Nikolai Velimirovitc : Citaten en artikel – Ethiek en Technologie…..

WIE WAS NIKOLAI VELIMIROVITC ?

Nikolaj Velimirović ( Servisch Cyrillisch : Николај Велимировић; 4 januari 1881 [ OS 23 december 1880] – 18 maart [ OS 5 maart] 1956) was bisschop van de eparchies van Ohrid en Žiča (1920-1956) in de Servisch- Orthodoxe Kerk . Als invloedrijk theologisch schrijver en zeer begaafd redenaar werd hij vaak de nieuwe Johannes Chrysostomus  genoemd, en historicus Slobodan G. Markovich noemt hem “een van de meest invloedrijke bisschoppen van de Servisch-Orthodoxe Kerk in de twintigste eeuw”.

Als jonge man stierf hij bijna aan dysenterie en besloot dat hij zijn leven aan God zou wijden als hij het overleefde. Hij leefde en kreeg een tonsuur als monnik onder de naam Nikolaj in 1909. Hij werd tot geestelijkheid gewijd en werd al snel een belangrijke leider en woordvoerder van de Servisch-Orthodoxe Kerk, vooral in haar betrekkingen met het Westen. Toen nazi-Duitsland in de Tweede Wereldoorlog Joegoslavië bezette , werd Velimirović gevangengezet en uiteindelijk naar het concentratiekamp Dachau gebracht .

Nadat hij aan het einde van de oorlog door de geallieerden was bevrijd , koos hij ervoor om niet terug te keren naar Joegoslavië (dat na de oorlog een socialistische republiek werd ). Hij verhuisde in 1946 naar de Verenigde Staten , waar hij bleef tot aan zijn dood in 1956. Hij steunde krachtig de eenheid van alle oosters-orthodoxe kerken en bouwde bijzonder goede relaties op met de Anglicaanse en Episcopale Kerk .

Op 24 mei 2003 werd hij door de Heilige Synode van de Servisch-Orthodoxe Kerk heilig verklaard als Sint Nikolaj van Ohrid en Žiča

Nikolai Velimirovitc als Bisschop (Icoon)

CITATEN en ARTIKEL  –  “Ethiek en Technologie”

Nikolai Velimirovitch

St. Nikolai: Reflectie op het geven van aalmoezen aan de armen

Geef aan armenDe Heer zei: Voorwaar, Ik zeg u: Voor zover u het aan een van de minste van deze broeders van Mijn hebt gedaan, hebt u het Mij aangedaan (Matteüs 25:40).
Soortgelijke dingen gebeuren bij het geven van aalmoezen en bij de heilige communie. Tijdens de Heilige Communie ontvangen wij de Levende Heer Christus Zelf, in de vorm van brood en wijn; door het geven van aalmoezen geven wij aan de Levende Heer Christus Zelf, in de vorm van de armen en behoeftigen. Een zekere man in Constantinopel was buitengewoon barmhartig. Terwijl hij door de straten van de stad liep, drukte hij zijn geschenk in de handen van de armen en haastte zich verder, zodat hij hun dankbaarheid niet zou horen of herkend zou worden. Toen een vriend van hem vroeg hoe hij zo barmhartig was geworden, antwoordde hij: “Eens hoorde ik in de kerk een priester zeggen dat wie aan de armen geeft, het in de handen van Christus zelf geeft. Ik geloofde het niet, want ik dacht: ‘Hoe kan dit gebeuren, terwijl Christus in de hemel is?’ Maar op een dag was ik op weg naar huis en ik zag een arme man bedelen, en het gezicht van Christus straalde boven zijn hoofd! Op dat moment gaf een voorbijganger de bedelaar een stuk brood, en ik zag de Heer Zijn hand uitstrekken, het brood aannemen en de schenker zegenen. Vanaf dat moment heb ik het gezicht van Christus altijd boven de bedelaars zien stralen. Daarom verricht ik met grote angst zoveel liefdadigheid als ik kan.’Boekproloog van Ohrid Deel 2
+ St. Nikolai Velimirovich, Reflectie voor 18 september, De proloog van Ohrid, Deel II
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

St. Nikolai Velimirovic: over hoe God de berouwvolle zondaars wit maakt

‘Ook al zijn uw zonden als scharlaken, ze kunnen zo wit zijn als sneeuw; Ook al zijn ze rood als karmozijn, ze zullen worden als wol” (Jesaja 1:18).
O, de grenzeloze genade van God! In Zijn grootste toorn over het trouweloze en ondankbare volk, over het volk “beladen met ongerechtigheid, een zaad van boosdoeners, kinderen die verderf zijn” (Jesaja 1:4), als “vorsten [heersers] van Sodom” (Jesaja 1:10 ) en op de mensen die zijn geworden als het “volk van Gomorra” (Jesaja 1:10) – in zulke toorn laat de Heer de genade niet varen, maar roept hij hen eerder op tot bekering. Net zoals er na vreselijke blikseminslagen een zachte regen valt. Zo is de Heer lankmoedig [geduldig] en vol barmhartigheid, en “noch zal Hij Zijn toorn niet voor altijd bewaren” [Psalm 102:9 (103:9)]. Alleen als zondaars ophouden met het doen van kwaad, leren goed te doen en zich met nederigheid en berouw tot God wenden, zullen ze ‘wit als sneeuw’ worden. De Heer is machtig en gewillig. Niemand behalve Hij is in staat de zondige ziel van de mens van zonde te reinigen en, door deze te reinigen, om het witter te maken. Hoe vaak linnengoed ook gewassen wordt in water met as en zeep, hoe vaak het ook gewassen en opnieuw gewassen wordt, het kan geen witheid krijgen totdat het onder het licht van de zon wordt uitgespreid. Onze ziel kan dus niet wit worden, hoe vaak we haar ook reinigen door onze eigen inspanning en arbeid, zelfs met behulp van alle wettelijke middelen van de wet, totdat we haar uiteindelijk onder de voeten van God brengen, uitgespreid en geopend. breed zodat het licht van God het verlicht en wit maakt. De Heer vergoelijkt en prijst zelfs al onze arbeid en inspanningen, dat wil zeggen, Hij wil dat wij onze ziel in tranen baden, door berouw haar te dwingen door de pijn van het geweten om haar te onderdrukken, haar te bekleden met goede daden en uiteindelijk van doeleinden roept Hij ons tot Zich: “Kom nu”, zegt de Heer, “en laten wij samen redeneren” (Jesaja 1:18). Dat is,
O Heer, wees niet snel boos, heb medelijden met ons vóór de laatste toorn van die vreselijke dag.Boekproloog van Ohrid Deel 2
+ St. Nikolai Velimirovich, Homilie voor 5 augustus in de proloog van Ohrid Deel II
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

St. Nikolai Velimirovic: Het is niet nodig te bewijzen dat lichamelijke voeding de ziel van de mens niet kan bevredigen. . .

Het is niet nodig te bewijzen dat lichamelijke voeding de ziel van de mens niet kan bevredigen, noch dat lichamelijke drank de dorst ervan kan lessen. Maar zelfs deze hele levensgeest, die door alle geschapen dingen heen schijnt en ze leven en harmonie geeft, is niet in staat de ziel te voeden en te verfrissen.
Het lichaam ontvangt direct voedsel dat in essentie identiek is aan het lichaam. Het lichaam is van de aarde, en het voedsel voor het lichaam is van de aarde. Dit is de reden waarom het lichaam zich thuis voelt in de wereld. Maar de ziel lijdt; het wordt gekruisigd en lijdt; het walgt ervan en protesteert tegen het feit dat het indirect voedsel moet krijgen, en dit voedsel is niet identiek aan zichzelf. De ziel voelt zich daarom in deze wereld in een vreemd land, tussen vreemden.
Dat de ziel onsterfelijk is, en dat zij in wezen tot de onsterfelijke wereld behoort, wordt bewezen door het feit dat zij zich in deze aardse wereld een ontevreden reiziger in een vreemd land voelt, en dat niets ter wereld dat kan. volledig voeden en verversen. En zelfs als de ziel het hele universum als een glas water in zichzelf zou kunnen gieten, zou haar dorst niet alleen niet minder worden, maar zeker groter worden. Want dan zou er geen enkele illusoire hoop meer in zitten dat het, voorbij de volgende heuvel, op een onvermoede waterbron zou stuiten.

+ St. Nikolai Velimirovic, Homilieën: commentaar op de evangelielezingen voor grote feesten en zondagen gedurende het hele jaar , deel 1, “24. Het Evangelie over de Gever van levend water en de Samaritaanse vrouw Johannes 4:5-4
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

St. Nikolai Velimirovic: Dit is geen kreet van een arme en eenvoudige man, die op geen enkele manier zijn ziel kon verfrissen. . .

“Zoals het hart de waterbeken verlangt, zo verlangt mijn ziel naar U, o God. Mijn ziel dorst naar God; ja, zelfs voor de levende God!” (Psalm 41/42:1-2)
Dit is geen kreet van een arme en eenvoudige man, die op geen enkele manier zijn ziel kon verfrissen met menselijke wijsheid, wereldse kennis en vaardigheden, filosofie en kunst: de kennis van de fijne draden waaruit het leven van de mens en de natuur zijn geweven. Het is niet; maar het is de droevige en oprechte roep van een koning, rijk aan aardse rijkdommen, geniaal van geest, nobel in de bewegingen van zijn hart, en krachtig in de kracht en daden van zijn wil. Door zijn ziel te verfrissen met dit alles, waar de onvrije ziel in deze wereld naar hunkert, voelde koning David plotseling dat zijn geestelijke dorst niet alleen niet gelest was, maar zelfs tot zulke proporties was gegroeid dat het hele materiële universum deze op geen enkele manier kon lessen. Toen voelde hij dat hij zich in deze wereld in een dor en droog land bevond, waar geen water is(Psalm 62/63:2), en riep tot God als de enige Bron van onsterfelijke drank, waarnaar een rationele, ontwaakte ziel verlangt. “ Mijn ziel dorst naar God; ja, zelfs voor de levende God! ”

+ St. Nikolai Velimirovic, Homilieën: commentaar op de evangelielezingen voor grote feesten en zondagen gedurende het hele jaar , deel 1, “24. Het Evangelie over de Gever van levend water en de Samaritaanse vrouw Johannes 4:5-42″”
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

St. Nikolai Velimirovic: Alleen de dwazen denken dat lijden slecht is. . .

Alleen de dwazen denken dat lijden slecht is. Een verstandig mens weet dat lijden niet slecht is, maar slechts de manifestatie van kwaad en genezing van kwaad. Alleen de zonde in een mens is een echt kwaad, en er bestaat geen kwaad buiten de zonde. Al het andere dat mensen over het algemeen kwaad noemen, is dat niet, maar is een bitter medicijn om van het kwaad te genezen. Hoe zieker de man, hoe bitterder het medicijn dat de dokter hem voorschrijft. Soms lijkt het zelfs voor een zieke man dat het medicijn erger en bitterder is dan de ziekte zelf! En zo lijkt het soms ook voor de zondaar: het lijden is zwaarder en bitterder dan de gepleegde zonde. Maar dit is slechts een illusie – een zeer sterk zelfbedrog. Er is geen lijden in de wereld dat ook maar enigszins zo hard en destructief kan zijn als de zonde. Al het lijden dat door mensen en naties wordt gedragen, is niets anders dan de overvloedige genezing die de eeuwige Barmhartigheid aan mensen en naties biedt om hen van de eeuwige dood te redden. Elke zonde, hoe klein ook, zou onvermijdelijk de dood met zich meebrengen als de Barmhartigheid het lijden niet zou toestaan ​​om de mensen te ontnuchteren van de dronkenschap van de zonde; want de genezing die door lijden voortkomt, wordt tot stand gebracht door de genadevolle kracht van de Heilige en Levengevende Geest.

+ St. Nikolai Velimirovic, Homilieën: commentaar op de evangelielezingen voor grote feesten en zondagen gedurende het hele jaar , deel 1, “23. De derde zondag na Pasen: het evangelie over het wonder in Bethesda Johannes 5:1-16”
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

St. Nikolai Velimirovic: Gezegend is de man die zijn lijden gebruikt, wetende dat al het lijden in dit korte leven door God in Zijn liefde op de mensen wordt losgelaten. . .

Gezegend is de man die zijn lijden gebruikt, wetende dat al het lijden in dit korte leven door God in Zijn liefde voor de mensheid op de mens wordt losgelaten, ten behoeve en hulp van de mens. In Zijn barmhartigheid laat God het lijden over de mensen vallen vanwege hun zonden – door Zijn genade en niet door Zijn gerechtigheid. Want als het door Zijn gerechtigheid zou zijn, zou elke zonde onvermijdelijk de dood tot gevolg hebben, zoals de apostel zegt: “Als de zonde volbracht is, brengt zij de dood voort” (Jakobus 1: 15). In plaats van de dood geeft God genezing door lijden. Lijden is Gods manier om de ziel te genezen van haar zondige melaatsheid en haar dood.

+ St. Nikolai Velimirovic, Homilieën: commentaar op de evangelielezingen voor grote feesten en zondagen gedurende het hele jaar , deel 1, “22. De tweede zondag na Pasen: het evangelie over de mirredragende vrouwen”
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

St. Nikolai Velimirovic: Het is normaal dat een verstandig mens altijd op zoek gaat naar de oorzaken van zijn lijden. . .

Het is normaal dat een verstandig mens de oorzaken van zijn lijden altijd eerst bij zichzelf zoekt, en dat dwazen voortdurend anderen beschuldigen. De verstandige mens herinnert zich al zijn zonden vanaf zijn kindertijd; hij gedenkt ze met de vrees voor God en met de verwachting dat hij voor zijn zonden zal lijden; en dus, wanneer hem lijden overkomt, hetzij door zijn vrienden of door zijn vijanden, door mensen of door kwade geesten, vroeg of laat, kent hij onmiddellijk de oorzaken van zijn lijden, want hij kent en herinnert zich zijn zonden. De dwaze mens is echter vergeetachtig en vergeet al zijn onrechtvaardigheid; dus als hem het lijden overkomt, kronkelt hij van pijn en vraagt ​​zich verbaasd af waarom hij hoofdpijn heeft, waarom hij al zijn geld zou moeten verliezen of waarom zijnkinderen moeten sterven. En in zijn dwaasheid en woede zal hij met de vinger wijzen naar ieder wezen op aarde en in de hemel, als naar degene die verantwoordelijk is voor zijn lijden, voordat hij met de vinger naar zichzelf wijst – naar degene die er werkelijk verantwoordelijk voor is.

+ St. Nikolai Velimirovic, Homilieën: commentaar op de evangelielezingen voor grote feesten en zondagen gedurende het hele jaar , deel 1, “23. De derde zondag na Pasen: het evangelie over het wonder in Bethesda Johannes 5:1-16”
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

St. Nikolai Velimirovitsj: . . . Hij had een duidelijke voorkennis dat Zijn lichaam in de dood geen andere zalving zou ontvangen. . . .

En zij zeiden onder elkaar: “Wie zal de steen van de deur van het graf wegrollen?” Dit was het onderwerp van het gesprek van de Mirredragende Vrouwen toen ze naar Golgotha ​​klommen, op zoek naar niets onverwachts. De zwakke handen van de vrouwen waren niet sterk genoeg om de steen weg te rollen van de ingang van het graf, want het was erg groot. Die arme vrouwen! Ze herinnerden zich niet dat het werk dat ze zo ijverig naar het graf moesten uitvoeren, al tijdens het aardse leven van de Heer was verricht. In Bethanië, tijdens het avondeten in het huis van Simon de Melaatse, had een vrouw kostbare nardus over het hoofd van Christus gegoten. De alwetende Heer zei destijds over deze vrouw: “Omdat zij deze zalf op Mijn lichaam heeft gegoten, deed zij dat voor Mijn begrafenis” (Matteüs 26:12). Hij had een duidelijke voorkennis dat Zijn lichaam, in de dood, geen andere zalving ontvangen. Je kunt je afvragen: waarom liet de Voorzienigheid dan toe dat deze vrome vrouwen zo bitter teleurgesteld werden? Om kostbare mirre te kopen, om angstig door de donkere en slapeloze nacht naar het graf te komen en niet die liefdevolle daad te verrichten waarvoor ze zoveel hadden opgeofferd? Maar beloonde de Voorzienigheid hun inspanningen niet op een onvergelijkbaar rijkere manier, door – in plaats van het dode lichaam – de levende Heer te geven?
+ St. Nikolai Velimirovich, Homilieën: commentaar op de evangelielezingen voor grote feesten en zondagen gedurende het hele jaar , deel 1, “22. De tweede zondag na Pasen: het evangelie over de mirredragende vrouwen”
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
St. Nikolai Velimirovic: Over Jozef van Arimathea

Jozef van Arimathea, een eervolle raadsman, die ook op het Koninkrijk van God wachtte, ging vrijmoedig naar Pilatus, en verlangde naar het lichaam van Jezus. Er was nog een andere grote man die uit Arimathea, of Ramathain, op de berg Ephrem was gekomen: de profeet Samuël (1 Samuël 1:1). Deze Jozef wordt door alle vier de evangelisten genoemd, vooral in verband met de begrafenis van de dode Heer. Johannes noemt hem in het geheim een ​​discipel van Jezus (19:38); Luke – een goede man en een rechtvaardige (23:50), Matthew – een rijke man(27:57). (De Evangelist noemt Jozef niet rijk uit ijdelheid, om te laten zien dat de Heer rijke mannen onder Zijn discipelen had, “maar om te laten zien hoe het kwam dat hij het lichaam van Jezus van Pilatus kon krijgen. Aan een arme en onbekende man . zou het niet mogelijk zijn geweest om door te dringen tot Pilatus, de vertegenwoordiger van de Romeinse macht.”- Hieronymus: “ Commentaar op Matteüs“.) Hij was nobel van ziel: hij vreesde God en wachtte op het Koninkrijk van God. Naast zijn opmerkelijke geestelijke eigenschappen was Jozef ook een rijke man met een goede reputatie. Mark en Luke noemen hem een ​​raadsman. Hij was dus een van de oudsten van het volk, net als Nicodemus. Bovendien was hij, net als Nicodemus, een geheime bewonderaar en discipel van de Heer Jezus. Maar ook al waren deze twee mannen geheime volgelingen van de leer van Christus, toch waren ze bereid zichzelf aan gevaar bloot te stellen door samen met Christus op te trekken. Nicodemus vroeg de verbitterde Joodse leiders eens in hun gezicht, toen zij een excuus zochten om Christus te doden: ‘ Ooordeelt onze wet iemand voordat zij hem hoort??” (Johannes 7:51). Jozef van Arimathea stelde zichzelf bloot aan nog groter gevaar door aan het lichaam van de Heer te denken toen Zijn bekende discipelen waren gevlucht en verspreid, en toen de Joodse wolven, nadat ze de Herder hadden gedood, op elk moment op de schapen konden vallen. Dat wat Jozef deed gevaarlijk was, wordt door de Evangelist aangegeven met het woord “moedig”. Hij had dus meer nodig dan moed; hij moest de moed hebben om naar de vertegenwoordiger van Caesar te gaan en om het lichaam van een gekruisigde misdadiger te vragen. Maar Jozef, zoals Nicephorus zegt, “wierp in zijn grootheid van ziel zijn angst van zich af en schudde alle onderdanigheid van zich af, waarbij hij toonde dat hij een discipel van Jezus Christus was”.
+ St. Nikolai Velimirovich, Homilieën: commentaar op de evangelielezingen voor grote feesten en zondagen gedurende het hele jaar , deel 1, “22. De tweede zondag na Pasen: het evangelie over de mirredragende vrouwen”

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

St. Nikolai Velimirovitc: . . . De liefde van een moeder kan haar dode kinderen niet scheiden van de levenden. . .

De dood heeft één kenmerk gemeen met liefde: het brengt, net als liefde, een diepgaande verandering teweeg bij velen die het ervaren en blijven leven. Een moeder gaat na een begrafenis naar de graven van haar kinderen. Wie gaat daar heen? De kinderen in de moederziel gaan samen met de moeder naar hun graf. In de ziel van een moeder leeft de moeder slechts in een klein hoekje; al de rest is een paleis voor de zielen van de kinderen die haar zijn ontnomen.
Zo is het ook met Christus, zij het in onmetelijk grotere mate. Hij onderwierp zich aan de grenzen van het graf, zodat de mensen, Zijn kinderen, de ruimtelijkheid van het grenzeloze paleis van het Paradijs zouden leren kennen.
Een moeder gaat naar de graven van haar kinderen, alsof ze ze tot leven wil wekken in haar ziel, ze wil verlossen door haar tranen, om medelijden met ze te hebben door haar gedachten. De liefde van een moeder redt haar kinderen van verdwijning en vernietiging in deze wereld, althans voor een tijdje.
De Heer, vernederd en bespuugd, slaagde erin, door te buigen voor Zijn kruis en graf, het hele menselijke ras waarlijk te verheffen door Zijn liefde, en het voor altijd te behoeden voor verdwijning en vernietiging. De daad van Christus is onvergelijkbaar groter dan de daad van welke eenzame moeder ter wereld dan ook. Zijn liefde voor het menselijk ras is onmetelijk groter dan de liefde van welke moeder ter wereld dan ook voor haar kinderen.
Hoewel een moeder uit haar grote liefde en verdriet altijd tranen te vergieten heeft, neemt ze de resterende tranen mee als ze zelf in het graf afdaalt. De Heer Jezus vergoot echter al Zijn tranen voor Zijn kinderen, tot de laatste druppel – en al Zijn bloed tot de laatste druppel. Nooit, o zondaar, zullen er kostbaarder tranen voor u vergoten worden, noch levend, noch dood. Nooit zal een moeder, of vrouw, of kinderen, of vaderland meer voor u betalen dan Christus de Verlosser heeft betaald.

O arme en eenzame man – zeg niet: wie zal om mij rouwen als ik sterf? Wie zal huilen om mijn dode lichaam? Zie, de Heer Christus heeft om u gerouwd en over u gehuild, zowel tijdens het leven als tijdens de dood, met meer oprechtheid dan uw moeder om u zou doen.

Het is niet gepast om degenen dood te roepen voor wie Christus in Zijn liefde geleden en stierf. Ze leven in de levende Heer. We zullen dit allemaal duidelijk weten als de Heer voor de laatste keer het kerkhof van deze wereld bezoekt en de trompetten klinken.

De liefde van een moeder kan haar dode kinderen niet scheiden van de levenden. Nog minder kan de liefde van Christus. De Heer is scherpzinniger dan de zon: Hij ziet het naderende einde van degenen die nog op aarde leven, en ziet het begin van het leven voor degenen die de rust zijn ingegaan. Voor Hem die de aarde uit het niets heeft geschapen, en het lichaam van de mens uit de aarde, is er geen verschil tussen het graf van de aarde of zijn lichaam. Graan dat op het veld ligt of in een graanschuur ligt – wat voor verschil maakt dit voor de huisbewoner, die in beide gevallen aan het graan denkt, en niet aan het stro of de graanschuur? Of de mens zich nu in het lichaam of op de aarde bevindt – wat voor verschil maakt dit voor de Huishouder van de menselijke ziel?
Toen Hij op aarde kwam, bracht de Heer twee bezoeken aan de mensen: het eerste aan degenen die in het graf van het lichaam leefden en het tweede aan degenen in het graf van de aarde. Hij stierf om Zijn dode kinderen te bezoeken. Ach, hoe waarlijk sterft een moeder als ze naar de graven van haar kinderen gaat!

+ St. Nikolai Velimirovic, Homilieën: commentaar op de evangelielezingen voor grote feesten en zondagen gedurende het hele jaar , deel 1, “22. De tweede zondag na Pasen: het evangelie over de mirredragende vrouwen”
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

St. Nikolai Velimirovitc: . . . Wat voor egoïsme kan er schuilen in de zorg van een man voor de doden. . .

De mens is subliem als hij voor de levenden zorgt; de mens is meer dan subliem als hij voor de doden zorgt.
Een man zorgt vaak voor zijn leven uit egoïsme. Maar wat voor egoïsme kan er schuilen in de zorg van een mens voor de doden? Kunnen de doden hem betalen, of hun dankbaarheid uiten?
Sommige dieren begraven hun doden; Door ze aan het graf te geven, geven ze ze over aan vergeetachtigheid. Maar wanneer een levende man een dode begraaft, begraaft hij een deel van zichzelf met de dode man en keert hij naar huis terug met een deel van de dode man in zijn ziel. Dit is vooral duidelijk – vreselijk duidelijk – wanneer een bloedverwant een bloedverwant begraaft, en een vriend een vriend.
O doodgravers, in hoeveel graven zijn jullie al begraven, en hoeveel lijken leven er in jullie!

+ St. Nikolai Velimirovich, Homilieën: commentaar op de evangelielezingen voor grote feesten en zondagen gedurende het hele jaar , deel 1, “22. De tweede zondag na Pasen: het evangelie over de mirredragende vrouwen”
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
St. Nikolai Velimirovic: Wat betekent het om je kruis op te nemen? . . .

“Wat betekent het om je kruis op te nemen? Ik bedoel de gewillige aanvaarding, door de Voorzienigheid, van elk middel tot genezing, hoe bitter het ook mag zijn, dat wordt aangeboden. Worden u getroffen door grote catastrofes? Wees gehoorzaam aan Gods wil, net als Noach. Wordt er van u een offer gevraagd? Geef jezelf in Gods handen met hetzelfde geloof als Abram had toen hij zijn zoon ging offeren. Is uw eigendom geruïneerd? Overlijden uw kinderen plotseling? Verdraag het allemaal met geduld, terwijl u in uw hart God aankleeft, zoals Job deed. Laten je vrienden je in de steek en merk je dat je omringd bent door vijanden? Verdraag het allemaal zonder te mopperen en met het geloof dat Gods hulp nabij is, zoals de apostelen deden.”
+ St. Nikolai Velimirovic, Homilieën, Vol. 1
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ETHIEK EN TECHNOLOGIE
Door Nikolai Velimirovic

Ethiek en technologie
door bisschop Nikolai Velimirovic

Oorspronkelijk was religie de moeder van ethiek en technologie. In de eerste plaats was religie een stromende bron die uit verborgen diepten stroomde, ethiek een levensdragende rivier, en technologie voerde met behulp van artistieke kanalen het water uit deze rivier naar alle slagaders van het leven van de mens.

God kondigde aan de mens de wet van het geloof, de wet van het gedrag en de kennis van de technologie aan.
Op aanwijzing van God bouwde Noach een boot die een van de langste reizen in de geschiedenis van de scheepvaart maakte.

Door Gods inspiratie werd Bezalel vervuld met wijsheid in begrip, in kennis en allerlei soorten vakmanschap, om artistieke ontwerpen te maken voor werk in goud, zilver en brons, en in het snijden van stenen voor zettingen, en in het snijden van hout , zodat hij met allerlei soorten vakmanschap mag werken. (Exodus 31:1-11)

Op dezelfde manier werd de Tempel van Salomo, een van de grootste architectonische wonderen van de oude wereld, gebouwd door mensen die door de Geest van God waren onderwezen en door de hand van de Heer werden geleid. Dit is het getuigenis van de Heilige Schrift.
God was de reden van waar geloof en goed gedrag en van de kennis van technologie onder mensen.

Terwijl mensen God voortdurend boven hen, vóór hen en om hen heen voelden, op dezelfde manier waarop lucht en licht worden gevoeld, schreven en droegen zij al hun technologische werken en handwerk toe aan Hem, hun Heer en Schepper.
Toen het gevoel van Gods aanwezigheid afgestompt werd en de geestelijke visie verduisterd werd, kwam er trots binnen bij handelaars en technologen, en zij begonnen zichzelf uitsluitend de eer te geven voor hun gebouwen, handwerk en intellectuele werken, en begonnen hun werk te misbruiken. de schaduw van de vloek begon op de technologie te vallen.

Velen klagen tegen technologie.
Velen beschuldigen de moderne technologie van alle ellende in de wereld.
Is de technologie werkelijk de schuldige, of degenen die technologie creëren en gebruiken?

Is het de schuld van een houten kruis als iemand erop gekruisigd wordt?
Is het de schuld van een hamer als een buurman de schedel van zijn buurman breekt?

Technologie voelt niet goed of slecht.
Dezelfde leidingen kunnen worden gebruikt voor drinkwater of het riool.
Het kwaad komt niet voort uit gevoelloze, dode technologie, maar uit de dode harten van mensen.

Volledig bewust van de aanwezigheid van God en zonder enige trots bouwde Noach een wonderbaarlijk schip dat bedoeld was voor zijn redding en voor de nieuwe mensheid die geboren zou worden.

In een verduisterd bewustzijn met betrekking tot Gods aanwezigheid waren mensen vol trots het met elkaar eens: “Laten we een stad en een toren bouwen waarvan de top tot in de hemel reikt, en naam voor onszelf maken.” Dat was de bouw van de toren van Babel.
Toen koning Salomo klaar was met de bouw van de glorieuze Tempel van God, hief hij zijn handen naar de hemel en riep in nederigheid uit: “Zie, de hemel en de hemel boven de hemel, ik kan u niet begrijpen, laat staan ​​deze tempel die ik heb gebouwd.”

Deze wonderbaarlijke tempel duurde elf generaties. Het werd tot stof en as verwoest toen de goddeloze afstammelingen van koning Salomo het metterdaad van een ‘huis van gebed in een huis van handel’ veranderden.
Het is niet dankzij de technologie dat de Tempel eeuwenlang overeind bleef staan, en ook niet dankzij de technologie verdween hij van de aardbodem.
Technologie is doof, stom en onbeantwoord. Het is volledig afhankelijk van ethiek, zoals ethiek van geloof.

Bekend is het Bijbelse verhaal van koning Nebukadnezar. Hij bouwde de stad Babylon met paleizen en hangende torens, met zo’n technologisch vakmanschap en schoonheid als de wereld tot dan toe niet had gezien. De koning keek neer op de stad die hij had gebouwd, stond op het dak van zijn paleis en zei trots: ‘Is dit niet Babylon de Grote, dat ik zelf heb gebouwd als koninklijke residentie door de macht van mijn macht en voor de glorie van mijn Majesteit?” Terwijl hij deze verwaande woorden nog uitsprak, sloeg God hem met waanzin en hij werd krankzinnig, en in krankzinnigheid leefde hij zeven jaar als een beest tussen de dieren van de bossen.
Zijn stad Babylon de Grote werd een puinhoop en werd bespot, en was een woestijn zonder inwoners, precies zoals de profeet Jeremia had geprofeteerd. ( Jeremia 51:37)

Waar de vrees voor God verdwijnt en de morele wet van God met voeten wordt getreden, daar valt de berg van de menselijke technologie in het stof waaruit zij is opgebouwd.

Dat is de manier waarop de Eiffeltoren en de Duitse kathedralen, en de Amerikaanse wolkenkrabbers, de torens van menselijke technologie en architectuur, zullen instorten tot vormloos stof als de menselijke trots, en zelfs de christelijke, in weerwil van God zal strijden en alle maatregelen van de mensheid zal doorstaan. trots en zondigheid en slagen erin een einde te maken aan het lange lijden van God.

Waarom liggen zoveel glorieuze beschavingen diep onder de aarde begraven dat de ploegers erbovenop de grond ploegen, zonder zich zelfs te realiseren dat hun torens en botten onder de geploegde grond liggen?
Hoe komt het dat van alle glorieuze marmeren gebouwen van de Grieken niets anders over is dan de Akropollis?

Hoe heeft de aarde het aangedurfd om voor de zon en de ogen van de mens de gigantische tempels in Balbekka en Egypte te verbergen, evenals de glorieuze steden Egbata, Perzopolis, Tyrus, Sidon en Troje, waar nu koeien vredig bovenop grazen, en varkens brullen, en herders stallen bouwen van het verspreide marmer? Waarom verdwenen de trotse steden, tempels en kastelen van koning Montezuma spoorloos? Ook de koninkrijken van de zeer beschaafde Inca’s en Peruanen? Welke meedogenloze hand rolde hopen modder over al deze menselijke constructies, die door hun kracht, ontwerp en schoonheid konden concurreren met de beste moderne constructies?
Waarom zijn er breuken en geen continuïteit in de beschavingen van de mensheid?

Het is omdat geen van hen de Ene Heilige God welgevallig was.
Geen van deze begraven beschavingen werd vernietigd door de tijd, noch door het ontbreken van een solide technologische constructie, maar door de zonde tegen het heilige geloof en de heilige ethiek.
De instabiliteit van de ethiek en niet de technologie begroef ze allemaal in diepe duisternis.

‘En jij, o Kapernaüm, zul je toch niet tot de hemel verheven worden? Je zult afdalen naar de Hades.’ Deze profetie van Christus werd vervuld in de tijd dat Kapernaüm schitterde van glorie, als een sprookjesstad aan een meer. Het ging zo vreselijk in vervulling dat wanneer een reiziger zich tussen de doornen en slangen bevindt, waar eens de rijke en trotse stad Kapernaüm zichzelf verhief, hij angstaanjagend vraagt: ‘Is het mogelijk dat deze weerzinwekkende plaats ooit een woonplaats van mensen was?’

Ethiek is langdurig en onveranderlijk, dat wil zeggen evangelische ethiek, maar technologie verandert altijd. Ethiek wordt vergeleken met een dame, en technologie met haar dienstmaagd. Daarom moet de ethiek de technologie beheersen. Eeuwige waarden zijn het terrein van de ethiek en niet van de technologie. Het is verwoestend voor een heel volk om het doel van zijn leven in de technologie te steken, en al zijn arbeid en zweet offeren ze op aan de vooruitgang van de technologie, waarbij ze de ethiek met zich meeslepen, zoals Achilles de dode Hector vastgebonden aan een strijdwagen sleepte. Zo’n volk kan erin slagen al zijn steden van ivoor en goud te bouwen, maar als er mensen als Achab en Izebel in wonen, zullen de honden het laatste woord hebben en niet de mensen. Tussen eer en vaardigheid is het gemakkelijk om te kiezen. Een eerlijk man, zelfs zonder vaardigheid, wordt in onze tijd meer gerespecteerd dan een bekwaam man zonder eerlijkheid.
Technologie verandert de relatie van de mens tot de natuur, maar niet tot de mens en God.

Wie anders denkt, waardeert de dingen meer dan de mensen, en het stof meer dan de geest. Een verschrikkelijke tragedie van onze tijd is de oorlog tussen mensen en God.
God wil de identiteit van de mens verheffen en verheffen boven de stomme en levenloze materialiteit, terwijl mensen hun identiteit willen begraven en hun Schepper willen vergeten, en technologie en materiële rijkdom tot het enige doel van hun leven willen maken.
Veel mensen die geestelijk en moreel gehandicapt zijn door hun ongeloof in Christus, creëren uit moderne technologie afgoden die zij aanbidden, en roepen alle volkeren en naties op om offers te brengen aan deze afgoden.

Uit de complete werken van bisschop Nikolai [in het Servisch], Boek 12, p. 23. Vertaald uit het Servisch door Marija Miljkovic. Verzonden naar het Orthodox-Christelijke Informatiecentrum door Vr Srboljub Jockovic
Nederlandse vertaling : Kris Biesbroeck

BRON : Orthodoxchruchquotes.Wordpress.com