HEILIGENLEVEN

Flavianus van Constantinopel

 

St. Flavianus (overleden 449) Aartsbisschop van Constantinopel, martelaar, belijder, verdediger van de twee naturen van Christus, zowel goddelijk als menselijk.

St. Flavianus onderging veroordeling en zware afranselingen tijdens een vijfde-eeuws dispuut over de menselijkheid en goddelijkheid van Jezus Christus. Hoewel hij stierf aan zijn verwondingen, werd zijn standpunt tegen ketterij later bekrachtigd tijdens het vierde oecumenische concilie van de kerk in 451.
De heilige Flavianus is nauw verbonden met de heilige paus Leo de Grote (400-461), die tijdens de controverse ook de waarheid over de goddelijke en menselijke aard van Christus hoog hield. De bekendste bijdrage van de paus aan het vierde concilie – een brief die bekend staat als het “Tome van Leo” – was oorspronkelijk gericht aan St. Flavianus, hoewel hij hem tijdens zijn leven niet bereikte.

Flavianu’s  geboortedatum is onbekend, evenals de meeste van zijn biografische details. Hij stond hoog aangeschreven als priester tijdens het bewind van de Oost-Romeinse keizer Theodosius II (die duurde van 408 tot 450) en hij werd aartsbisschop van Constantinopel na de dood van Saint Proclus in ongeveer 447.

In het begin van zijn regering maakte Flavianus een staatsfunctionaris genaamd Chrysaphius boos door te weigeren de keizer steekpenningen aan te bieden. De vrouw van de heerser, Eudocia, sloot zich aan bij de daaruit voortvloeiende samenzwering die Chrysaphius tegen Flavianus smeedde, een complot dat tot bloei zou komen in een onwettige kerkraad en de dood van de patriarch.Sint Flavianus

Als hoofd van de kerk in Constantinopel had Flavianus een theologische controverse geërfd over de relatie tussen de godheid en de mensheid in de persoon van Jezus Christus. In een voor die tijd niet ongewoon voorval raakte de leerstellige kwestie verstrengeld met persoonlijke en politieke rivaliteit. Flavians standpunt voor orthodoxie gaf zijn hooggeplaatste tegenstanders van de rechtbank de kans om tegen hem op te treden door de voorstanders van leerstellige dwaling aan te moedigen en de keizer in hun voordeel te manipuleren.

De theologische kwestie was ontstaan ​​na het concilie van Efeze, dat in 431 de persoonlijke eenheid van Christus had bevestigd en de dwaling veroordeelde (bekend als het Nestorianisme) dat zei dat Hij een samengesteld wezen was dat bestond uit een goddelijke persoon en een menselijke persoon. Maar er bleven vragen bestaan: waren Jezus’ eeuwige goddelijkheid en Zijn veronderstelde menselijkheid, twee afzonderlijke en volledige naturen volledig verenigd in één persoon? Of had de persoon van Christus slechts één hybride natuur, op de een of andere manier samengesteld uit zowel menselijkheid als goddelijkheid?
De kerk zou uiteindelijk bevestigen dat de incarnatie van de Heer te allen tijde zowel een goddelijke als een menselijke natuur omvatte. Toen God bij de incarnatie een menselijke natuur aannam, in de woorden van St. Leo de Grote, “werd het eigen karakter van beide naturen behouden en kwamen ze samen in één enkele persoon”, en “elke natuur behield zijn eigen karakter zonder verlies.”

Tijdens het bewind van Flavianus was de leer van de twee naturen van Christus echter niet volledig en expliciet gedefinieerd. Zo ontstond er een controverse over de leer van een monnik genaamd Eutyches, die volhield dat Christus maar “één natuur” had. Flavian begreep dat de “monofysitische” doctrine in strijd was met het geloof in de volledige menselijkheid van Christus en hij veroordeelde het op een gemeentelijk concilie in november 448. Hij excommuniceerde Eutyches en stuurde zijn beslissing naar paus Leo, die zijn goedkeuring gaf in mei 449.

Chrysaphius, die Eutyches persoonlijk kende, gebruikte de monnik vervolgens als zijn instrument tegen de patriarch die hem boos had gemaakt. Hij overtuigde de keizer ervan dat er een kerkenraad bijeengeroepen moest worden om de leer van Eutyches opnieuw te bekijken. Het resulterende concilie, gehouden in augustus 449 en geleid door Dioscorus van Alexandrië, was volkomen onwettig en werd later formeel veroordeeld. Maar het sprak zich uit tegen Flavianus en verklaarde hem afgezet uit het patriarchaat.

Tijdens dezelfde ongeoorloofde bijeenkomst, in de geschiedenis bekend als de “Robber Council”, sloeg een menigte monniken St. Flavianus zo agressief dat hij drie dagen later aan zijn verwondingen stierf. Chrysaphius leek voorlopig te hebben gezegevierd over de aartsbisschop.

Maar de ambities van de staatsambtenaar stortten al snel in. Chrysaphius raakte kort voor de dood van de keizer in juli 450 uit de gratie bij Theodosius II en hij werd vroeg in de regering van zijn opvolger Marcianus geëxecuteerd.
Ondertussen werd St. Flavianus heilig verklaard door het Vierde Oecumenisch Concilie in 451. De deelnemers juichten krachtig toe tot het “Boekdeel van Leo” – waarin de paus de veroordeling van St. Flavianus van Eutyches bevestigde en de waarheid bevestigde over de twee naturen van Christus, zowel goddelijke als menselijk.

Wij zegenen u, heilige heilige Flavianus, bid voor ons, Amen!

Bron : Anastpaul.com

Vertaling : Kris Biesbroeck