geest niet, noch hoe de Heer ons liefheeft – ik vertrouwde op mijn eigen begrip; maar toen ik door de Heilige Geest onze Heer Jezus Christus, Zoon van God, leerde kennen, onderwierp mijn ziel zich aan God, en nu aanvaard ik elke verdrukking die mij overkomt, en zeg: “De Heer kijkt op mij neer. Wat valt er te vrezen?” Maar vroeger kon ik niet op deze manier leven.

Het leven is veel gemakkelijker voor de mens die zich overgeeft aan de wil van God, omdat hij in ziekte, in armoede, in vervolging als volgt reflecteert: “Dat is Gods welbehagen, en ik moet volharden vanwege mijn zonden.”
Zo heb ik vele jaren last gehad van hevige hoofdpijnen, die moeilijk te verdragen zijn, maar heilzaam omdat de ziel vernederd is door ziekte. Mijn ziel verlangt ernaar om te bidden en waakzaam te blijven, maar ziekte belemmert me vanwege de vraag van mijn lichaam naar rust en stilte; en ik smeekte de Heere mij te genezen, en de Heere luisterde niet naar mij. Daarom zou het niet heilzaam zijn geweest als ik genezen was.

Hier is nog een geval dat mij overkwam, waarin de Heer haast maakte om naar mij te luisteren en mij te redden. We kregen op een feestmaal vis – dag in de refter, en terwijl ik aan het eten was, vond een vis – bot zijn weg diep in mijn keel en stak in mijn borst. Ik riep naar de heilige martelaar St. Panteleimon en smeekte hem om me te helpen, omdat de dokter het bot niet kon verwijderen. En toen ik het woord ‘genezen’ uitsprak, kreeg mijn ziel dit antwoord: ‘Verlaat de refter, haal diep adem, vul je wangen met lucht en hoest dan; en je brengt het bot samen met wat bloed naar boven.’ Dit heb ik gedaan. Ik ging naar buiten, ademde uit, hoestte en een groot bot kwam met wat bloed. En ik begreep dat als de Heer me niet van mijn hoofdpijn geneest, dat is omdat ze goed zijn voor mijn ziel.
+ + +
Het kostbaarste in de wereld is God te kennen en Zijn wil te begrijpen, al is het maar gedeeltelijk.

De ziel die God heeft leren kennen, moet zich in alle dingen aan Zijn wil onderwerpen en voor Hem leven in ontzag en liefde: in liefde, want de Heere is liefde; in ontzag, omdat we moeten gaan in angst om God te treuren door een of andere kwade gedachte.

O Heer, door de kracht van de genade van de Heilige Geest, garandeer dat wij mogen leven naar Uw heilige wil.
Als genade met ons is, zijn we sterk van geest; maar als we genade verliezen, zien we onze zwakheid – we zien dat we zonder God niet eens iets goeds kunnen denken.

Lees verder “Silouan de Athoniet : Over de wil van God……”

St. Jan van Kronstadt

Verheug u bij elke gelegenheid om vriendelijkheid jegens uw naaste te tonen als een ware christen die ernaar streeft zoveel mogelijk goede werken te verzamelen, vooral de schatten van de liefde.

Fragmenten uit het dagboek van St. Jan van Kronstadt over goede werken

 St. Jan van Kronstadt
Verheug u bij elke gelegenheid om vriendelijkheid jegens uw naaste te tonen als een ware christen die ernaar streeft zoveel mogelijk goede werken te verzamelen, vooral de schatten van de liefde. – St. Jan van Kronstadt

Fragmenten uit het dagboek van St. Jan van Kronstadt over goede werken

Onze ziel kan als spiritueel, actief wezen niet werkeloos blijven; het doet goed of kwaad, een van de twee; er groeit tarwe in of onkruid. Maar zoals al het goede van God komt, en het gebed het middel is om al het goede van God te verkrijgen, verkrijgen zij die vurig, oprecht en vanuit het diepst van hun hart bidden, van de Heer genade om goed te doen, en vooral de genade van de Heer. genade van het geloof; terwijl degenen die niet bidden natuurlijk zonder deze geestelijke gaven blijven en zichzelf er vrijwillig van beroven door hun eigen nalatigheid en geestelijke kilheid; en zoals de tarwe van goede gedachten, neigingen, intenties en werken groeit in de harten van degenen die vurig werken en bidden tot de Heer, zo groeit in de harten van degenen die niet bidden het onkruid van alle kwaad, waardoor de kleine dingen worden verstikt. hoeveelheid goeds dat in hen is overgebleven door de genade van de doop,

Daarom moeten we zeer zorgvuldig op het terrein van ons hart letten, opdat het onkruid van het kwaad, de luiheid, de weelde, de genotzucht, het ongeloof, de hebzucht, de afgunst, de haat en andere zaken daarin niet zouden groeien; we moeten dagelijks het veld van ons hart wieden – tenminste tijdens het ochtend- en avondgebed, en het verfrissen door heilzame zuchten, zoals door gezonde wind, en het bewateren met overvloedige tranen, zoals door vroege en late regen. Daarnaast moeten we met alle mogelijke middelen in het veld van ons hart de zaden van deugden, geloof, hoop op God en liefde voor God en onze naaste planten, dit bevruchten door gebed, geduld, goede werken, en niet voor één enkele persoon. uur in volledige luiheid en inactiviteit blijven, want in tijden van luiheid en inactiviteit zaait de vijand ijverig zijn onkruid. ‘Terwijl de mensen sliepen, kwam de vijand, zaaide onkruid tussen de tarwe en ging heen. de duivel onderdrukt hen, het vlees onderdrukt hen; het zijn deze die onze weg naar het koninkrijk der hemelen smal maken. de duivel onderdrukt hen, het vlees onderdrukt hen; het zijn deze die onze weg naar het koninkrijk der hemelen smal maken.

Het is niet nodig iemand te vragen of we de glorie van God moeten verspreiden of propageren, hetzij door te schrijven, hetzij door woord, of door goede werken. Dit zijn wij verplicht te doen naar gelang onze macht en mogelijkheden. Wij moeten onze talenten benutten. Als u veel over zo’n eenvoudige zaak nadenkt, kan de Duivel u misschien zo’n dwaasheid suggereren dat u alleen maar innerlijk actief hoeft te zijn.

O, als we onze aandacht zouden richten op de gevolgen van onze zonden of van onze goede werken! Hoe voorzichtig moeten we dan zijn om de zonde te mijden, en hoe ijverig in alles wat goed is! Want we zouden dan duidelijk moeten zien dat elke zonde die niet op tijd is uitgeroeid, door gewoonte wordt versterkt, diep in het hart van een mens wortelt, en hem soms tot aan de dood verontrust, kwelt en verwondt, en zogezegd in hem wordt gewekt en weer tot leven wordt gewekt. elke gelegenheid herinnerde hem aan de zonde die hij vroeger had begaan, en verontreinigde zo zijn gedachten, gevoelens en geweten. Stromen van tranen zijn nodig om de onverbeterlijke vuiligheid van de zonde weg te wassen. Hoe vasthoudend en kwaadaardig is het! Terwijl daarentegen elke goede handeling op welk moment dan ook oprecht, belangeloos of door herhaling een gewoonte is geworden, verheugt ons hart en vormt de vreugde en troost van ons leven door het bewustzijn dat we ons leven niet geheel tevergeefs hebben doorgebracht, ook al is het vol zonden; dat we als mensen zijn en niet als beesten; dat ook wij naar het beeld van God zijn geschapen, en dat er een vonk van goddelijk licht en goddelijke liefde in ons is; dat, ook al zijn het er maar weinig, onze goede werken een tegenwicht zullen vormen voor onze kwade werken in de balans van Gods onvergankelijke gerechtigheid.

Hoe en wanneer moeten we zorgen voor de onvergankelijke kleding van de ziel: zachtmoedigheid, gerechtigheid, kuisheid, geduld, barmhartigheid, wanneer al onze zorgen, aandacht en middelen gericht zijn op vergankelijke kleding en de versiering van ons lichaam? We kunnen geen twee heren dienen: want de ziel is eenvoudig en enkelvoudig. Hoe en wanneer moeten we zorgen voor de geestelijke rijkdommen van goede werken, als we alleen maar begerig zijn naar vergankelijke rijkdommen en ernaar streven deze met al onze macht en middelen te vergaren, als ons hart zich vastklampt aan geld, aan de wereld, en niet aan God ? Hoe en wanneer moeten we zorgen voor het onvergankelijke geestelijke voedsel en voor de gezegende drank – voor het gebed, het lezen van Gods woord, de geschriften en levens van de Heilige Vaders, de gemeenschap van het Lichaam en Bloed van de Heer, terwijl we nauwelijks laat eten en drinken uit onze mond komen, en deze bedwelmende, oplichtende giftige rook die velen als zo aangenaam beschouwen? Hoe kan onze ziel zich verheugen in de Heilige Geest, als we voortdurend bezig zijn met aardse, ijdele bezigheden en genoegens? O, ruïneuze dienst aan de corruptie, die ons wegtrekt van het onvergankelijke, ware en eeuwige leven!

… Daarom is de Heilige Geest absoluut noodzakelijk voor ons allemaal in al onze goede werken. Hij is onze kracht, sterkte, licht, vrede en troost.

… dwing uzelf voortdurend om vriendelijk te zijn als anderen u irriteren en beledigen, om voor uw vijanden te bidden, voor zachtmoedigheid, nederigheid, zachtmoedigheid, meer welwillendheid, vrijgevigheid, belangeloosheid, onthouding, kuisheid, het geven van aalmoezen, waarheid en gerechtigheid, ijver, gehoorzaamheid, en anderen. Het is moeilijk om de hartstochten te overwinnen, die worden alsof het onze natuurlijke leden zijn (“Versterft daarom uw leden die op aarde zijn”[553]), maar door voortdurend over uzelf te waken, door voortdurend vurig gebed en onthouding, met de hulp van God zul je ze kunnen overwinnen en uitroeien.

We mogen nooit vergeten dat we allemaal één lichaam zijn, en dat we elkaar moeten stimuleren tot liefde en goede werken; wij, herders, moeten dit vooral onthouden en doen… Dit is waarom de Heer zei: “Laat uw licht zo schijnen voor de mensen, dat zij uw goede werken mogen zien en uw Vader mogen verheerlijken die in de hemel is.” daarom, het licht dat in u is, wees duisternis, hoe groot is die duisternis!”

Betreffende moderne werken van naastenliefde. Als u ten volle van aardse zegeningen geniet, en als u aan de behoeftigen geeft, maar uzelf nog meer overgeeft, betekent dit dat u goede werken doet zonder de minste zelfverloochening. Uw werken van naastenliefde zijn niet groot. Maar wat vinden we nog meer? Wat zijn zogenaamde liefdadigheidswerken? Mensen organiseren verschillende vormen van amusement met een liefdadigheidsoogpunt – dat wil zeggen dat ze opzettelijk in de eerste plaats hun zondige vlees, de Duivel, willen dienen, en pas daarna hun naaste en God. Maar dit is helemaal geen liefdadigheid! Dergelijke werken dragen alleen de naam liefdadigheid. “Laten wij het kwade doen, zodat het goede moge komen.” “Wee u die verzadigd bent, want u zult hongeren! Wee u die nu lacht, want u zult treuren en huilen!”

Waarom wordt er na elke zes dagen een rustdag gehouden? Opdat we ons voortdurend mogen herinneren dat na de inspanningen van dit huidige leven de dag van eeuwige rust zal komen; want in overeenstemming met de apostel “blijft er daarom een ​​rust over voor het volk van God.” En de zondag markeert de dag van de algemene opstanding, waarna een rustdag zal komen voor allen die goed werk hebben gedaan in dit huidige leven, in Christus Jezus.

Je kunt geen enkele hartstocht, geen enkele zonde overwinnen zonder genadige hulp; Vraag daarom altijd de hulp van Christus, uw Verlosser. Hiervoor is Hij in de wereld gekomen, hiervoor heeft Hij geleden, is Hij gestorven en is Hij opgestaan ​​uit de dood, om ons in alles te helpen, om ons te redden van de zonde en van het geweld van de hartstochten, om ons te reinigen. van onze zonden, om ons kracht in de Heilige Geest te schenken om goede werken te doen, om ons te verlichten, om ons te sterken, om ons vrede te geven. Je vraagt ​​je af hoe je jezelf kunt redden als de zonde bij elke stap staat, en je op elk moment zondigt? Hier bestaat een eenvoudig antwoord op: roep bij elke stap, op elk moment de Verlosser aan, denk aan de Verlosser, en u zult uzelf en anderen redden.

Ik ben moreel niets zonder de Heer. Ik heb werkelijk niet één ware gedachte of goed gevoel, en kan geen goede werken doen; zonder Hem kan ik geen enkele zondige gedachte, geen hartstochtelijk gevoel zoals boosaardigheid, afgunst, hoererij, trots, enzovoort, van mij verdrijven. De Heer is de vervulling van al het goede dat ik denk, voel en doe. O, hoe grenzeloos breed werkt de genade van de Heer in mij! De Heer is alles voor mij, en zo duidelijk, zo voortdurend. De mijne is alleen mijn zondigheid; de mijne – zijn slechts mijn zwakheden. O, hoe moesten we onze Heer liefhebben, die er genoegen in had om ons vanuit het niet-bestaan ​​tot bestaan ​​te roepen, om ons te eren naar Zijn beeld en gelijkenis, om ons te vestigen in een paradijs van geneugten, om de hele aarde aan ons te onderwerpen, en Wie – toen we Zijn geboden niet hielden, maar verleid werden door de verleiding van de Duivel, en onze Schepper onmetelijk beledigd door onze ondankbaarheid, en alle kwaliteiten van de verleider (trots, boosaardigheid, afgunst, ondankbaarheid) en al zijn kwade kunsten, die hij ons als zijn gevangenen leerde, in onszelf opnam – ons niet voor altijd afwezen, maar verwaardigde zich om ons te verlossen van de zonde, van de vloek en de dood waarin we door de zonde waren gevallen, en Hij verscheen zelf op aarde, nadat hij onze natuur op Hem had aangenomen; Hijzelf werd mijn Leraar, mijn Genezer, mijn Werker van wonderen, mijn Verlosser; Hijzelf droeg de straf voor ons, stierf voor ons, zodat we niet voor eeuwig verloren zouden gaan. Hij stond op uit de dood, om ook ons ​​na de dood weer op te wekken. Hij is naar de hemel opgestegen, zodat ook wij zouden kunnen opstijgen, wij die zo diep waren gevallen door de zonde; en Hij werd alles voor ons: voedsel, drank, licht, zuivering, heiliging,

Lees verder “st. Jan van Kronstadt : ARTIKEL -Fragmenten uit het dagboek van st Jan van Kronstadt….”

Briljante duisternis: Op St. Dionysios de Areopagite’s Blue Halo(Aureool)

DOOR V. SILOUAN JUSTINIANO 

St. Dionysios de Areopagiet, door Fr. Silouan Justiniano, 2019. Ei tempera en goud op houten paneel, 15 x 22 1/2 in

… Timotheüs, mijn vriend, mijn advies aan jou als je op zoek bent naar een aanblik van de mysterieuze dingen, is om alles wat waargenomen en begrepen wordt, alles wat waarneembaar en begrijpelijk is, alles wat niet is en alles wat is, achter je te laten en, met je begrip opzij gezet, zoveel mogelijk naar boven te streven naar eenheid met Hem die boven alle zijn en kennis staat.
St. Dionysios de Areopagiet, De Mystieke Theologie[i]

In dit nieuwe icoon lijkt St. Dionysios de Areopagiet zachtjes te glimlachen terwijl hij de kijker stevig zegent. Met zijn blauwe aureool lijkt hij te schitteren ‘in de schitterende duisternis van een verborgen stilte’. [ii] Maar waarom, vragen sommigen zich misschien af, heeft St. Dionysios een ongewone blauwe halo?

Laten we even pauzeren, onze ogen opheffen en zien hoe: “De hemelen verkondigen de heerlijkheid van God” (Ps. 19:1). Het is daarom niet verwonderlijk dat de schoonheid van het azuurblauwe firmament al millennia lang wordt gezien als een symbool van het mysterie van het Oneindige, het Eeuwige, van de Hemel zelf. Blauw, als de “glorie van God”, vertegenwoordigt het Ongeschapen Licht dat uitstraalt uit de “goddelijke duisternis”. Het aardse manifesteert het hemelse, het tijdelijke het eeuwige. En aangezien de heilige Dionysios, de onfeilbare toeschouwer van goddelijke mysteriën, misschien wel de meest welsprekende uitlegger is van de apofatische theologie, zoals te zien in zijn Mystieke Theologie, draagt hij een blauwe halo, die zijn verlichting en kennis van onuitsprekelijke werkelijkheden aanduidt die in de “goddelijke duisternis” worden ervaren. Bovendien spreekt de heilige Dionysios in de Hemelse Hiërarchie over blauw als een “teken van verborgenheid”. [iii] Blauw is ook geassocieerd met de cherubijnen, als aanduiding van hun kracht in goddelijke kennis of contemplatie. [iv] Bovendien wordt blauw in de Philokalia beschreven als de kleur van de gezuiverde nous: “Wanneer het intellect [nous] zijn gevallen staat heeft afgeworpen en de staat van genade heeft verworven, dan zal het tijdens het gebed zijn eigen natuur zien als een saffier of de kleur van de hemel. In de Schrift wordt dit het rijk van God genoemd dat door de oudsten op de berg Sinaï werd gezien. [v] En in Exodus lezen we: “Toen ging Mozes op met Aäron, Nadab en Abihu, en zeventig van de oudsten van Israël, en zij zagen de God van Israël; en onder Zijn voeten scheen een plaveisel van saffier te zijn, zo helder als de hemel zelf…” (Exod. 24: 9-10). Vandaar dat de blauwe halo in de icoon van de patroonheilige van ons klooster spreekt van verder kijken dan het zicht; het kennen van eenheid voorbij kennis; van het binnengaan in de tegenwoordigheid van Degene die voorbij het zijn is

Zoals we kunnen zien, zijn we niet beperkt tot het symbolisch afbeelden van het Ongeschapen Licht door het gebruik van goud, rood, groen of, wat dat betreft, een andere kleur. Alle kleuren zijn immers de waarneming van specifieke golflengten van licht – puur licht waarneembaar voor het oog. Het ongeziene verstandig gemaakt. Een herinnering aan hoe het Vormloze vorm heeft aangenomen; hoe het Licht van de wereld vlees is geworden. Een ander voorbeeld van hoe de fenomenale werkelijkheid niets anders is dan een symbool, het Ongeschapene dat zich manifesteert en toegankelijk maakt door de caleidoscoop van de natuur. De kleur blauw is dus slechts een van de vele andere picturale middelen waarmee de iconenschilder kan overbrengen wat uiteindelijk de zintuiglijke waarneming en conceptie overstijgt.

Notities:
*Dit artikel is opgedragen aan de nagedachtenis van de schrijver en dichter Hugo Ball.
[i] St. Dionysios de Areopagiet, “De mystieke theologie”, in Pseudo Dionysios the Areopagite: Complete Works, C. Luibheid (vert.), Paulist Press, NY, 1987, p.135.
[ii] Idem.
[iii] Op. cit., p.189.
[iv] A Dictionary of Christian Antiquities, ed. Sir William Smith en Samuel Cheetham. Londen, 1893, p.87.
[v] Evagrios Pontikos, “Teksten over discriminatie met betrekking tot passies en gedachten”, in: The Philokalia: The Complete Text, St. Nikodimos of the Holy Mountain and St. Makarios of Corinth (ed.),G.E. E. Palmer, Philip Sherrard, Kallistos Ware (trans.), Vol. I, London, Farber en Farber, 1981, p. 49.

Bron : https://orthodoxartsjournal.org/brilliant-darkness