“Luister, luister naar wat er zal gebeuren in de laatste dagen van de wereld! Er zullen grote oorlogen zijn; er zullen onrechtvaardige wetten worden uitgevaardigd; de kerk zal van haar eigendom worden beroofd; mensen zullen veel lezen en schrijven; maar liefdadigheid en nederigheid zullen worden uitgelachen, en het gewone volk zal in valse ideeën geloven.”
-St. Columba van Iona (521-597)
WIE WAS DE HEILIGE COLUMBA VAN IONA Lees.. :
St Columba en het eiland Iona
door Ben Johnson
Liggend voor de westkust van het Isle of Mull ligt het kleine Isle of Iona, nauwelijks drie mijl lang en een mijl breed, heeft een invloed gehad die in geen enkele verhouding staat tot zijn omvang op de vestiging van het christendom in Schotland, Engeland en het hele vasteland van Europa.
Iona’s plaats in de geschiedenis werd veiliggesteld in 563 na Christus toen St. Columba met 12 volgelingen op zijn witte zandstranden aankwam, zijn eerste Keltische kerk bouwde en een kloostergemeenschap stichtte.
Eenmaal gevestigd, begon de Ierse monnik het grootste deel van het heidense Schotland en Noord-Engeland tot het christelijk geloof te bekeren. Iona’s roem als missionarissencentrum en uitstekende leerplaats verspreidde zich uiteindelijk over heel Europa, waardoor het voor de komende eeuwen een bedevaartsoord werd. Iona werd een heilig eiland waar koningen van Schotland(48), Ierland (4) en Noorwegen (8) werden begraven.
Dus wie was St. Columba of Colum Cille in het Gaelic …? Geboren uit koninklijk bloed in 521 na Christus in Ierland, of Scotia zoals het toen heette, was hij de kleinzoon van de Ierse koning Niall. Hij verliet Ierland naar Schotland, niet als missionaris, maar als een daad van zelfopgelegde boetedoening voor een bloedige puinhoop die hij thuis had veroorzaakt. Hij had de koning van Ierland van streek gemaakt door te weigeren een kopie van de evangeliën te overhandigen die hij illegaal had gekopieerd, dit leidde tot een veldslag waarin Columba’s krijgersfamilie zegevierde. Vol wroeging over zijn daden en de doden die hij uiteindelijk had veroorzaakt, vluchtte hij en vestigde zich uiteindelijk op Iona als de eerste plaats die hij vond van waaruit hij zijn geboorteland Ierland niet kon zien. Een van de kenmerken op het eiland wordt zelfs “The Hill with its back to Ireland” genoemd.
St. Columba was echter niet het verlegen terugtrekkende type en begon met het bouwen van Iona’s oorspronkelijke abdij van klei en hout. Bij dit streven toonde hij een aantal vreemde eigenaardigheden, waaronder het verbannen van vrouwen en koeien van het eiland, waarbij hij beweerde dat “waar een koe is, een vrouw is, en waar een vrouw is, is onheil”. De abdijbouwers moesten hun vrouwen en dochters achterlaten op het nabijgelegen Eilean nam Ban (Vrouweneiland). Nog vreemder, hij verbood ook kikkers en slangen uit Iona. Hoe hij deze prestatie heeft volbracht, is niet zo goed gedocumenteerd.
De vreemdste bewering is echter dat Columba de bouw van de oorspronkelijke kapel niet kon voltooien totdat een levend persoon in de fundamenten was begraven. Zijn vriend Oran bood zich vrijwillig aan en werd naar behoren begraven. Er wordt gezegd dat Columba later verzocht om Orans gezicht onbedekt te laten, zodat hij voor het laatst afscheid kon nemen van zijn vriend. Oran’s gezicht was onbedekt en hij bleek nog in leven te zijn, maar hij uitte zulke godslasterlijke beschrijvingen van hemel en hel dat Columbus beval hem onmiddellijk te bedekken!
Door de eeuwen heen produceerden de monniken van Iona talloze uitgebreide gravures, manuscripten en Keltische kruisen. Misschien wel hun grootste werk was het voortreffelijke Book of Kells , dat dateert uit 800 na Christus en momenteel te zien is in Trinity College, Dublin. Kort daarna, in 806 na Christus, vonden de eerste Viking-invallen plaats, waarbij veel van de monniken werden afgeslacht en hun werk werd vernietigd.
De Keltische kerk, die geen centrale controle en organisatie had, nam in de loop der jaren in omvang en status af om te worden vervangen door de veel grotere en sterkere roomse kerk. Zelfs Iona was niet vrijgesteld van deze veranderingen en in 1203 werd een klooster voor de Orde van de Zwarte Nonnen opgericht en werd de huidige benedictijnenabdij gebouwd. De abdij was het slachtoffer van de Reformatie en lag in puin tot 1899 toen de restauratie begon.
Geen enkel deel van de oorspronkelijke gebouwen van St. Columba is bewaard gebleven, maar aan de linkerkant van de ingang van de abdij is een kleine overdekte kamer te zien waarvan wordt beweerd dat deze de plaats van het graf van de heilige markeert.
christelijkeinformatiebron 