Dit is een privé christelijke blog van Kris Biesbroeck, Licentiaat Theologie en filosofie. De inhoud van blog : Theologie, filosofie, Kerkvaders, Heiligenlevens, Exegese, Augustinus,enz… Alles wat sinds 2007 op de site is verschenen kan hier teruggevonden worden bij de Categorieën (bij het begin van de site) HET ADRES VAN DE SITE IS : CHRISTELIJKEINFORMATIEBRON.WORDPRESS.COM.
De Heilige Geest wilde twee evangelisten kiezen (Marcus en Lucas) die niet eens tot de Twaalf behoorden, opdat niet zou worden gedacht dat de genade van de evangelisatie alleen tot de apostelen was gekomen en dat in hen de fontein van genade was opgedroogd.
Augustinus
“We moeten een uitzondering maken voor de heilige Maagd Maria, die ik wil ondervragen over het onderwerp zonde, uit eer aan de Heer; want van Hem weten we welke overvloed aan genade voor het overwinnen van elke zonde haar werd verleend. , die de verdienste had om Hem te ontvangen en te baren die ongetwijfeld geen zonde had (1 Joh 3,5). Als we dan, met uitzondering van de Maagd, alle bovengenoemde heilige mannen en vrouwen zouden kunnen verzamelen en hen zouden vragen of ze zonder zonde leven, wat kunnen we veronderstellen dat hun antwoord zou zijn?”
Augustinus
Als je gelooft wat je wilt in het
Evangelie en afwijst wat je niet leuk vindt,
geloof je niet in het Evangelie, maar in jezelf”
Sint-Augustinus van Hippo
Jij was binnen, en ik buiten, en daar zocht ik jou. U was bij mij toen ik niet bij U was. Je riep, en schreeuwde het uit, en brak mijn doofheid. Je glansde en gloeide en verdreef mijn blindheid. U hebt mij aangeraakt en ik heb gebrand voor Uw vrede. Want U hebt ons voor Uzelf gemaakt, En onze harten zijn rusteloos totdat ze in U rusten. Te laat heb ik U liefgehad, Schoonheid altijd oud, altijd nieuw. Gij hebt mijn banden verbroken; Ik zal U een offer van lof aanbieden.
Sint-Augustinus van Hippo
Ik zal een manier voorstellen waarmee je God de hele dag kunt prijzen…. Wat je ook doet, doe het goed en je hebt God geprezen.
Augustinus
IEDEREEN DIE VROEG EN ERNSTIG OVER DE BERGREDE OVERDENKT – ZOALS WE LEZEN IN HET EVANGELIE VOLGENS MATHEUS, GELOOF IK DAT HIJ DAARIN DE PERFECTE STANDAARD VAN HET CHRISTELIJKE LEVEN ZAL VINDEN
Augustinus
Het is volgende maandag feestdag van de Heilige Augustinus. In mijn ogen een van de beste Kerkvaders. Zijn teksten zijn ontzettend inspirerend één en al kracht. Ik koester in mijn bureau een icoon van de heilige, een geschenk van Vader Paolo en geschilderd door een monnik van de Athos. IK zal het maandag in het volle licht plaatsen!!
Daarom post ik hier enkele citaten van de heilige .
Huil niet als je van mij houdt
Auteur: Sint-Augustinus
Als je het geschenk van God kende en wat de hemel is!Als je vanaf hierhet lied van de engelen kunt horen en mij in hun midden kunt zien!
Als je de horizon en de eeuwige velden voor je ogen zou kunnen zien ontvouwen, de paden waar ik loop!
Als je, net als ik, een ogenblik zou kunnen nadenken overde schoonheid waarvoor alle schoonheden verbleken!
Wat ! je zag me, je hield van me in het land van de schaduwenen je kon me niet meer zien, noch meer van me houden
in het land van de onveranderlijke werkelijkheden?
Geloof me, als de dood komt om je banden te verbreken,zoals hij degenen heeft gebroken die mij hebben geketend,
en als er een dag komt die God kent en heeft vastgelegd,je ziel zal naar de hemel komen waar de mijne eraan voorafging,die dag zul je degene terugzien die van je hield en die nog steeds van je houdt, je zult haar gezuiverde tederheid herontdekken.
God verhoede dat ik, toen ik een gelukkiger leven binnenging, ontrouw aan de herinneringen en vreugden van mijn andere leven, minder liefdevol werd!
Je zult mij daarom weer zien, getransfigureerd in extase en geluk, niet langer wachtend op de dood, maar van moment tot moment vooruitgaand, met jou die mijn hand vasthoudt, op de nieuwe paden van Licht en Leven, drinkend van dronkenschap aan de voeten van God een drank waar je nooit genoeg van krijgten die je bij mij komt drinken.
Veeg je tranen af en huil niet meer, als je van mij houdt.
Vertaling in het Frans
Ne pleure pas si tu m’aimes
Auteur : Saint Augustin
Si tu savais le don de Dieu et ce que c’est que le Ciel !
Si tu pouvais d’ici, entendre le chant des Anges
et me voir au milieu d’eux ! Si tu pouvais voir se dérouler sous tes yeux
les horizons et les champs éternels,les sentiers où je marche !
Si, un instant, tu pouvais contempler, comme moi,
la Beauté devant laquelle toutes les beautés pâlissent !
Quoi ! tu m’as vue, tu m’as aimée dans le pays des ombres,
et tu ne pourrais ni me revoir, ni m’aimer encore
dans le pays des immuables réalités ?
Crois-moi, quand la mort viendra briser tes liens
comme elle a brisé ceux qui m’enchaînaient,
et quand un jour que Dieu connait et qu’il a fixé,
ton âme viendra dans le Ciel où l’a précédée la mienne,
ce jour-là, tu reverras celle qui t’aimait et qui t’aime encore,
tu en retrouveras les tendresses épurées.
A Dieu ne plaise qu’entrant dans une vie plus heureuse,
infidèle aux souvenirs et aux joies de mon autre vie,
je sois devenue moins aimante !
Tu me reverras donc, transfigurée dans l’extase et le bonheur,
non plus attendant la mort,
mais avançant d’instant en instant,
avec toi qui me tiendra la main,
dans les sentiers nouveaux de la Lumière et de la Vie,
buvant avec ivresse aux pieds de Dieu
un breuvage dont on ne se lasse jamais
et que tu viendras boire avec moi.
“Wees niet dwaas in de verzoeken die u aan God doet, anders zult u God beledigen door uw onwetendheid. Handel verstandig in gebed, zodat u glorieuze dingen waardig kunt worden. Vraag om dingen die eervol zijn van Hem Die niet zal aarzelen, zodat jij eer van Hem kunt ontvangen als resultaat van de verstandige keuze die jouw vrije wil heeft gemaakt. Salomo vroeg om wijsheid (3 Kon. 3:8-14) – en daarmee ontving hij ook het aardse koninkrijk, want hij wist verstandig te vragen aan de hemelse Koning, dat wil zeggen om dingen die belangrijk zijn.”
– St. Isaac de Syriër
Dit is de manier waarop wij Christus moeten zien. Hij is onze vriend, onze broer; Hij is alles wat goed en mooi is. Hij is alles. Toch is Hij nog steeds een vriend en Hij schreeuwt het uit: “Jullie zijn mijn vrienden, begrijpen jullie dat niet? Wij zijn broers. Ik ben niet… Ik heb de hel niet in mijn handen. Ik bedreig je niet. Ik houd van je. Ik wil dat je samen met mij van het leven geniet.”
Christus is alles. Hij is vreugde, Hij is leven, Hij is licht. Hij is het ware licht dat de mens blij maakt, hem laat stijgen van geluk; laat hem alles zien, iedereen; zorgt ervoor dat hij voor iedereen voelt, dat hij iedereen bij zich wil hebben, iedereen bij Christus.
Heb Christus lief en stel niets boven Zijn liefde. Christus is alles. Hij is de bron van het leven, het ultieme verlangen, Hij is alles. Al het mooie is in Christus.
Iemand die van Christus is, moet Christus liefhebben, en wanneer hij Christus liefheeft, wordt hij verlost van de Duivel, van de hel en van de dood.
Uit het boek Ouderling Porphyrios: getuigenissen en ervaringen
Image
Dit citaat werd reeds eerder geplaatst, maar nu met de volledige tekst van het artikel van waaruit de tekst werd gehaald :
De grootste deugd is gebed; de basis van het gebed is vasten. Vasten is de voortdurende gematigdheid in het eten, samen met wijs onderscheidingsvermogen. Trotse man! Je verbeeldt je zoveel, je denkt zo hoog over je eigen geest, maar deze is voortdurend en volledig afhankelijk van je maag. De wet van het vasten, die uiterlijk een wet voor de maag is, is in essentie een wet voor de geest.
Als de geest, de kroon van de mens, zijn eigen heerschappij wil binnengaan en behouden , moet hij zich eerst onderwerpen aan de wet van het vasten. Alleen dan zal het voortdurend wakker en verlicht zijn; alleen dan kan de geest heersen over de verlangens van het hart en het lichaam. Alleen door constante matigheid kan het de dingen leren geboden van het Evangelie en volg ze. De basis van deugden is vasten.
Toen de nieuw geschapen mens Eden kreeg, kreeg hij ook één enkel gebod: het gebod om te vasten. Uiteraard werd er maar één gegeven , omdat dit voldoende was om de eerste mens in zijn zondeloosheid te behouden. Het gebod sprak niet over de hoeveelheid voedsel, maar verbood alleen een kwaliteit, een soort voedsel. Mogen degenen die geloven dat vasten alleen betrekking heeft op de kwantiteit en niet op de kwaliteit, zwijgen! Als ze zich volledig zouden verdiepen in de studie van vasten, zouden ze het belang inzien van de kwaliteit van het voedsel dat ze eten. Het gebod om te vasten, door God aan de mens in Eden uitgesproken, was zo belangrijk dat het gepaard ging met een waarschuwing dat de mens gestraft zou worden als hij het gebod overtrad. De straf was de eeuwige dood.
En zelfs vandaag de dag blijft de zondige dood degenen treffen die het heilige gebod om te vasten overtreden. Degenen die de gematigdheid en het noodzakelijke onderscheidingsvermogen in voedsel niet bewaren, kunnen noch maagdelijkheid noch kuisheid bewaren. Ze kunnen hun woede niet beteugelen; ze vallen ten prooi aan luiheid, depressie en verdriet;en ze worden de slaven van de ijdelheid, het huis van de trots, die de persoon allemaal in een vleselijke staat brengen die het duidelijkst tot uiting komt in zijn luxueuze en overvolle tafel.
Het gebod om te vasten wordt vernieuwd of zelfs bevestigd door de Evangeliën. ‘Maar pas op voor uzelf, dat uw hart niet bezwaard wordt door dronkenschap, dronkenschap en zorgen van dit leven, en dat die dag u niet onverwachts overkomt ’, zei de Heer. Te veel eten en dronkenschap maken niet alleen het lichaam zwak, maar ook de geest en het hart. Met andere woorden, ze leiden de persoon zowel in zijn ziel als in zijn lichaam naar een vleselijke staat.
Vasten daarentegen leidt een christen naar een geestelijke toestand. Hij die door het vasten gereinigd wordt, is berouwvol van geest; kuis, nederig, stil en verfijnd in de emoties van het hart en de gedachten; licht in zijn lichaam; in staat tot spiritueel werk en contemplatie; en in staat de genade van God te aanvaarden.
De vleselijke mens wordt volledig ondergedompeld in zondige genoegens. Hij is sensueel in zijn lichaam, in zijn hart en in zijn geest. Hij is niet alleen niet in staat tot geestelijke vreugde en het aanvaarden van Gods genade, maar hij kan zich zelfs niet bekeren. Hij is niet in staat tot enig spiritueel werk; hij is aan de aarde genageld, hij is verdronken in een zee van bezittingen die geen leven hebben. Terwijl hij nog leeft, is hij dood in zijn ziel. “Wee jullie die verzadigd zijn, want jullie zullen hongeren.” Dat is het woord van God voor degenen die het heilige gebod om te vasten negeren. Wat zal je in de eeuwigheid bevredigen, als je hier op aarde alleen maar hebt geleerd verzadigd te worden door bederfelijk voedsel en wereldse geneugten, die in de hemel niet bestaan? Wat wil je in de eeuwigheid eten, terwijl je nog nooit een hemels gerecht hebt geproefd? Hoe kun je hemels eten eten en ervan genieten als je het op aarde nooit hebt gewaardeerd en zelfs veracht?
Het dagelijks brood van een christen is Christus Zelf. De onverzadigbare verzadiging van dit brood is een reddende voldoening en vreugde, waartoe elke christen geroepen is. We zijn geroepen om onszelf onverzadigbaar te vullen met het woord van God, om onszelf onverzadigbaar te vullen met de geboden van Christus, om onszelf onverzadigbaar te vullen met het voedsel van de Heer: “Gij hebt een tafel voor mij bereid tegen degenen die mij lastig vallen; Gij hebt mijn hoofd met olie gezalfd, en Uw beker die mij bedwelmt, hoe sterk is die! ‘Waar zullen we beginnen,’ zegt de heilige Macarius de Grote, ‘wij die nooit ons eigen hart hebben bestudeerd? Laten we, terwijl we buiten staan, op de deur kloppen door gebed en vasten”, zoals de Heer Zelf ons geboden heeft: “Klop, en er zal voor je opengedaan worden.” Deze arbeid, die ons wordt aangeboden door een van de grootste leraren van het monastieke leven, was de arbeid van de heilige apostelen. Hierdoor werd hun toegestaan de woorden van de Geest te horen. ‘Terwijl zij de Heer dienden en vastten, zei de Heilige Geest: ‘Scheid nu Barnabas en Saulus voor Mij af voor het werk waartoe Ik hen heb geroepen.’ Toen ze gevast en gebeden hadden en hen de handen hadden opgelegd, stuurden ze hen weg.” Van deze arbeid, waarin zij Door gebed en vasten te combineren, hoorden zij het gebod van de Geest om de heidenen bij hun zendingsinspanningen te betrekken . Wat een wonderbaarlijke eenheid wordt bereikt door vasten en gebed! Het gebed heeft geen effect als het niet gebaseerd is op het vasten, en het vasten is vruchteloos als het gebed er niet uit voortkomt.
Vasten verlost iemand van de hartstochten van het vlees, terwijl het gebed strijdt tegen geestelijke hartstochten. Als je deze hebt verslagen, dringt het door tot in de structuur van de persoon, reinigt hem van binnenuit en leidt God naar deze gereinigde, rationele tempel.
Wie het land begint te zaaien zonder het eerst te hebben gerooid, vernietigt de zaden voordat ze zelfs maar kunnen ontkiemen, en in plaats van tarwe oogst hij doornen. Als we op soortgelijke wijze de zaden van het gebed verzamelen, zullen we niets oogsten, maar zullen wezonden oogsten in plaats van de waarheid. Het gebed zal worden vernietigd en verdreven door verschillende ijdele en zondige gedachten en verbeeldingen; onze gevoelens zullen verontreinigd worden door sensualiteit. Ons vlees is van de aarde gekomen, en als we het niet ontginnen zoalswe dat op een akker zouden doen, zullen we nooit de vrucht van de waarheid kunnen laten groeien. Als iemand het land echter met veel moeite en arbeid bewerkt, maar het onbezaaid laat, dan zal het volledig onder het onkruid staan. Wanneer dus het lichaam wordt gekrenkt door het vasten, maar de ziel niet wordt gecultiveerd door gebed, lezen en nederigheid, dan wordt het vasten de bron van vele geestelijke hartstochten: ijdelheid, arrogantie en minachting.
Wat is de passie van te veel eten en dronkenschap? Het is het natuurlijke verlangen naar eten en drinken dat zijn juiste oriëntatie heeft verloren, dat veel meer in kwantiteit en variatie vraagt dan nodig is voor de ondersteuning van het leven en de fysieke kracht. Ironisch genoeg werkt dit teveel op de tegenovergestelde manier op de fysieke kracht, waardoor het schadelijk wordt, het lichaam en zijn kracht verzwakt en zelfs vernietigt. Het verlangen naar voedsel wordt bevredigd door eenvoudig voedsel, en door te veel eten en overmatig genieten van voedsel door onthouding. In eerste instantie moet men verzadiging en gulzigheid verwerpen; hierdoor wordt het verlangen naar voedsel geheroriënteerd volgens zijn natuurlijke doel. Wanneer deze honger op de juiste manier wordt gericht, dan is een persoon wordt tevreden met eenvoudig voedsel.
“Op deze manier is hij [de ware christen] altijd rein voor het gebed. Hij bidt ook in het gezelschap van engelen, omdat hij al een engelachtige rang heeft, en hij is nooit buiten hun heilige hoede; en hoewel hij alleen bidt, staat het koor van de heiligen bij hem [in gebed]”
(Clemens van Alexandrië – Miscellanies 7:12 [AD 208])
Hier is geen ziel die redding kan verwerven, tenzij ze gelooft terwijl ze in het vlees is, zo waar is het dat het vlees de voorwaarde is waarop redding afhangt. En aangezien de ziel, als gevolg van haar redding, gekozen is om God te dienen, is het het vlees dat haar in feite in staat stelt tot een dergelijke dienst. Het vlees wordt inderdaad gewassen [bij de doop], opdat de ziel gereinigd kan worden. . .
“Het vlees wordt inderdaad gewassen [bij de doop], opdat de ziel gereinigd kan worden. . . het vlees wordt overschaduwd door handoplegging [ter bevestiging], opdat ook de ziel verlicht mag worden door de Geest; het vlees voedt zich [in de eucharistie] met het lichaam en bloed van Christus, opdat ook de ziel vervuld mag worden met God”
(Tertullianus : The Resurrection of the Dead 8 [AD 210]).”
Veni Redemptor gentium
Redder der der Naties, Kom
St Ambrosius’ Adventshymne
Redder der der volken, kom;
Maagdelijk Zoon, maak hier Uw huis!
Verwonder je nu, o hemel en aarde,
dat de Heer zo’n geboorte heeft uitverkoren.
Niet door menselijk vlees en bloed;
Door de Geest van onze God werd het Woord van God
vlees geworden, Het nageslacht van de vrouw,
zuiver en fris.
Wonderbaarlijke geboorte! O wonderbaarlijk Kind
Van de maagd onbezoedeld!
Hoewel door de gehele wereld verstoten,
Nog steeds in de hemel tronend.
Van de Vader kwam Hij en
keert terug naar dezelfde,Gevangene
die de dood en de hel leidt Hoog het lied van de
triomf zwelt aan!
Gij, de enige Zoon van de Vader,
hebt over de zonde de overwinning gewonnen.
Grenzeloos zal Uw koninkrijk zijn;
Wanneer zullen wij haar heerlijkheden zien?
Helder schijnt Uw kribbe,
Heerlijk is zijn licht goddelijk.
Laat dit licht niet zondigen;
Altijd zo helder ons geloof.
Lof aan God de Vader zing,
Lof aan God de Zoon, onze Koning,
Lof aan God de Geest zij
altijd en eeuwig.
Vertaald uit het Latijn naar het Duits door Maarten Luther, 1523;
vertaald uit het Duits naar het Engels door William M Reynolds, 1851
Nederlands : Kris Biesbroeck
Vader Sofronie Sacharov (toen hierodeacon) schreef in 1934 vanaf de Heilige Berg aan zijn vriend David Balfour:
‘De christen zal nooit liefde voor God of ware liefde voor de mens kunnen bereiken, als hij niet veel en zware pijnen ervaart. Genade komt alleen toe aan de ziel die tot het einde toe heeft geleden.
De tragische situatie waarin u zich nu bevindt, is mij niet onbekend. Ikzelf herinner me tot op de dag van vandaag de onuitsprekelijk harde strijd die ik voerde met de vijand in de wereld, vooral in Parijs. Voor een deel zal ik het je vertellen. Het gebeurde dat ik uit de kerk naar huis terugkeerde en ik voelde zo’n groot verlangen om naar iemand te gaan die ik kende, om te praten, om plezier te hebben, dat ik niet de kracht leek te hebben om naar huis terug te gaan en daar alleen te blijven. Maar toch, met een extreme wilskracht,bereikte ik mezelf in de kamer en viel bijna hulpeloos op de grond, door het tumult en de lelijkheid, klaar om met mijn nagels over de grond te krabben, klaar om te huilen van de pijn van mijn hart, en ik huilde. En alleen het gebed tilde mij op en herstelde de vrede in mijn hart. Maar een vrede die ik me voorheen niet eens kon voorstellen, die tot dan toe niet eens in mijn hart was gekomen.
Er waren nog veel meer omstandigheden. Ik kwam ergens vandaan. Ik wil naar een café, maar ik vecht tegen de drang. En wat denk jij? Plotseling, op een voor mezelf onbegrijpelijke manier, heb ik het gevoel dat ik mijn wil heb verloren en, letterlijk, als een dier dat door een onzichtbare persoon naar een café wordt gesleept. Het werd eng. Alleen de Heer weet, zelfs degenen die zulke verleidingen hebben ondergaan, hoeveel pijn en hoeveel onvoorstelbare inspanning er nodig was om deze wellustige verlangens te overwinnen. Of, ik herinner me dat het me ergens zo sterk aantrok, naar een of andere bioscoop, of ik weet niet waar, op zulke plekken waar ik in werkelijkheid nooit naartoe werd aangetrokken. Maar aan de andere kant, toen ik thuiskwam en ik niet had toegegeven, was mijn gebed als een vuur.
Wat je mij schrijft, begrijp ik zo goed. Ik zou alles hebben gedaan, maar niet bidden. Toen begreep ik de kracht van het woord van de Vaders, dat er geen werk is dat moeilijker is dan gebed. Maar als de mens de verleiding overwint, wordt gebed door gebed zo zoet als niets anders ter wereld. En deze weg is werkelijk pijnlijk, smal en volgens het woord van de Heer zijn er maar weinigen die deze vinden.
Mijn diepe overtuiging is dat als je zoekende bent (en dat geldt voor alle mensen), je niet zulke gruwelen, armoede, vernedering, misschien zelfs honger, volledige verlatenheid door iedereen – en door mensen, en zelfs door God – God mijn God, zult ervaren. waarom] heb je mij verlaten? Je zult nooit Gods liefde kennen. Het hart dat niet verpletterd is door de klappen van de pijn en tot het einde toe vernederd is door allerlei vormen van armoede (zowel geestelijk als lichamelijk), is niet in staat Gods genade te ontvangen. Hij wordt gekocht met een bijzonder dure prijs.
Omdat de vijand ons bestrijdt met behulp van de meest natuurlijke verlangens van menselijke liefde, zielsliefde en soms ook van de eenvoudig dierlijke, vleselijke liefde, zullen we, net als de Egyptische Maria, op de grond vallen en tot God bidden dat we, om Zijn genade, om ons Zijn goddelijke liefde te geven in ruil voor de vleselijke en menselijke liefde, die wij voor Hem hebben afgewezen. Maar als je op deze manier bidt, moet je alleen maar bidden totdat alle verlangen naar vleselijke liefde is uitgedoofd en vrede in ziel en lichaam woont. Je hoeft niet naar meer te zoeken om niet in de verleiding te komen, in “vals spelen”.
“Laat niemand zichzelf bedriegen. Zowel de dingen die in de hemel zijn, als de glorieuze engelen en heersers, zowel zichtbare als onzichtbare, zullen als gevolg daarvan veroordeling oplopen als ze niet in het bloed van Christus geloven . Hij die in staat is om het te ontvangen, laat hem het ontvangen”
Ignatius van Antiochië
‘Heb elkaar lief, vaders,’ leerde de oudste (voor zover Alyosha zich later kon herinneren). ‘Heb Gods volk lief. Want wij zijn niet heiliger dan degenen in de wereld omdat we hier zijn gekomen en ons binnen deze muren hebben opgesloten, maar integendeel, iedereen die hier komt, weet alleen al door het feit dat hij is gekomen dat hij slechter is dan iedereen. degenen die in de wereld zijn, erger dan allen op aarde… En hoe langer een monnik binnen zijn muren leeft, des te scherper moet hij zich hiervan bewust zijn. Anders had hij immers geen reden om hierheen te komen. Maar als hij weet dat hij niet alleen erger is dan allen in de wereld, maar ook schuldig is tegenover alle mensen, namens allen en voor allen, voor alle menselijke zonden, die van de wereld en die van ieder mens, alleen dan zal het doel van onze eenheid wordt bereikt. Want jullie moeten weten, mijn geliefden, dat ieder van ons ongetwijfeld schuldig is namens iedereen en voor iedereen op aarde, niet alleen vanwege de gemeenschappelijke schuld van de wereld, maar persoonlijk, ieder van ons, voor alle mensen en voor elke persoon op deze aarde. Deze kennis is de kroon op het pad van de monnik en op het pad van ieder mens op aarde. Want monniken zijn geen ander soort mensen, maar alleen zoals alle mensen op aarde ook zouden moeten zijn.
Alleen dan zal ons hart bewogen worden naar een liefde die oneindig en universeel is en die geen verzadiging kent. Dan zal ieder van ons in staat zijn de hele wereld door liefde te winnen en de zonden van de wereld met zijn tranen weg te wassen… Laat ieder van jullie nauw gezelschap blijven met zijn hart, laat ieder van jullie onvermoeibaar aan zichzelf belijden. Wees niet bang voor uw zonde, zelfs niet als u deze waarneemt, op voorwaarde dat u berouw heeft, maar stel geen voorwaarden aan God. Nogmaals zeg ik: wees niet trots. Wees niet trots tegenover de nederigen, wees ook niet trots tegenover de groten. En haat degenen niet die u afwijzen, te schande maken, beschimpen en belasteren. Haat geen atheïsten, leraren van het kwaad, materialisten, zelfs niet degenen onder hen die slecht zijn, noch degenen die goed zijn, want velen van hen zijn goed, vooral in onze tijd. Gedenk ze aldus in uw gebeden: red, Heer, degenen voor wie niemand meer kan bidden, red ook degenen die niet tot U willen bidden. En voeg er meteen aan toe: het is niet uit trots dat ik ervoor bid, Heer, want ikzelf ben verachtelijker dan allen… Heb Gods volk lief, laat nieuwkomers uw kudde niet wegtrekken, want als u in uw luiheid en minachting bent trots, vooral uit eigenbelang, je valt in slaap, ze komen van alle kanten en leiden je kudde weg. Leer onvermoeibaar het Evangelie aan de mensen… Doe niet aan woeker… Houd niet van zilver en goud, bewaar het niet. Geloof en houd vast aan de banier. Zet het hoog…”
– Fjodor Dostojevski, De gebroeders Karamazov
Dit is het volledige citaat !!
Je bent zacht geworden. Dus de waardelozen zijn in opstand gekomen tegen de eerzamen, de beruchte tegen de beroemde, de dwazen tegen de wijzen, de jongeren tegen de ouderen. Gerechtigheid en vrede zijn ver van u verwijderd, aangezien u de vrees voor God hebt opgegeven en blind bent geworden in het geloof.
Clemens van Rome
jEen lezing gehouden door Vader John Behr deken van het Vladimir’s theological seminarie in de parochie van de Johannes Chrysostomos kerk, Missourie ,Ter geegenheid van de 1600e verjaardag van St John’s afsterven.
In zijn dankbetuiging aan zijn leraar merkte de heilige Gregorius de
Wonderdoener op:
want een machtig en energiek ding is het discours van de mens, en subtiel met zijn sofismen, en snel zijn weg vinden in de oren en de geest vormen, en ons imponeren met wat het overbrengt; en wanneer het eenmaal bezit van ons heeft genomen, kan het ons overhalen om het als waarheid lief te hebben; en het behoudt zijn plaats in ons, ook al is het vals en bedrieglijk, overmeestert ons als een tovenaar en behoudt als zijn kampioen de man die het heeft overtuigd (misleid).
Woorden zijn heel belangrijke dingen en ook heel krachtig. Meestal als we het over “retoriek” hebben, heeft het een pejoratieve betekenis: het impliceert dissimulatie, misleiding, het bedekken van of afleiden van de realiteit, van de waarheid; politieke retoriek probeert iets beter of slechter te laten lijken dan het in werkelijkheid is; Reclameretoriek, in woord of beeld, probeert ons ervan te overtuigen dat we, zonder dat we het weten, echt nodig hebben wat ze te verkopen hebben, en dat alleen al. Er zijn zoveel manieren waarop retoriek negatief wordt gebruikt dat we vergeten dat de overtuigingskracht ervan ook positief kan worden gebruikt: we moeten ook worden overtuigd om de waarheid lief te hebben en ons hele leven erop te oriënteren. De woorden die ik citeerde uit Sint-Gregorius zijn net zo retorisch als die van zijn tegenstanders (en dat geldt ook voor disclaimers om niet in sierlijke taal te spreken).
Het is precies dit belang van woorden, taal en retoriek dat de heilige Johannes Chrysostomus met groot inzicht ontwikkelt in zijn werk Over het priesterschap. Dat het er niet een is die gewoonlijk in ons opkomt als we nadenken over de aard en de taak van het priesterschap, maakt zijn woorden des te opvallender. En, zo zal ik voorstellen, we moeten nota nemen van wat hij schreef, niet alleen omdat hij ons zijn verhandeling als een woord voor ons heeft nagelaten, maar ook omdat ik geloof dat het ons uit een hachelijke situatie kan helpen waarin veel moderne theologie is terechtgekomen.
Deze hachelijke situatie wordt geïllustreerd door de manier waarop de moderne wetenschap zich richt op Basilius van Caesarea, Gregorius van Nazianzus en Gregorius van Nyssa – de “Cappadociërs” – de leidende figuren van de late vierde eeuw in de ontwikkeling van de theologie (zoals de moderne wetenschap erover denkt, dat wil zeggen). De Kerk daarentegen wijst de heiligen Basilius de Grote, Gregorius de Theoloog en Johannes Chrysostomus aan als de “universele leraren”. Wanneer het feest van deze Drie Hiërarchieën begint te worden herdacht, in de eeuwen na de beeldenstorm, is dat als onderdeel van een bloei of renaissance van interesse in retorica. Terwijl de beeldenstorm veel aandacht had besteed aan beelden, richtten de volgende eeuwen hun aandacht op woorden en taal: zoals er zoiets kon bestaan als een waar beeld/icoon van Christus, zo zijn ook in het rijk van woorden de geschriften van de grote heiligen ware iconen/beelden. Zoals George Kustas het zegt:
“We zien de theorie in volle bloei in de elfde eeuw in de verheerlijking van Basilius, Johannes Chrysostomus en Gregorius Nazianzus, de drie Hiërarchieën van de Kerk, als toonbeelden van een ware retoriek, niet alleen gebaseerd op stijl maar ook op theologische inhoud. Deze nieuwe wijzen worden niet alleen de filosofische en theologische modellen van Byzantium, de hoeders van haar erfgoed en christelijke leer; het zijn ook de retorische modellen. Als filosofie en retoriek, zoals de oudheid soms had gewild, één zijn, zei de christen nu dat in bredere zin theologie en retoriek één zijn. De drie figuren zijn heiligen en heiligen in alles wat ze zeggen en doen. Retorica is nu een heilige kunst, onderdeel van de heilige kosmos van de mens. Het is een sacrament … — en wij, bedreven in zijn wegen, zijn de celebrants ervan, want de daad van formele uitdrukking in woorden is een religieuze daad, geladen met goddelijkheid en het omarmen van de logos van de mens en de Logos van God.
Kustas merkt verder op hoe de geleerde Johannes Mauropus, een professor in Constantinopel in deze tijd, in een toespraak op het feest van de Drie Hiërarchieën, beschrijft hoe deze drie heiligen door de Heer werden gezonden om de ware interpretatie van het Evangelie te herstellen en te verkondigen; zij bereikten dit, zei hij, door de charme van hun woorden, waarbij hun menselijke logos werden bijgestaan door de goddelijke Logos, zodat in hun woorden het natuurlijke en het bovennatuurlijke samenkomen en de ware harmonie van woord en geest wordt hersteld.
Lees verder “John Behr : de pastorale kracht van de theologie bij st.john.Chrysostomos…”
christelijkeinformatiebron 