Archimandriet Emilianos : door de ogen van zijn geestelijke kinderen….

Archimandriet Aimilianos door de ogen van zijn geestelijke kinderen

door Archimandriet  Iliya

Archimandriet Aimilianos (Vafidis), een grote ouderling van onze tijd, werd geboren op 5 oktober 1934. Ter nagedachtenis aan hem publiceren we een toespraak die voor de rust van de Ouderling werd gegeven door zijn geestelijke zoon, de biechtvader van het Klooster van de Transfiguratie van de Heer in Frankrijk, Archimandriet Iliya.

Koning Salomo richtte zijn geïnspireerde, profetische gebed tot de Wijsheid van God, dat wil zeggen tot het vleesgeworden Woord van God, tot Christus, en vroeg God om wijsheid en riep uit: Want welke mens is hij die de raad van God kan kennen? of wie kan denken wat de wil van de Heer is? (Wis. 9:13). Zulke mensen zijn er maar weinig. Ze komen een of twee keer per eeuw langs. Ik zou vandaag zo’n man willen herdenken.

Ouderling Aimilianos en de Philokalia

Ik wil je vertellen over een van degenen die de traditie van de Philokalia bewaarden en aan ons doorgaven – Archimandriet Aimilianos, de abt van het Simonopetra-klooster op de berg Athos. Ouderling Aimilianos verdient het om te worden opgenomen in de lijst van vaders wier werken in de Philokalia te vinden zijn. Zijn “Woord over gebed”, opgenomen in het boek Het authentieke zegel, zal op een dag te vinden zijn naast de teksten van de heiligen Callistus en Ignatius Xanthopoulos, Petrus van Damascus en Symeon de Nieuwe Theoloog. Maar de tijd is nog niet gekomen dat de werken van ouderling Aimilianos algemeen bekend worden. Het kost moeite om zijn leer te begrijpen, en dat is heel moeilijk voor mensen in onze tijd. Toch is zijn onderwijs toegankelijk, en geronda heeft ons dit laten zien.

jWe hoeven alleen maar resoluut naar God te streven en onze geest niet te verzadigen met verschillende televisieprogramma’s, elektronische spelletjes en verschillende drugs, fysiek en psychologisch, die de ziel wegleiden van de betekenis van haar bestaan – van eenheid met God en blijven in God!
De boeken van de Ouderling zijn een licht voor allen die hen benaderen met een hart dat dorst naar God. Zijn boeken vermaken ons niet, maar plaatsen ons direct voor God en openbaren ons wie we zijn en wie Hij is: Zijn grootsheid en onze armoede. De boeken van de Oudere openen onze ogen voor onszelf en openbaren ons tegelijkertijd Hij die onzichtbaar onder ons aanwezig is. De auteur roept ons op om als de Heiland te zijn, in de woorden van de apostel Paulus: Maar wij allen, met een open gezicht dat als in een glas de heerlijkheid van de Heer aanschouwt, worden veranderd in hetzelfde beeld van heerlijkheid tot heerlijkheid, gelijk door de Geest des Heren (2 Kor. 3:18).

Dus u die van schoonheid houdt — en het woord “philokalia” betekent “liefde voor schoonheid” — kunt in ouderling Aimilianos een van de weerspiegelingen van deze schoonheid zien. Inderdaad, alles wat we in hem hebben gezien en van hem hebben gehoord, is de vrucht van zijn persoonlijke communicatie met God.

Simonos Petra

De liturgische ervaring van de ouderling

Al zijn discipelen weten dat hij getuige was van de grote Cappadocische hiërarchen die de liturgie vierden in het huis van zijn grootouders. Kun je je voorstellen? St. Johannes Chrysostomos, St. Basilius en St. Gregorius concelebreren in een privéhuis! En dit was niet ergens in de Middeleeuwen, maar in het midden van de twintigste eeuw! Begrijp je dat het onmogelijk is om geen speciaal vertrouwen in zo iemand te hebben?!

We wisten niet alleen dat hij een man van God is, maar we begrepen ook dat alles wat hij tegen ons zei — hetzij in een persoonlijk gesprek of tijdens een gesprek met de broeders — een woord was dat met gezag werd gesproken. De Oudere onderwees niet zoals mensen die spreken over wat ze van anderen leerden of in boeken lazen, maar zei altijd wat hij zelf van God leerde, of wat hem door de heiligen was geopenbaard. Hij hield vooral van de heilige apostel Paulus, en je zou de woorden van de apostel in zijn mond kunnen leggen:  Wat God heeft bereid voor hen die Hem liefhebben, heeft geen oog gezien en geen oor gehoord en is in geen mensenhart opgekomen.  Maar God heeft ze ons geopenbaard door Zijn Geest  (1 Kor. 2:9-10).

We waren allemaal diep onder de indruk van hoe de ouderling de Goddelijke Liturgie diende. Zijn aandacht was tot het uiterste gericht en we voelden dat hij ergens buiten deze wereld was. Hij richtte zijn blik op niets aards, maar was volledig op God gericht. Samen met de Oudere de liturgie vieren, betekende getuige zijn van een echte transfiguratie. Hoewel de spirituele werkelijkheid voor ons gesloten was, was het voor ons toch duidelijk dat hij bij de engelen was en dat niets hem kon storen.

Ik herinner me dat ik hem zag in de kerk van St. George in Constantinopel, waar hij concelebreerde met de patriarch, de metropoliet en de bisschoppen. Ze zagen er allemaal zeer nobel uit, maar hij straalde een bijzondere gloed uit en zijn bewegingen leken op de liturgische bewegingen van de engelen. Het was zoiets als wat we zien in de fresco’s van de Liturgie van de engelen. Net zoals de engelen gewaden naar de troon van de Heer der Glorie brengen voor de viering van de liturgie, hield Geronda de aer of omophorion op dezelfde manier vast.

Zonder twijfel was de liturgie een speciale plaats voor ouderling Aimilianos om God te ontmoeten. En tijdens de liturgie vertelde de Heer hem wat hij moest weten. Soms zagen we hoe de ouderling, wachtend op het einde van de antifonen of een hymne, voordat hij de uitroep uitsprak, iets opschreef in een klein notitieboekje dat hij altijd bij zich had.

Ouderling Aimilianos en de heropleving van het Athonische kloosterleven

Nauw verbonden met de naam van Archimandrite Aimilianos, een buitengewone volgeling van de “philokalic” traditie, is de heropleving van de monastieke activiteit op de Heilige Berg in het laatste kwart van de twintigste eeuw. Deze heropleving kwam tot uiting in de bloei van de onderbroken hesychastische traditie, die tot dan toe alleen in bepaalde Athoniet-kloosters en kallyva’s was bewaard en overgeleverd. Het leven in deze kallyva’s was echt subliem.

Ik herinner me hoe verschillende andere monniken en ik een monnik in de Kallyva van St. Basil vanuit zijn cel naar de kapel zagen rennen en riepen: “Papou! Papou!” – een liefdevolle term voor een ouderling. Toen hij zag dat we waren aangekomen, rende de monnik naar de kapel om te zeggen: “Papou, Papou, verheug je – er zijn monniken gekomen om je te zien!” En toen we na hem de kapel binnengingen, stond deze “Papou” inderdaad op ons te wachten… al twee- of driehonderd jaar rustend in zijn reliekschrijn! Maar voor deze monnik leefde hij nog! Zo diep en hecht was hun spirituele verbinding! En denk niet dat dit allemaal een verzinsel is van een ontstoken verbeelding! Absoluut niet! Dit is gemeenschap met de heiligen door het geloof. Dat is onze wederzijdse nabijheid: tijd of dood scheiden ons niet meer dan afstand!

Met St.Ephraim van Katounakia

Aan het uiterste zuidelijke uiteinde van het Athoniet-schiereiland, in het deel dat de “woestijn” wordt genoemd, woonden de  kalogeri , wat kan worden vertaald als de “mooie, nobele oudsten”. Ze leefden in strikte ascetisme, in onophoudelijk gebed, volgens de ons bekende leer uit de  Philokalia . Onder hen zijn de meest bekende St. Joseph en zijn discipelen die de abten van grote kloosters werden. We kenden een van de discipelen van ouderling Joseph goed: papa Ephraim van Katounakia. Hij speelde een belangrijke rol in het leven van ouderling Aimilianos. Ik was aanwezig bij een van hun laatste bijeenkomsten.

Vader Aimilianos had meer dan een uur besteed aan het beklimmen van de steile klim van de pier naar de kallyva van Papa Ephraim en was uitgeput. Ouderling Ephraim was toen al praktisch blind, maar toen ze allebei beseften dat ze elkaar naderden, trokken ze hun riassa’s aan en, zonder enige hulp of steun te weigeren, renden ze met uitgestrekte armen elkaar tegemoet. En papa Ephraim riep: “Amen, amen, gezegend is hij die komt in de naam van de Heer!” Beiden straalden van een vreugde die op iedereen om hen heen werd overgebracht. Het was echt een heilige ontmoeting van twee schitterende sterren!

In de jaren zeventig begonnen verschillende Athoniet-kloosters ongeveer tegelijkertijd te bloeien. Veel kloosters begonnen het idioritmische leven te verlaten en terug te keren naar het traditionele coenobitisme. In Iveron, p. Vasileios straalde uit, en niet ver van het Stavronikita-klooster woonde de kluizenaar Fr. Paisios, onlangs verheerlijkt onder de heiligen.

Tegelijkertijd kwam ouderling Aimilianos naar Simonopetra met de gemeenschap die zich om hem heen had verzameld in het Meteora-klooster. De jonge broederschap nam de Athonietische traditie en het handvest over dankzij de oudsten die in Simonopetra woonden en die strikte bewakers van het handvest waren. De aanwezigheid van zo’n charismatische persoonlijkheid als ouderling Aimilianos heeft deze traditie verrijkt en getransformeerd. Je had moeten zien hoe deze oudsten uit dit leven vertrokken! Een van hen, Fr. Gelasius, die al twee maanden bedlegerig was, stond op een dag plotseling op en ging de anderen naar de Vespers roepen. Nadat hij de laatste keer op de semantron had geslagen, ging hij weer op zijn bed liggen en viel in een eeuwige slaap. Was dit geen mooi afscheid van de broeders?

De spirituele heropleving van de Heilige Berg is sindsdien doorgegaan. Ouderling Aimilianos heeft er zijn eigen bijdrage aan geleverd, en niet een kleine. Het lijkt erop, zoals papa Ephraim zei, dat er nu een “gouden eeuw” is aangebroken voor de Heilige Berg.

De altijd stralende ouderling Aimilianos

Wie was er niet gefascineerd door de vriendelijke glimlach van de Oudere die zijn lippen nooit verliet? Het was geen geforceerde glimlach, maar een natuurlijke glimlach, voortkomend uit innerlijke vreugde, uit de vreugde een andere persoon te ontmoeten. Zijn ogen drongen dwars door je ziel en lieten je weten dat hij alles zag, alles begreep en dat hij je pad kende.

De Oudere ontving nooit iemand formeel, maar uit zijn hele hart. Iemand ontmoeten haalde hem weg van het gebed, maar hij stond zichzelf nooit toe een spoor van vermoeidheid te tonen, en al zijn aandacht was alleen op jou gericht. Hij zette de telefoon uit, deed de deur dicht en luisterde naar je, keek naar je en gaf je de tijd om te kalmeren, zodat je hart zich geleidelijk zou openen.

Hij bood je altijd een verfrissend drankje aan en trakteerde je op wat snoep, maar hij at zelf niet, maar vroeg je alleen naar je zorgen, je familie, je behoeften, en won geleidelijk aan je volledige vertrouwen, hoewel hij zichzelf niet opdrong. helemaal niet op jou. Hij hechtte grote waarde aan de vrijheid van ieder mens. Hij bemoeide zich nooit met iemands leven als ze er zelf niet naar vroegen. Hij gaf nooit hetzelfde advies aan zijn geestelijke kinderen, maar keek naar wat iedereen naar eigen inzicht aan God kon en wilde geven. De Oudere had aandacht voor de voorzienigheid van God voor elke persoon, voor ieders persoonlijke roeping.

Zijn geestelijke schoonheid schitterde vooral tijdens de Goddelijke Liturgie. Alles was eenvoudig, zonder enige affectie in zijn stem of sentimentaliteit, maar de kracht en intensiteit van zijn gebed was voelbaar in het ritme van de woorden die hij sprak, in hun muziek, en in de schoonheid van zijn bewegingen, die niet gewoon waren, maar symbolisch. Maar de kracht van zijn gebed kwam vooral tot uiting in zijn blik. Hij wendde zijn ogen nooit af van Degene Die hij diende, en degenen met wie hij concelebreerde, dat wil zeggen, de engelen. Hij stond voor het Ongeziene en staarde naar Hem. Ik denk dat de Joden Mozes op dezelfde manier op de Sinaï zagen, toen hij stralend van de heilige berg afdaalde.

Ouderling Aimilianos als getuige van de aanwezigheid van God

De leer van de ouderling drukte de diepte van zijn spirituele ervaringen en een levendig gevoel van de aanwezigheid van God uit. Hij benadrukte altijd dat geloof niet alleen bestaat uit een eenvoudige belijdenis van het bestaan ​​van God, maar ook uit het geloven, weten, voelen en zien dat God voortdurend aan het werk is in de wereld, in de geschiedenis, in de Kerk en in het leven van mensen.

Ik had het geluk om de ouderling te vergezellen op verschillende van zijn reizen naar parochies en bisdommen waar hij toespraken hield. De mensen die hem hoorden waren opgetogen en verbaasd. Hoeveel mensen hebben dankzij zijn woorden een interne opschudding ervaren! Hij sprak niet als een man die de heilige vaders en grote theologen kende, maar hij sprak met gezag, dat wil zeggen met volledige kennis van zaken. Hij sprak uit eigen ervaring, die hij probeerde over te brengen op anderen.

Om een ​​woord van instructie voor te bereiden, bad hij de hele nacht en maakte ’s ochtends slechts korte aantekeningen die hij vervolgens gebruikte om zijn toehoorders toe te spreken. Dit is hoe zijn toespraken tot stand kwamen – een uitdrukking van zijn ervaring geïnspireerd door de Heilige Geest.

De Oudere leerde ons de actie van God in de geschiedenis aan te voelen. Ik herinner me hoe hij huilde tussen de ruïnes van het Studion-klooster in Constantinopel, dat de wereld een grote menigte heiligen schonk.

Ik dacht dat de Oudere werd gegrepen door verdriet over de vernietiging van de hele wereld, en ik kon het niet laten om hem ernaar te vragen. Maar ik had het fout! “Nee!” hij zei tegen me. “Besef je dan niet dat de generaties monniken die hier leefden nog in leven zijn?! Voel je niet dat we hier en nu in eenheid met hen zijn?! De rotsen die hier liggen zingen nog steeds de glorie van de Heer en zullen dat blijven doen tot het einde der tijden! Dit is wat me raakt en me tot in het diepst van mijn ziel behaagt!” Ik zag dezelfde vreugde op zijn gezicht schijnen in de kerk van Agia Sophia in Nicea, waar de kerkvaders ooit samenkwamen en, geïnspireerd door de Heilige Geest, het christelijk geloof uitdrukten in dogma’s.

Ouderling Amilianos en de betekenis van de kerk

‘Kerkelijke bijeenkomst’ is een uitdrukking die vaak voorkomt in de toespraken van de ouderling. Een “kerkelijke bijeenkomst” is niet zomaar een bijeenkomst van gelovigen verenigd door één ideaal of zelfs maar een gemeenschappelijk geloof! Het is de ervaring van diepe, intieme communicatie tussen mensen die bijeen zijn in de naam van Christus, die onder hen te vinden is. En wanneer de Heer een van de twee of drie is die in Zijn naam bijeen zijn, is Hij niet de derde of de vierde die de groep simpelweg groter maakt, maar Hij is werkelijk belichaamd in deze gemeente, en deze gemeente is het Lichaam van Christus—de Het hoofd daarvan is Jezus, en wij zijn de leden ervan – wat de kerk wordt genoemd.

En als we het over ouderling Aimilianos hebben, hebben we het precies over een man van de kerk. Allereerst is hij een monnik, toegewijd aan God sinds zijn jeugd, en net als de apostel Paulus verlangde hij dat iedereen zou zijn zoals hij, dat iedereen dezelfde gelukzaligheid zou kennen als hij. Het is geen verrassing dat de Oude meer spreekt over monastieke thema’s dan over het leven in de wereld. De Oudere verzamelde meerdere keren per week monniken en nonnen om hen aan te moedigen en te instrueren, terwijl hij zelden parochies bezocht, hoewel er altijd honderden mensen bijeenkwamen voor zijn toespraken.

Zijn instructies waren absoluut verbazingwekkend. Ik zal je slechts één citaat geven, zodat je je kunt voorstellen wat je in zijn toespraken kunt vinden:

Een man die zich verheugt, kan onmiddellijk opstijgen naar de hemel. Maar wie treurt, wegkwijnt, wanhoopt, kan niet bidden of Christus gedenken. Waarom put je je hart uit? Hoe ga je in zo’n toestand het paradijs binnengaan? Laten we tegen onszelf en anderen zeggen: “verheug u”. En hoe meer de dingen van deze wereld veranderen, hoe vreugdevoller en vrediger we zullen zijn. Waarom? Omdat de dood is verslagen en de hemel van ons is. De dood is altijd een probleem geweest voor de mens. Maar de dood is verzwolgen en nu kunnen we samen met de Kerk met vreugde en vrede naar het eeuwige leven marcheren. Gebed zal ons hierbij helpen.

De verleidingen waarmee we in het leven worden geconfronteerd, zullen ons geloof versterken. Verdriet en moeilijkheden zijn onze pleidooi. ¹  We geven een paar centen, dat wil zeggen, we werken, we putten ons uit, we doorstaan ​​moeilijkheden, we lijden aan zwakheden – en we krijgen er miljoenen voor terug. Zo verandert ons leven in onuitsprekelijke vreugde.

De nederigheid van ouderling Aimilianos

In een toespraak zei de ouderling dat een spirituele man te herkennen is aan het feit dat hij nooit over zichzelf praat en niet met zichzelf bezig is, maar altijd naar de achtergrond verdwijnt en plaats maakt voor anderen. Dit heet nederigheid. De Oudere sprak zelf nooit over zijn spirituele ervaringen als de zijne, maar sprak erover alsof iemand anders ze had ervaren. Zo kregen we bijvoorbeeld bewijs dat hij nooit vrijwillig zondigde, door een bewuste keuze. Dit weerhield hem er echter niet van eenheid te voelen met de zondaars die we zijn. Toen we onze persoonlijke zonden beleden, was de Oudere er niet mild voor, soms toonde hij zelfs extreme strengheid. Maar tegelijkertijd zou hij ook zeggen: “We zijn allemaal zondaars.” En met het woord “allen,

Zo dragen de heiligen onze zonden, waaraan ze niet schuldig zijn en geen verantwoordelijkheid dragen, en omgekeerd wordt hun heiligheid ook de onze, zoals de heiligheid van Christus, de enige Heilige. Anders zouden we geen leden van Zijn Lichaam kunnen zijn.

De gave van spraak

Een van de gaven van ouderling Aimilianos valt me ​​vooral op: zijn vermogen om de grootste mysteries in eenvoudige woorden uit te drukken, passend bij onze tijd en onze perceptie. Bovendien presenteerde de Oudere ons deze mysteries niet om ze logisch te begrijpen, maar om ons erin te wijden, ons te helpen erin door te dringen, ze voor ons toegankelijk te maken, dat wil zeggen om in ons een verlangen op te wekken om eraan deel te nemen. . In zijn toespraken toont hij ons altijd de wereld getransfigureerd, maar toegankelijk. Tegelijkertijd kost het ons moeite om erin te stappen. De Oudere legt ons uit wat we moeten doen. Hij leert ons veranderen, getransfigureerd worden, en toont ons onze rol in deze transfiguratie. Hij stelt hoge eisen aan ons die ons ego onder druk zetten en ons dwingen afstand te doen van comfort en rust. Dat wil zeggen, hij spreekt in details over dingen die ons bovenmenselijk lijken,

Waken en vasten, worstelen met de meest geheime gedachten, ontduiking en afkeer van zonde, weerstand bieden aan verleidingen, voorbereiding op de liturgie en de communie – dit is wat de Oudere ons leert. Natuurlijk lijken sommige van zijn leringen vreselijk streng. Maar de Oudste roept ons niet op tot oudtestamentische praktijken, maar om vandaag, in onze tijd, discipelen te zijn van de levende en opgestane Christus, die zit aan de rechterhand van de Vader in het gezelschap van de engelen. Met “Oudtestamentische praktijk” bedoel ik elk ritueel, wettisch of formeel begrip van de Kerk. Nee, met de Oudere gingen we niet naar de kerk omdat de wet of enige regels van fatsoen dat vereisten, niet omdat de Kerk de drager is van heilige traditie, maar omdat onze geheime, levende en levenscheppende, persoonlijke en gemeenschappelijke ontmoeting met onze levenden , liefhebbend en aanbiddend, majestueuze en nederige God is daar te vinden. Anders begrijpen we niet waarom we naar de kerk gaan!

De activiteit van ouderling Aimilianos nu

Ouderling Aimilianos is al twintig jaar ziek. Hij is bedlegerig en lijkt niet te reageren op de buitenwereld. De Vlier, zo stralend, zo nodig door mensen, verzwakte heel snel. Het is opmerkelijk dat hij zich bewust was van het pad dat hem naar het kruis zou leiden, maar hij scheidde nooit van zijn glimlach, van zijn absolute onderwerping aan de wil van God: geen spijt, geen angst, geen zorgen, geen klachten, gewoon duidelijk “droevige” vreugde.

Met zijn leven, Goddelijke heiligheid, ijver, inspirerend onderwijs, mededogen en grote liefde werd de Oudere volledig zoals Christus. We zouden allemaal kunnen zeggen:  brandde ons hart niet in ons, terwijl hij onderweg met ons sprak en terwijl hij de Schriften voor ons opende?  (Lukas 24:32). Als christen zijn betekent dezelfde  gezindheid hebben … die ook in Christus Jezus was  (Filippenzen 2:5), dezelfde geestelijke gezindheid, dan is ouderling Aimilianos een perfect voorbeeld voor ons.

Is zijn werk echter geëindigd met zijn ziekte? Natuurlijk niet! Ik kreeg te horen dat toen de lange lijdensweg van de Oudere net was begonnen, hij zei: “Nu begin ik aan mijn werk.” Dit werd gezegd door een man die al zoveel had gedaan! En hij zei het toen hij tot volledige inactiviteit leek te zijn vervallen!

Conclusie

Als conclusie bied ik het centrale idee aan van het testament dat ons is nagelaten door Archimandrite Aimilianos:

De heilige Johannes Chrysostomus zegt in zijn catechetische homilie over Pascha dat we allemaal geroepen zijn tot het Koninkrijk van God. Zowel de eerste als de tweede gaan de bruidskamer van Christus binnen. Ben jij de eerste? Ben je tweede? Ben jij de miljoenste? Roep de naam van de Heer met geloof aan en u zult onmiddellijk begrijpen dat u ook geroepen bent tot het Koninkrijk van God. We zijn allemaal kinderen van God.

Tot de apostelen, heiligen en alle christenen zegt de Heer:  Verheug u, want uw namen staan ​​geschreven in de hemel.  De engelen en aartsengelen staan ​​geschreven in de hemel, en wij ook. De Heer wacht op ons om Zijn vreugde binnen te gaan. De eerste, de tweede, de derde – laten we allemaal God belijden met onze vreugde en de lof van onze Kerk worden, alsof we allemaal apostelen en mirredragers zijn, en vooral vurige aanbidders van Jezus Christus, opdat we ons mogen voelen Paasvreugde elke dag.

Met deze vreugde verlaat ik u en verlang ik vurig naar de woorden van de apostel Paulus:  Mijn broeders, verheug u; wees vrolijk en verblijd u met mij; Verblijd u altijd in de Heer  (Filippenzen 4:4) .