Hoe martelend is de “kerkelijke” taal die men in de kerk moet spreken – de toon, stijl, gewoonte. Het is allemaal kunstmatig; er is een totale afwezigheid van een eenvoudige menselijke taal. Met wat een zucht van verlichting verlaat men deze wereld van soutanes, zoenen en kerkroddels. Zodra men weggaat, ziet men: natte kale takken, mist die over akkers, bomen, huizen drijft. Lucht. Vroege schemering. En het vertelt allemaal een ongelooflijk simpele waarheid.
Alexander Schmeman
christelijkeinformatiebron 