Over het liefhebben van je vijanden

Door : St. Silvanus de Athoniet

De ziel kan geen vrede kennen, tenzij ze bidt voor haar vijanden. De ziel die heeft geleerd van Gods genade om te bidden, voelt liefde en mededogen voor elk geschapen ding, en in het bijzonder voor de mensheid, voor wie de Heer leed aan het Kruis, en Zijn ziel was zwaar voor ieder van ons.

De Heer leerde me mijn vijanden lief te hebben. Zonder de genade van God kunnen we onze vijanden niet liefhebben. Alleen de Heilige Geest leert liefde, en dan wekken zelfs duivels ons medelijden op omdat ze van het goede zijn gevallen en de nederigheid in God hebben verloren.

Ik smeek u, neem de proef op de som. Wanneer iemand u beledigt of oneer op uw hoofd brengt, of neemt wat van u is, of de Kerk vervolgt, bid dan tot de Heer en zeg: “O Heer, wij zijn allen Uw schepselen. Heb medelijden met Uw dienaren en keer hun harten tot bekering”, en u zult zich bewust zijn van genade in uw ziel. Om te beginnen, beperk je hart om vijanden lief te hebben, en de Heer, die je goede wil ziet, zal je in alle dingen helpen, en de ervaring zelf zal je de weg wijzen. Maar de mens die met boosaardigheid aan zijn vijanden denkt, heeft Gods liefde niet in zich en kent God niet.

Als u voor uw vijanden bidt, zal er vrede tot u komen; maar wanneer u uw vijanden kunt liefhebben – weet dan dat een grote mate van de genade van God in u woont, hoewel ik nog niet zeg volmaakte genade, maar voldoende voor redding. Terwijl als je je vijanden vereert, dit betekent dat er een boze geest in je woont en kwade gedachten in je hart brengt, want, in de woorden van de Heer, uit het hart gaan kwade gedachten – of goede gedachten.

De goede mens denkt zo wijs bij zichzelf: Ieder die van de waarheid is afgedwaald, brengt vernietiging over zichzelf en moet daarom beklagenswaardig zijn. Maar natuurlijk zal de mens die de liefde van de Heilige Geest niet heeft geleerd, niet voor zijn vijanden bidden. De man die liefde van de Heilige Geest heeft geleerd, bedroeft zijn hele leven over degenen die niet gered zijn, en vergoten overvloedige tranen voor de mensen, en de genade van God geeft hem kracht om zijn vijanden lief te hebben.

Begrijp me. Het is zo simpel. Mensen die God niet kennen, of die tegen Hem ingaan, moeten medelijden hebben; Het hart treurt om hen en het oog huilt. Zowel het paradijs als de kwelling zijn duidelijk zichtbaar voor ons: We weten dit door de Heilige Geest. En zei de Heere Zelf niet: “Het koninkrijk van God is in u”? Zo begint het eeuwige leven hier in dit leven; En het is hier dat we de zaden van eeuwige kwelling zaaien.

Waar hoogmoed is, kan geen genade zijn, en als we genade verliezen, verliezen we ook zowel liefde voor God als zekerheid in gebed. De ziel wordt dan gekweld door kwade gedachten en begrijpt niet dat ze zichzelf moet vernederen en haar vijanden moet liefhebben, want er is geen andere manier om God te behagen.
Wat zal ik U geven, o Heer, want dat Gij zo’n grote barmhartigheid over mijn ziel hebt uitgestort? Geef, ik smeek U, opdat ik mijn ongerechtigheden mag zien, en altijd voor U mag wenen, want Gij zijt vervuld van liefde voor nederige zielen, en geef hun de genade van de Heilige Geest.

O barmhartige God, vergeef me. Gij ziet hoe mijn ziel tot U, haar Schepper, wordt aangetrokken. Gij hebt mijn ziel verwond met Uw liefde, en zij dorst naar U, en vermoeit zonder einde, en dag en nacht, onverzadigbaar, reikt naar U, en wil niet naar deze wereld kijken, hoewel ik haar wel liefheb, maar bovenal heb ik U, mijn Schepper, lief, en mijn ziel verlangt naar U.

O mijn Schepper, waarom heb ik, Uw schepseltje, U zo vaak bedroefd? Toch hebt Gij mijn zonden niet gegedachten.

Ere zij de Heer God dat Hij ons Zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft omwille van onze zaligheid. Ere zij de Eniggeboren Zoon, dat Hij zich verwaardigde om geboren te worden uit de Allerheiligste Maagd, en leed voor onze redding, en ons Zijn Meest Reine Lichaam en Bloed gaf tot eeuwig leven, en Zijn Heilige Geest op aarde zond.

O Heer, verleen mij tranen om te vergieten voor mijzelf en voor het hele universum, opdat de volken U kennen en eeuwig met U leven, o Heer, ons de gave van Uw nederige Heilige Geest garanderen, opdat wij Uw heerlijkheid mogen vrezen.

Bron : Overgenomen uit het boek- St. Silouan de Athoniet, door Archimandriet Sophrony (Sacharov).
Vertaling : Kris Biesbroeck