Herdenking van de Heilige Vaders van het Eerste Oecumenisch Concilie in Nicea
Door : Ryan Hunter. Een orthodox-christelijke schrijver,
Vandaag op de zevende zondag in het paasseizoen, de laatste zondag voor het Grote Pinksterfeest, de ‘geboortedag’ van Christus’ Kerk op aarde, herdenkt de Orthodoxe Kerk de ‘verjaardag’ van de Geloofsbelijdenis van Nicea en de Heilige Vaders van het Eerste Oecumenisch Concilie dat in het jaar 325 in de stad Nicea werd gehouden.
Eerste Oecumenisch Concilie
Volgens de kerkelijke traditie reisden 318 bisschoppen naar Nicea, waar keizer Constantijn I het eerste oecumenische concilie bijeenriep dat de hele Kerk vertegenwoordigde. De samengestelde Griekse term katholikos, van kata holos (κατά ὅλος), waar we het woord ‘katholiek’ vandaan halen, verwijst niet naar de ‘universele’ jurisdictie van de Kerk, maar naar de eenheid van haar geloof en leer. Katholikos betekent letterlijk ‘naar het geheel’.
De heilige Constantijn riep dit Concilie bijeen in zijn rol als keizer van Romein, in een poging een einde te maken aan de verdeeldheid die de christologische ketterij van het arianisme in het leven van de Kerk veroorzaakte.
Keizer Constantijn
Een uiterst complex karakter: Geëerd samen met zijn moeder St. Helena als ‘gelijk aan de apostelen’ voor zijn rol in het ondersteunen en beschermen van de vroege Kerk, beëindigde Constantijn de periode van religieuze vervolging die zijn voorgangers, met name Diocletianus, tegen christenen hadden gevoerd. Als keizer van het Westen vaardigden hij en zijn zwager en medekeizer Licinius (keizer van het Oosten) in 313 het Edict van Milaan uit, waarmee een einde werd gemaakt aan de vervolgingen en religieuze tolerantie in hun domeinen werd verklaard. Nadat hij Licinius had verslagen voor de controle over het hele rijk in 324, spaarde Constantijn aanvankelijk zijn leven vanwege de smeekbeden van zijn zus Constantia, maar in 325 beval hij de executie van zijn zwager. Later beval hij de dood van zijn keizerin Fausta, zijn oudste zoon Crispus en zijn neef, Constantia’s zoon Valerius Licinius (Licinius de Jongere). Gedoopt op zijn sterfbed, bekeerde hij zich waarschijnlijk van deze gruwelijke zonden.
Door de eeuwig goddelijke aard van Jezus Christus en Zijn gelijkheid met God de Vader te ontkennen, onderwees Arius ten onrechte dat de Heiland niet consubstantiaal is met de Vader, maar een minder, geschapen wezen is. Voorafgaand aan het Concilie had hij oosterse bisschoppen misleid om zijn ketterse visie op de Heiland te steunen.
Onder de 318 verzamelde bisschoppen waren veel biechtvaders die hadden geleden tijdens de Romeinse vervolgingen van de Kerk voordat Constantijn het Edict van Milaan uitvaardigde dat de praktijk van het christendom in zijn hele rijk legaliseerde. Verschillende grote beroemdheden van de Kerk, waaronder Sint Nicolaas, aartsbisschop van Myra in Lycië, St. Spyridon, bisschop van Tremithos, Alexander, de negentiende patriarch van Alexandrië en zijn diaken St. Athanasius (die Alexander opvolgde als patriarch) en anderen die als heilige vaders werden vereerd, waren ook aanwezig.
Athanasius
De heilige Athanasius (ca. 296-373) diende als de twintigste patriarch van Alexandrië en wordt vereerd als de “Vader van de Orthodoxie” vanwege zijn opzwepende en gepassioneerde verdediging van de orthodoxe, katholieke christologie tegen Arius en andere ketters in de vroege Kerk. Rooms-katholieken vereren hem als kerkleraar en hij wordt ook in de meeste protestantse confessies als een heilige beschouwd.
Volgens de kerkelijke traditie sloeg de heilige Nicolaas van Myra, in zijn ijver voor het orthodoxe geloof, Arius in rechtvaardige woede in het gezicht.
St.Nicolaas die Arius slaat
Dit fresco toont Sint Nicolaas (ca. 270-343) die Arius slaat tijdens het Eerste Concilie van Nicea. Nicolaas diende als bisschop van Myra in het moderne Turkije en was een van de prominente vroege kerkvaders. Vereerd als een heilige door de orthodoxen, rooms-katholieken, anglicanen en lutheranen van vandaag, delen orthodoxe en katholieke priesters de zorg voor zijn wonderbaarlijke en mirre-stromende relikwieën in zijn basiliek in Bari, Salento. Hij is de patroonheilige van Rusland, Griekenland, zeelieden, vissers en iedereen die over zee reist. De heilige diende als inspiratie voor de populaire verhalen over de kerstman en de kerstman.
Ondanks zijn aanhoudende pogingen om de bisschoppen te misleiden en te overtuigen om zijn leringen goed te keuren, veroordeelde het Concilie Arius uiteindelijk als een ketter, excommuniceerde hem en paste een orthodox geloofssymbool aan, de geloofsbelijdenis van Nicea, die expliciet arius’ leer verwierp dat Christus een geschapen wezen was dat niet mede-eeuwig was met de Vader.
“Ik geloof. . . in één Heer Jezus Christus, de Zoon van God, de eniggeborene, verwekt van de Vader voor alle eeuwen. Licht van Licht; ware God van ware God; verwekt, niet gemaakt; van één wezen met de Vader, door Wie alle dingen gemaakt zijn. . .”
Volgens de kerkelijke traditie stond keizer St. Constantijn er persoonlijk op om de term consubstantiaal toe te voegen aan het symbool van het geloof (Grieks: homooúsios, Latijn: consubstantialis), meestal in het Engels vertaald als “van één essentie”.
Constantijn als Keizer
Deze marmeren Romeinse buste toont Constantijn (272-337) als keizer. Een halve eeuw voor zijn heerschappij initieerde keizer Diocletianus (die christenen tijdens zijn regeerperiode wreed vervolgde) een grote politieke transformatie door oosterse componenten van monarchale verering van de persoon van de keizer in de hofceremonie op te nemen in de overtuiging dat dit zijn macht en prestige zou versterken. De illusie van een Principaat, het idee dat de keizer regeerde in overeenstemming met de wensen van de oude Senaat en dat er nog steeds een ‘republiek’ bestond, maakte plaats voor ongeëvenaard vertoon van autocratische macht, waarbij de keizer werd gezien als de manifestatie van de majesteit van Rome zelf. Daarom kwam Diocletianus eisen dat christenen wierook aan zijn beeld aanboden: hij ging geloven dat hij als keizer divus was, een god. Om het beheer van zijn domeinen te vergemakkelijken, verdeelde Diocletianus het rijk in Oost en West, om te worden bestuurd door twee senior keizers met de titel ‘Augustus’ ondersteund door twee junior ‘Caesars’ of plaatsvervangende keizers. Dit systeem, genaamd de Dominate, was ontworpen om het bestuur en de militaire beweging in het hele Romeinse Rijk te vergemakkelijken in de nasleep van invasies. Het bestendigde een instabiel systeem van legers die hun generaals tot keizer uitriepen. Constantijn bracht zijn vroege regering door met het vechten van oorlogen tegen verschillende rivaliserende aanspraken op de westerse troon (gevestigd in Rome) nadat zijn troepen hem in 306 in Romeins Britannia als Augustus hadden begroet. Hij vestigde uiteindelijk de Griekse haven van Byzantion als zijn nieuwe hoofdstad en hernoemde het in 330 Nova Roma (Nieuw Rome, of Nea Roma in het Grieks).
Door : Ryan Hunter. Een orthodox-christelijke schrijver, journalist
christelijkeinformatiebron 