Gregorius van Nyssa (ca. 335-395)  monnik en bisschop

“Sta op, kom” (Hooglied 2:10)

“Sta op, kom” (Hooglied 2:10) Het is niet genoeg om op te staan uit je val, zegt [de Bruidegom], ga voorwaarts en ga door in goedheid tot het einde van je weg naar de deugd. Dit is wat het verhaal van de verlamde ons leert. Het Woord is er niet tevreden mee hem zijn bed te laten opnemen, maar beveelt hem te lopen (Mt 9,5): de beweging van het lopen betekent, denk ik, vooruitgang en groei in goedheid.

“Sta op, kom”: wat een krachtig bevel! De stem van God is echt een stem van kracht, zoals de psalmist zegt: “Zie, Hij verheft zijn stem, de stem van kracht” (Ps 68:34), en: “Hij spreekt en het is er. Hij gebiedt, het staat er”. (Ps 33:9) Ook in onze tekst zegt Hij tegen haar die ligt: “Sta op, kom”; en zonder uitstel wordt zijn woord daad. Want ze heeft nog maar net de kracht van het Woord ontvangen of ze getuigt van het Woord zelf dat haar roept, als Hij zegt: “Sta op, kom, mijn liefste, mijn schone, mijn duif” (vgl. Hooglied 2,13-14). (…)

Zoals de Bruid het uiterlijk van de slang had aangenomen toen ze op de grond lag en haar ogen op hem vestigde, zo neemt ze, zodra ze is opgestaan en haar gezicht naar het Goede heeft gekeerd, het kwade de rug toekerend, het uiterlijk aan van datgene waarnaar ze zich heeft gekeerd. Ze wendt zich naar de archetypische schoonheid: daarom wordt ze, als ze het licht nadert, licht. En in het licht weerspiegelt ze de prachtige vorm van de duif, waarmee ik de duif bedoel wiens vorm de aanwezigheid van de Heilige Geest openbaart.

Bron : EVZO.org