Archimandriet (Heilige) Sofronie Sacharov: Kom niet van het kruis af, anderen zullen u meenemen

Vader Sofronie Sacharov (toen hierodeacon) schreef in 1934 vanaf de Heilige Berg aan zijn vriend David Balfour:

‘De christen zal nooit liefde voor God of ware liefde voor de mens kunnen bereiken, als hij niet veel en zware pijnen ervaart. Genade komt alleen toe aan de ziel die tot het einde toe heeft geleden.
De tragische situatie waarin u zich nu bevindt, is mij niet onbekend. Ikzelf herinner me tot op de dag van vandaag de onuitsprekelijk harde strijd die ik voerde met de vijand in de wereld, vooral in Parijs. Voor een deel zal ik het je vertellen. Het gebeurde dat ik uit de kerk naar huis terugkeerde en ik voelde zo’n groot verlangen om naar iemand te gaan die ik kende, om te praten, om plezier te hebben, dat ik niet de kracht leek te hebben om naar huis terug te gaan en daar alleen te blijven. Maar toch, met een extreme wilskracht,bereikte ik mezelf in de kamer en viel bijna hulpeloos op de grond, door het tumult en de lelijkheid, klaar om met mijn nagels over de grond te krabben, klaar om te huilen van de pijn van mijn hart, en ik huilde. En alleen het gebed tilde mij op en herstelde de vrede in mijn hart. Maar een vrede die ik me voorheen niet eens kon voorstellen, die tot dan toe niet eens in mijn hart was gekomen.
Er waren nog veel meer omstandigheden. Ik kwam ergens vandaan. Ik wil naar een café, maar ik vecht tegen de drang. En wat denk jij? Plotseling, op een voor mezelf onbegrijpelijke manier, heb ik het gevoel dat ik mijn wil heb verloren en, letterlijk, als een dier dat door een onzichtbare persoon naar een café wordt gesleept. Het werd eng. Alleen de Heer weet, zelfs degenen die zulke verleidingen hebben ondergaan, hoeveel pijn en hoeveel onvoorstelbare inspanning er nodig was om deze wellustige verlangens te overwinnen. Of, ik herinner me dat het me ergens zo sterk aantrok, naar een of andere bioscoop, of ik weet niet waar, op zulke plekken waar ik in werkelijkheid nooit naartoe werd aangetrokken. Maar aan de andere kant, toen ik thuiskwam en ik niet had toegegeven, was mijn gebed als een vuur.

Wat je mij schrijft, begrijp ik zo goed. Ik zou alles hebben gedaan, maar niet bidden. Toen begreep ik de kracht van het woord van de Vaders, dat er geen werk is dat moeilijker is dan gebed. Maar als de mens de verleiding overwint, wordt gebed door gebed zo zoet als niets anders ter wereld. En deze weg is werkelijk pijnlijk, smal en volgens het woord van de Heer zijn er maar weinigen die deze vinden.

Mijn diepe overtuiging is dat als je zoekende bent (en dat geldt voor alle mensen), je niet zulke gruwelen, armoede, vernedering, misschien zelfs honger, volledige verlatenheid door iedereen – en door mensen, en zelfs door God – God mijn God, zult ervaren. waarom] heb je mij verlaten? Je zult nooit Gods liefde kennen. Het hart dat niet verpletterd is door de klappen van de pijn en tot het einde toe vernederd is door allerlei vormen van armoede (zowel geestelijk als lichamelijk), is niet in staat Gods genade te ontvangen. Hij wordt gekocht met een bijzonder dure prijs.

Omdat de vijand ons bestrijdt met behulp van de meest natuurlijke verlangens van menselijke liefde, zielsliefde en soms ook van de eenvoudig dierlijke, vleselijke liefde, zullen we, net als de Egyptische Maria, op de grond vallen en tot God bidden dat we, om Zijn genade, om ons Zijn goddelijke liefde te geven in ruil voor de vleselijke en menselijke liefde, die wij voor Hem hebben afgewezen. Maar als je op deze manier bidt, moet je alleen maar bidden totdat alle verlangen naar vleselijke liefde is uitgedoofd en vrede in ziel en lichaam woont. Je hoeft niet naar meer te zoeken om niet in de verleiding te komen, in “vals spelen”.

Wees indien mogelijk geduldig, mijn liefste. Geef mij de schuld, de schuldige van moederrampen, maar wees geduldig. Geloof je me dat ik alleen maar zo tegen je durf te praten omdat (…) ik ook soortgelijke pijnen heb gekend?
Als je met Christus wilt regeren, overwin dan de passies. Er is geen andere manier – strikt genomen zijn passies slechts een “verleiding”. Ik zal nooit geloven dat iets op deze wereld je tevreden kan stellen. Het theater, de bioscoop, de cafés en dergelijke zijn alleen voor kinderen, mensen met een niet-begrijpend hart…
Het leven volgens de geboden van Christus is werkelijk een Golgotha. En dit pad is zodanig dat degene die erop stapt, als hij de moeilijkheden die alleen maar groter worden niet door gebed overwint, maar ervan zal afwijken en terug zal keren, hij niet zal terugkeren naar waar hij zal terugkeren, dat wil zeggen naar de wereld (tot het leven na de passies) zal niet die vreugde vinden die de mensen van deze wereld hebben die God niet hebben gekend.
Als ze in de laatste Grote Oorlog een soldaat naar de aanval stuurden, plaatsten de majoors vaak machinegeweren achter de aanvaller, of volgde de officier hen met twee pistolen in hun handen, zodat iedereen die bang werd en zich omdraaide, zou worden neergeschoten. De situatie van degenen die zich in de aanval wierpen, betekende dus dat hun redding en leven pas in het verschiet lagen als ze de vijand zouden overwinnen. Bij ons monniken is de situatie vergelijkbaar. Onze verlossing, in elke betekenis van het woord, ligt alleen maar in de toekomst.

Toen de groeipijnen van mijn ziel, zoals het leek, hun hoogtepunt hadden bereikt, wist ik niet door abstracte, filosofische oordelen, maar door een levend en diep gevoel van het hart de waarde van de menselijke ziel. kostbaarder dan de hele wereld. Het lijden brengt zulke grote vruchten met zich mee dat we, als we wat meer begrip zouden hebben, niet ‘van het kruis zouden willen afkomen’. Aan een van onze hieromoniks verscheen de Heer in een droom, gekruisigd aan het kruis, en zei tegen hem: “Kom niet van het kruis af, anderen zullen je meenemen”. En de Heer herhaalde deze woorden drie keer. En toen eindigde het visioen.

Ik zou je nog één ding willen vertellen, maar ik ben bang dat ik de ervaring van je leven niet zal verhinderen. Eén ding vraag ik de Heer: wees niet bang voor de samenpakkende wolken.

Het spijt me dat u zo zelden naar uw abt schrijft. Zie aan het einde van het ‘tweeëndertigste woord’ van de heilige Simeon de Nieuwe Theoloog, hoe hij zijn discipel adviseert hem vaker te schrijven, omdat hij (Heilige Simeon) op deze manier hartelijker voor hem zal bidden. En zo is het ook, want vanuit een lange stilte verzwakken degenen die je omringen je gebed voor degene die verder is. Overal, overal waar je kijkt, pijn. En wat onder je ogen valt, dat wekt sterker je sympathie. Alleen als je op zijn minst een relatief welzijn in de wereld zult verwerven, kun je minder vaak schrijven, maar zolang de problemen en de strijd sterk zijn, moet je niet blijven hangen, schrijft hij aan Vader Siluan, en ik geloof in God dat je hulp zult ontvangen. Je positie is bijzonder moeilijk omdat je man-tegen-man in gevecht bent met de vijand.

En dit is voordat je hebt geleerd de passies te bestrijden. Maar zelfs degenen die geleerd hebben (relatief natuurlijk), overwinnen ze met inspanning en hard werken. De heilige Johannes Chrysostomus noemt de hartstocht van hoererij onze meedogenloze beul, die ons bijna tot op de diepten van de ouderdom uit elkaar scheurt. Je moet van de pijnlijke toestand van het lichaam gaan houden, om relatieve rust te vinden van deze verschrikkelijke passie. Vergeef me dat ik mezelf heb toegestaan ​​over mezelf te praten.

Met de zegen van de priester sloeg ik mezelf op een gegeven moment, bij elke beweging van het lichaam, mezelf tot het punt van bloedige blauwe plekken, totdat uiteindelijk de pijn, die het hart doordrong, de bewegingen van het lichaam doofden en werden getemd. Nu heb ik dat middel echter verlaten, om twee redenen: ten eerste, in een pijnlijke toestand van het lichaam en bij afwezigheid, hier bij Athos, van plannen en hoerenpassie, en dan betekent dit, als het vaak wordt gebruikt en voor de langere tijd verstoort het het gehele zenuwstelsel sterk. Zodat we de voorkeur zouden geven aan gebed alleen. Ik heb ooit bijna mijn eigen dood veroorzaakt. Met de hoek van een stuk hout dat ik in mijn handen had, sloeg ik mezelf tussen de ribben, vlakbij het hart. Twee weken lang kon ik nauwelijks bewegen, mijn linkerarm was bijna verlamd. In liggende positie was het moeilijk voor mij, ook was het moeilijk voor mij om te ademen. Maar dank God Ik ben hersteld. Soms draait het lichaam sterk rond, het is bijna onmogelijk om geen toevlucht te nemen tot dit middel. En wat een merkwaardig iets: hoererij-passie werkt op de een of andere manier zo in het lichaam dat wanneer de koorts toeneemt, zelfs krachtige slagen die lange tijd pijnlijke blauwe plekken of bloedsporen achterlaten, zodat het moeilijk voor je is om te lopen, op die momenten dat je ze bijna niet eens voelt, moet je jezelf meedogenloos slaan, vele malen, totdat de pijn het hart bereikt om het lichaam te kalmeren.

“Dit woord is moeilijk”, maar wat kun je ermee doen? Volgens de woorden van de heilige Isaac van Syrië is het beter voor ons om in nood te sterven dan, ons over te geven aan onze passies, het menselijke gezicht te verliezen, te veranderen van Christus.

De christen moet noodzakelijkerwijs een behoeftig persoon zijn. Nog meer de monnik, de priester. Jezelf haten, beginnend door te worstelen, niet alleen door je passies in bedwang te houden, maar er ook weerstand aan te bieden, dat wil zeggen erop te kamperen, en plotseling voel je opluchting: alsof er een licht in je ziel opkomt. St. Basilius de Grote en Johannes van de Ladder zeggen dat gewillig lijden aangenamer is dan onvrijwillige vreugde.
In verband met de manier waarop de mens leeft, worden de externe omstandigheden van zijn leven geregeld. Soms veranderen, vanwege onze fouten of, integendeel, onze innerlijke leiding, de externe omstandigheden van het leven ook ten kwade of ten goede.
(…)
Eer aan God voor alles. Wij zullen geduldig zijn. Dit is onze manier. Als je struikelt, ga dan rechtop staan. Je bent gevallen, sta op. En om te wanhopen is dat nooit nodig. Soms is het zo moeilijk dat de mens bereid is afstand te doen van het eeuwige leven als het op deze manier wordt verkregen. In plaats daarvan, wanneer deze wolken voorbijgaan, schijnt de zon op de een of andere manier op een bijzondere manier, en de mens is dan blij dat hij pijn heeft doorstaan: ‘We zijn blij met de dagen waarin je ons vernederde, de jaren waarin we kwaadaardig”.

Bron :
(Archimandrite Sofronie – De noodzaak om God te kennen, Reintregirea Publishing House, Alba Iulia, 2006)

Vertaling : Kris Biesbroeck