“This is my body, this is my blood. Take, eat, drink.…” And generations upon generations of theologians ask the same questions. How is this possible? How does this happen? And what exactly does happen in this transformation? And when exactly? And what is the cause? No answer seems to be satisfactory. Symbol? But what is a symbol? Substance, accidents? Yet one immediately feels that something is lacking in all these theories, in which the Sacrament is reduced to the categories of time, substance, and causality, the very categories of “this world.” Something is lacking because the theologian thinks of the sacrament and forgets the liturgy. As a good scientist he first isolates the object of his study, reduces it to one moment, to one “phenomenon”—and then, proceeding from the general to the particular, from the known to the unknown, he gives a definition, which in fact raises more questions than it answers. But throughout our study the main point has been that the whole liturgy is sacramental, that is, one transforming act and one ascending movement. And the very goal of this movement of ascension is to take us out of “this world” and to make us partakers of the world to come. In this world—the one that condemned Christ and by doing so has condemned itself—no bread, no wine can become the body and blood of Christ. Nothing which is a part of it can be “sacralized.” But the liturgy of the Church is always an anaphora, a lifting up, an ascension. The Church fulfills itself in heaven in that new eon which Christ has inaugurated in His death, resurrection and ascension, and which was given to the Church on the day of Pentecost as its life, as the “end” toward which it moves. In this world Christ is crucified, His body broken, and His blood shed. And we must go out of this world, we must ascend to heaven in Christ in order to become partakers of the world to come.”
― Alexander Schmemann, For the Life of the World
“Dit is mijn lichaam, dit is mijn bloed. Nemen, eten, drinken….” En generaties na generaties theologen stellen dezelfde vragen. Hoe is dit mogelijk? Hoe gebeurt dit? En wat gebeurt er precies in deze transformatie? En wanneer precies? En wat is de oorzaak? Geen enkel antwoord lijkt bevredigend. Symbool? Maar wat is een symbool? Substantie, ongelukken? Toch voelt men onmiddellijk dat er iets ontbreekt in al deze theorieën, waarin het Sacrament wordt gereduceerd tot de categorieën tijd, substantie en causaliteit, de categorieën van “deze wereld”. Er ontbreekt iets omdat de theoloog aan het avondmaal denkt en de liturgie vergeet. Als een goede wetenschapper isoleert hij eerst het object van zijn studie, reduceert het tot één moment, tot één “fenomeen” – en dan, van het algemene naar het bijzondere, van het bekende naar het onbekende, geeft hij een definitie, die in feite meer vragen oproept dan het beantwoordt. Maar gedurende onze hele studie is het belangrijkste punt geweest dat de hele liturgie sacramenteel is, dat wil zeggen, één transformerende handeling en één opgaande beweging. En het eigenlijke doel van deze beweging van ascensie is om ons uit “deze wereld” te halen en ons deel te laten nemen aan de komende wereld. In deze wereld – degene die Christus veroordeelde en daardoor zichzelf heeft veroordeeld – kan geen brood, geen wijn het lichaam en bloed van Christus worden. Niets dat er deel van uitmaakt, kan worden ‘geheiligd’. Maar de liturgie van de Kerk is altijd een anaphora, een verheffing, een hemelvaart. De Kerk vervult zichzelf in de hemel in die nieuwe aeon die Christus heeft ingewijd in Zijn dood, opstanding en hemelvaart, en die op de Pinksterdag aan de Kerk is gegeven als haar leven, als het “einde” waarnaar zij op weg is. In deze wereld wordt Christus gekruisigd, Zijn lichaam gebroken en Zijn bloed vergoten. En we moeten deze wereld verlaten, we moeten opstijgen naar de hemel in Christus om deel te nemen aan de toekomende wereld.”
Bron : For the life of the world
christelijkeinformatiebron 