Transformation of Christ 16e cent. – Onoufrios of Neokastrp – museum of Albania medieval art, Koica, Albania
Metropoliet Antonius van Sourozh
TRANSFIGURATIE
In de naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest.
Er zijn gezegende of tragische momenten waarop we een persoon aan ons geopenbaard kunnen zien in een licht met een diepte, met een ontzagwekkende schoonheid die we nooit eerder hadden vermoed.
Het gebeurt wanneer onze ogen open zijn, op een moment van zuiverheid van hart; omdat niet alleen God Zelf de reinen van hart zal zien; het is ook het goddelijk beeld, het licht dat schijnt in de duisternis van een menselijke ziel, van het menselijk leven dat we kunnen zien op momenten dat ons hart stil wordt, transparant wordt, zuiver wordt.
Maar er zijn ook andere momenten waarop we een persoon kunnen zien die we altijd dachten te hebben gekend, in een licht dat een openbaring is. Het gebeurt wanneer iemand gloeit van vreugde, van liefde, met een gevoel van aanbidding en aanbidding. Het gebeurt ook wanneer een persoon op het diepste punt is, het punt van kruisiging van lijden, maar wanneer het lijden puur blijft, wanneer er geen haat, geen wrok, geen bitterheid, geen kwaad mee vermengd is, wanneer puur lijden uitstraalt, zoals het scheen onzichtbaar voor velen van de gekruisigde Christus.
Dit kan ons helpen te begrijpen wat de apostelen zagen toen ze op de berg der verheerlijking waren. Zij zagen Christus in heerlijkheid op een moment waarop Zijn totale overgave aan de wil van de Vader, Zijn definitieve en ultieme aanvaarding van Zijn eigen menselijke bestemming, aan hen werd geopenbaard. Mozes en Elia, zo wordt ons verteld, stonden bij Hem; de ene vertegenwoordigt de wet en de andere vertegenwoordigt de profeten: beiden hebben de tijd verkondigd waarin de redding zou komen, wanneer de Man van lijden alle lasten van de wereld op zich zal nemen, wanneer het Lam van God, geslacht vóór alle eeuwen, zal nemen op Zichzelf alle tragedie van deze wereld. Het was een moment waarop Christus in Zijn menselijkheid, in nederige en triomfantelijke overgave, Zichzelf uiteindelijk aan het Kruis gaf.
Vorige week hoorden we Hem zeggen dat de Zoon van God zal worden overgeleverd in de hand van mensen, en dat ze Hem zullen kruisigen, maar op de derde dag zal Hij opstaan. Op dat moment werd het dreigend, het was een beslissend punt, en Hij schitterde met de glorie van de volmaakte, opofferende, gekruisigde liefde van de Heilige Drie-eenheid, en de responsieve liefde van Jezus de Mens, zoals Sint Paulus Hem noemt. De apostelen zagen het schijnen, ze zagen het goddelijk licht door het doorzichtige vlees van Christus stromen, op alle dingen om Hem heen vallen, rots en plant aanraken en er een reactie van licht uit opwekken. Zij alleen begrepen het niet, omdat in de hele geschapen wereld alleen de mens heeft gezondigd en blind is. En toch werd hun het mysterie getoond, en toch gingen ze die wolk binnen die de goddelijke heerlijkheid is, die hen vervulde met ontzag, met angst, maar tegelijkertijd met zo’n uitbundige vreugde en verwondering!
Mozes was die wolk binnengegaan en mocht met God spreken zoals een vriend met een vriend spreekt; hij mocht God aan zich voorbij zien gaan, nog zonder naam, nog zonder gezicht. En nu zagen ze het gezicht van God in de Incarnatie. Ze zagen Zijn gezicht en ze zagen Zijn glorie stralen uit tragedie. Wat ze zagen was de heerlijkheid, wat ze zagen was het wonder daar te zijn, in de glorie van God, in de tegenwoordigheid van Christus die hun in glorie werd geopenbaard. Ze wilden daar voor altijd blijven, zoals wij doen op momenten dat iets ons vervult met aanbidding, met ontzag, met onuitsprekelijke vreugde. Maar Christus had hun verteld dat de tijd gekomen was om af te dalen in de vallei, om de berg der verheerlijking te verlaten, want dit was het begin van de weg van het kruis. en Hij moest opgaan in alles wat tragisch was in het menselijk leven. Hij bracht ze naar de vallei om ze te confronteren met de pijn van de vader wiens kind niet genezen kon worden, met het onvermogen van de discipelen om iets voor dit kind te doen, met de verwachting van de mensen die zich nu tot niemand anders konden wenden dan Hem – dat is waar Hij ze bracht.
En er wordt ons verteld dat Hij deze drie discipelen had gekozen omdat ze samen, in hun saamhorigheid, de drie grote deugden bezaten die ons in staat stellen om met God het mysterie van Zijn incarnatie, van Zijn Goddelijkheid, van Zijn kruisiging te delen, om Zijn neerdaling in hel na Zijn dood en om het nieuws van
Zijn opstanding te ontvangen: het geloof van Petrus, de liefde van Johannes, de gerechtigheid van Jacobus.
Er zijn momenten waarop we ook iets zien dat ons te boven gaat, en hoe graag we zouden willen dat we konden blijven, voor altijd in deze gelukzalige toestand kunnen blijven; en het is niet alleen omdat we er niet toe in staat zijn dat we er niet in mogen blijven, maar omdat de Heer zegt: je bent nu op de berg der verheerlijking, je hebt Christus gezien die klaar is om gekruisigd te worden voor het leven van de wereld – ga nu samen met Hem, ga nu in Zijn naam, ga nu, en breng mensen tot Hem opdat ze leven!
D
it is onze roeping. Moge God ons geloof geven, en de zuiverheid van hart die ons in staat stelt om God te zien in elke broeder en zuster van ons! Zei niet een van de woestijnvaders: ‘Hij die zijn broer heeft gezien, heeft God gezien’? – en elkaar dienen met opofferende liefde, met de uitbundige vreugde om ons leven aan elkaar te geven zoals Christus zijn leven voor ons gaf.
Amen
christelijkeinformatiebron 