Verschillende woorden van ouderling Sophrony van Essex…

Uit het boek: ” Ik ken een man in Christus” Elder Sophrony The Hesychast and Theologist
door Metropolitan Hierotheos van Nafpaktos

In het dossier dat ik [Metropoliet Hierotheos van Nafpaktos] had samengesteld op basis van mijn bezoeken aan het klooster van St. John the Baptist in Essex, mijn ontmoetingen met ouderling Sophrony en de verschillende woorden van hem die ik hierboven heb uiteengezet, vond ik afzonderlijke verzameling van de uitspraken van de Oudere, die geen deel uitmaakten van de gesprekken die ik op bepaalde data met hem had.

Dit zijn woorden die de ouderling van tijd tot tijd tot mij richtte, of die ik hem tegen anderen hoorde zeggen, of die sommige monniken en nonnen (vader Kyrill, vader Raphael, vader Zacharias, zuster Magdalen) tegen mij noemden als de woorden van de ouderling. woorden. Ze drukten echt de ‘geest’ van de Oudere uit. De meeste van deze uitspraken werden mij doorgegeven door vader Zacharias, met wie ik een sterke broederlijke vriendschap had die ik nog steeds onderhoud. Soms hadden we lange discussies. Hij was het die mij verschillende bevelen, verzoeken en wensen van de Oudere doorgaf, aangezien hij voortdurend bij hem was. Vader Zacharias zei tijdens onze gesprekken verschillende keren: “De Oudere zegt over dat onderwerp…” Ik noteerde deze woorden in een speciaal notitieboekje. Hoe dan ook, de Ouderling zei ooit tegen me: “Zacharias heeft al mijn lessen overgenomen”,
Ik heb deze woorden uiteengezet om dit tweede deel van het boek af te ronden, en ook om vader Sophrony’s mondelinge onderricht te bekijken.

Het doel van het huwelijk is dat het paar samenwerkt met God, zodat ze zonen en dochters van God zullen baren. Gebed is nodig bij het kiezen. Om een ​​goede keuze te maken, is er veel gebed nodig dat de geschikte persoon voor dit doel mag worden gegeven.

Wanneer iemand trouwt, doet hij dat opdat zijn vrouw zijn helper voor redding kan zijn. Hij moet liefde tonen en zij moeten strijden voor hun redding.

Tegenwoordig is het een voorrecht om geen kinderen te hebben. Ouders lijden het martelaarschap. Als de kinderen groot worden, neemt de samenleving ze mee. Ouders verafgoden hun kinderen. Ze leven er hun hele leven in en identificeren zich ermee. Dit is een vergissing. Door het huwelijk neemt de man de vrouw als helper, zodat zij de volmaaktheid [ theose ] kunnen bereiken. Kinderen zijn geschenken van God. Vaak brengen de kinderen angst met zich mee en wordt de nous afgeleid van God. De natuur zelf (Gods scheppende, levengevende en voorzienige energie) zal ervoor zorgen dat er niet veel kinderen zijn; het zal zwak worden en het zal voor veel kinderen niet mogelijk zijn om geboren te worden. Als mensen trouwen en God kinderen geeft, moeten ze God verheerlijken. Als God geen kinderen geeft, moeten ze kalm zijn en zich geen zorgen maken.

Het gaat er niet om wezens ter wereld te brengen voor de historische werkelijkheid, maar personen te baren voor de werkelijkheid die de geschiedenis overstijgt, opdat zij het Paradijs mogen binnengaan. Velen baren kinderen die voer voor de hel worden.

Echtparen moeten zichzelf leren leegmaken. Ze moeten elkaar voorrang geven. Dan leren ze een ander bestaan ​​in hun eigen bestaan ​​te accepteren.

De opvoeding van kinderen begint vanaf de dag van de bruiloft. Het echtpaar zou moeten leven met gebed en de vrees voor God. Als een moeder bidt als ze zwanger is, voelt het embryo de energie van het gebed. Als een kind wordt verwekt, mogen de ouders niet boos zijn. Als het geboren is, moeten ze bidden; ze moeten ook bidden als ze het kind in hun armen hebben. Wat de moeder ook doet, ze moet het doen met gebed. Ze moet het kruisteken boven het kind maken als het slaapt, en bidden als ze het borstvoeding geeft of het eten geeft.

Het feit dat veel kinderen tegenwoordig onvriendelijke instincten hebben, komt doordat hun moeders hun geen borstvoeding hebben gegeven. (Toen een vrouw vroeg of ze haar baby met haar eigen melk of met koemelk moest voeden, antwoordde ik: “Wie heeft het gebaard – jij of de koe?”)
Het doel is niet alleen dat het kind deelneemt aan de Meest Zuivere Mysteriën, maar dat het thuis in een sfeer van gebed leeft. De sfeer in huis moet er een van gebed zijn. De ouders moeten de kinderen inspireren met hun liefde voor Christus en de Allerheiligste Maagd.

Als de kinderen klein zijn, zouden er thuis regels moeten zijn, die geleidelijk moeten wijken naarmate de kinderen groter worden. Dan krijgen ze vrijheid. We moeten ze ook cadeautjes geven. De kinderen kunnen het gevoel hebben dat ze nogal ouderwets leven als ze in de kerk leven. Het belangrijkste is echter dat de kinderen geen atheïst worden. Atheïsme is zelfs erger dan vleselijke zonde.

Het doel van het opvoeden van kinderen is dat ze persoonlijke liefde voor Christus en de Allerheiligste Maagd verwerven. We moeten ze niet alleen adviseren om goede mensen te worden. We moeten ze ook helpen om in de orthodoxe kerk te blijven, niet alleen om zonde te vermijden. Het feit dat ze binnen de orthodoxie blijven, is iets geweldigs en kan de oorzaak van redding zijn, zelfs als ze een aantal fouten in hun leven hebben gemaakt. Kinderen moeten worden geïnspireerd door liefde voor Christus en de Allerheiligste Maagd.

Constructieve vrijetijdsactiviteiten zijn essentieel voor degenen die in de wereld leven. Het is beter voor kinderen om het huis uit te gaan dan thuis te blijven en televisie te kijken.

Als we willen dat onze kinderen in moderne steden leven zoals wij in het verleden leefden, zullen we ze gek maken. Er zijn kinderen die in orde lijken als ze klein zijn, maar als ze volwassen zijn hun verstand verliezen.

Het is beter voor kinderen om niet deel te nemen aan het Lichaam en Bloed van Christus dan om deel te nemen onder dwang van hun ouders, zonder dat ze het zelf willen. Als de moeder tijdens de conceptie, de zwangerschap en de geboorte van het kind bidt, baart ze het zowel geestelijk als lichamelijk – ze baart een geestelijk wezen. Er waren veel atheïsten in Rusland, maar de ergste atheïsten waren de kinderen van priesters. We moeten ervoor zorgen dat we kinderen zo opvoeden dat ze de orthodoxie niet als moeilijk en belastend beschouwen.

Ouders moeten hun kinderen niet veel verwaarlozen vanwege diensten en preken. Ook laten veel Griekse ouders in Engeland hun kinderen niet met Engelse kinderen omgaan. Dit is een slechte zaak. Het kind moet leren leven in een gemeenschap met verschillende mensen.

De algemene opvatting over het opvoeden van kinderen is als volgt: er is zorg nodig voorafgaand aan het huwelijk. De keuze van een geschikte echtgenoot moet met gebed worden gemaakt. Het paar behoort hun leven te beginnen met ijver en met gebed dat God de kinderen die geboren zullen worden mag verlichten zodat ze Zijn eigen kinderen worden. Bij het opvoeden van hun kinderen behoren ze hun met discretie vrijheid te geven en hun gang te laten gaan. We mogen het woord ‘verbieden’ niet gebruiken, ook niet als het om vrijetijdsbesteding gaat. Hoe ze zich gedragen in secundaire zaken is minder belangrijk dan of ze Christus liefhebben. Opdat ze Christus kunnen liefhebben, moeten we niet psychologisch en theologisch met hen praten in hoogdravende taal, maar inwendig in ons hart bidden. Als de ouders Gods genade in zich hebben, voelen de kinderen dat.

Er moeten open gesprekken in huis zijn. Ook moet er een sfeer van gebed heersen, niet alleen een sfeer van woorden. We moeten onze kinderen vormen. En vorming is volgens de Kerk vormgeven – de vorm van Christus.

Het is goed voor kinderen om met veel jongeren contact en ontmoetingen te hebben. Omdat ze op deze manier zullen beseffen dat relaties met het andere geslacht niet beperkt zijn tot het vleselijke niveau, zoals in het huwelijk gebeurt.

In het verleden was matchmaking gangbaar. Nu voert de persoonlijke kennismaking de boventoon. Het is niet zo belangrijk wat er gebeurt, maar wat er ook gebeurt, moet gebeuren met gebed.

Vrijheid betekent niet “Doen wat je leuk vindt”, maar “Doen wat je leuk vindt binnen grenzen”. Met andere woorden, we overleggen met de kinderen; we spreken geen verbazing en verbazing uit over elk slecht ding dat ze doen. En in sommige secundaire zaken laten we ze doen wat ze willen. Als een kind naar een feestje wil, moeten we tegen hem of haar zeggen: “Bid en doe wat God je ingeeft om te doen.” En we zouden eraan moeten toevoegen: “Ik zal het je niet kwalijk nemen als je na het bidden naar het feest gaat.” Zo ontwikkelen we hun verantwoordelijkheidsgevoel en hun relatie met Christus. We leren ze om tot God te bidden voor alles wat ze doen.

Vrijheid speelt een grote rol bij het opvoeden van kinderen.

We moeten God bidden om inspiratie. God verlicht iedereen, vooral moeders, en geeft hen inspiratie. Dit is de enige manier waarop we kinderen kunnen opvoeden.

Sommige mensen spreken over ‘huwelijkspriesterschap’ en beweren dat men in het huwelijksleven de drievoudige waardigheid van de Heer leeft. Dit is speculatieve theologie. De drievoudige waardigheid van de Heer (profeet, koning en hogepriester) wordt beleefd door berouw. Anders zijn al die dingen die gezegd worden een theologie van de hartstochten.

In het Oude Testament maakte God Zijn wil negatief bekend door de wet, door ‘niet’ en ‘nee’ – “Gij zult niet doden” enzovoort. De mensen werden gekweld en verloren de hoop omdat ze het niet in praktijk konden brengen, en ze riepen: “Kom, Gij Messias, en red ons.” Zo werd de wet “een leermeester om ons tot Christus te brengen”.
In het Oude Testament werd kinderloosheid als een vloek beschouwd omdat alle vrouwen moeder en grootmoeder van Christus, de Messias, wilden worden. In het Nieuwe Testament zijn dingen veranderd, omdat we nu de Messias, Christus, leven.

God schiep geen meesters en slaven maar zonen in relatie tot een Vader. Allen die daarna door genade zonen van God worden, worden ook geestelijke vaders van christenen.

God verheerlijkte de Allerheiligste Maagd en hield haar stil. Het mysterie van de Theotokos is een mysterie van stilte. Om die reden heeft God de mensen niet verlicht om over haar natuurlijke leven te praten. De kerk verheerlijkte haar echter.

Het woord van een heilige opent de nous van de toehoorder, en met dit woord kan hij een hele preek houden.
Gods openbaring is geen visioen, maar de komst van goddelijke genade, die in fasen komt.

Christus zei eenmaal iets en dit woord blijft voor altijd. Dat beseffen we ook van de heiligen. Ze hebben één keer een woord gehoord en dat hebben ze hun hele leven bewaard. Zo begrijpen we ook de kracht van Gods woord.

Om zendingswerk op een orthodoxe manier te kunnen doen, moet iemand de Heilige Geest in zich hebben, maar hij moet zich ook de cultuur eigen maken van de plek waar hij is. Dan kan hij een bijdrage leveren.

Niemand kan het verdragen om met een heilige te leven, omdat het woord van de heilige vurig is. De heilige gaat zijn hele leven het kruis op; hij is gekruisigd. En degene die met hem leeft, kan dit kruisleven niet verdragen.

Er zijn geen geschriften van vrouwelijke heiligen. Dit is niet omdat er minder heilige vrouwen zijn dan mannen. Er zijn meer heilige vrouwen, maar vrouwelijke heiligen leiden een verborgen leven; ze zijn in staat hun leven geheim te houden. De Allerheiligste Maagd ontving grote genade van God. We hebben geen openbaringen die afkomstig zijn van de Allerheiligste Maagd, maar we weten dat ze grote genade bezat; de Kerk en allen die tot haar bidden zijn zich ervan bewust.

Ook hoefden vrouwen hun ervaringen niet te onthullen om hun kudde te leiden. Allen die ons een paar van hun woorden hebben nagelaten, waren abdissen. Maar ook mannelijke heiligen zouden hebben gezwegen, en we zouden hun geschriften niet hebben, als het niet nodig was geweest voor hen, als verantwoordelijke mensen en herders van de Kerk, om hun kudden te leiden.

Gods verbond met mensen is Zijn oproep aan een ieder. Het aannemen van de oproep is het nakomen van het verbond.
Priesters delen in het martelaarspriesterschap van Christus. De paus oefent zijn gezag uit vanuit een hoge positie. Orthodoxe priesters delen in de zelfontlediging van Christus, in het martelaarspriesterschap van Christus, die gekruisigd werd en afdaalde naar het dodenrijk.

De beproevingen die de heiligen ondergingen, zijn groter dan onze eigen beproevingen, omdat hun hart gevoelig was en alles in hun leven grotere proporties aannam. Het kruis van Christus overstijgt elk menselijk martelaarschap omdat Christus zondeloos was. We erven de dood en we versterken de macht van de dood gedurende ons hele leven met onze zonden.
Christenen zullen altijd verkeerd begrepen worden door de mensen om hen heen.
We moeten ook de vrijheid van niet-gelovigen en atheïsten respecteren en hen niet veroordelen. Dan laten ook zij ons vrij om ons werk te doen.

In Griekenland zijn ze geneigd te roddelen en snel aanstoot te nemen, maar tegelijkertijd hebben ze intuïtie en begrijpen ze dat andere mensen goede bedoelingen hebben en het goed bedoelen. Dit komt omdat Griekenland een orthodox land is.

Wanneer iemand een regel van zijn geestelijke vader heeft om niet ter communie te gaan, maar hij neemt de communie omdat hij ernaar dorst, dan doet hij, behalve ongehoorzaam te zijn, zijn ziel schade aan, omdat hij daarna stopt met dorsten naar de communie. Als hij echter zijn geestelijke vader gehoorzaamt, zal hij blijven dorsten naar de Heilige Communie. Deze dorst is heilzaam. Alleen al door het woord van je geestelijke vader te houden, ontvang je genade van God.

Wanneer iemand het boeddhisme heeft doorlopen, moet hij zich bekeren en veel huilen. Anders blijft er een zekere trots in hem achter als een overblijfsel uit zijn vorige leven. Vleselijke zonden (hoererij) worden vergeten door berouw en zijn gemakkelijk te genezen. Psychische en spirituele zonden (trots, ketterijen, experimenteren met het boeddhisme) zijn niet gemakkelijk te genezen. Met cultuur is het net zo. Een monnik die zijn tijd besteedt aan culturele bezigheden, laat zien dat hij geen ervaring heeft met berouw. Als hij berouw had, zouden al zijn belangen uit het verleden, inclusief cultuur, worden achtergelaten, aangezien de genade van God voor hem zou liggen.

Wat betekenen de woorden “Houd je geest in de hel en wanhoop niet”? Ze betekenen niets voor ons, maar Staretz Silouan begreep ze als een grote troost, omdat hij door een periode van godvergetenheid ging. Daarom zei hij: “Ik heb het wapen van mijn redding ontvangen.” Het was als een triomf. Hel betekent het intrekken van Gods genade. Dit is Gods tuchtiging. Voor Staretz Silouan was de uitweg “Wanhoop niet.”
God verliet de apostel Petrus in de tijd van beproeving om hem voor te bereiden op grotere genade. Hij ontving zoveel genade van God dat zelfs zijn schaduw mensen genas.

De genade van God die tot de heiligen komt, is zo groot dat de ziel haar niet kan behouden. Om die reden verlaten ze de wereld en het klooster. Dit overkwam de heilige serafijnen van Sarov.

jWanneer iemand die getrouwd is de geestelijke maagdelijkheid (zuiverheid van hart) niet eert en niet uitoefent, leeft hij zelfs als getrouwde man niet goed, omdat het huwelijksleven wordt gevoed door deze zuiverheid van hart.

Goddelijke wanhoop is iets anders dan wereldse wanhoop. Goddelijke wanhoop is verbonden met diep berouw, verlatenheid door God.
Het verschil tussen iets psychologisch en iets spiritueels is het verschil tussen wat menselijk is en wat goddelijk is. Alles in het spirituele leven is de vrucht van menselijke samenwerking en goddelijke genade.

God regelt lijden en beproevingen voor de trotse man, zodat hij gered kan worden. Aan iemand die fysiek sterk is, geeft Hij een ziekte om te voorkomen dat hij zich overgeeft. Verdrukkingen verpletteren het hart, en deze verplettering brengt gebed voort.

De mens is een microkosmos. Hij bekeert zich, hij wordt heilig, hij ontvangt de hele wereld en zo vindt er een kleine schepping plaats.

We zijn allemaal moordenaars in verschillende mate. Als we emotioneel voorstander zijn van een staat die vecht tegen een andere staat, nemen ook wij geestelijk deel aan de moorden die plaatsvinden.

Het beoefenen van maagdelijkheid vereist gehoorzaamheid. Een monnik wordt niet beschermd tegen verschillende verleidingen wanneer hij bij zijn moeder en zus woont, maar wanneer hij de zegen van zijn ouderling heeft en hem gehoorzaam is.
De essentie van gehoorzaamheid is dat iemand zijn hart – zijn hypostase – opent en de wil van een andere hypostase accepteert. Dit stelt hem in staat kennis te verwerven van alle geschapen wezens. Wanneer iemand zijn Oudere volledig gehoorzaamt, gaat zijn hart open en erft hij in zeer korte tijd de ‘rijkdom’ van de Oudere. Dit is niet iets psychologisch, maar iets dat in de Geest tot stand komt. Dit betekent dat, als de discipel tijdens het gebed een genade van God ontvangt, zijn geest zich onmiddellijk naar zijn ouderling wendt en hij zegt dat dit gebeurde door de gebeden van de ouderling. Dit is geestelijke gehoorzaamheid en liefde voor de Oudere. Door dit proces doodt gehoorzaamheid aan de Oudere de hartstochten. Dit is de enige manier om de passies te doden en te transformeren.

Vaak wordt onbeschaamdheid een brandend vuur. Eenvoud, geen brutaliteit, is nodig.

De apostel Paulus zet het charisma van de liefde beter uiteen in zijn brief aan de Romeinen dan in de brief aan de Korintiërs.

jHet gebed “Tegen U alleen zondigen wij, en U alleen aanbidden wij” heeft een grote theologische betekenis. We aanbidden God, maar we kunnen ook niet met Hem leven. Hij is een spiegel die onze lelijkheid onthult. Zo groeit de mens geestelijk zowel naar beneden als naar boven.

Gebed dient plaats te vinden in het dogmatische kader van de ecclesiologie en het evangelie. Anders kan gebed niet werken. En zelfs als het handelt, vertrekt het op het moment van verleiding en gaat het verloren. We moeten bekend zijn met het geheel van Gods training. Er zijn vele gradaties van nederigheid. De eerste is de erkenning van zondigheid. Ten tweede vergelijkt de mens zichzelf met de volmaakte wet en ziet hij dat hij slechter is dan alle anderen. Ten derde accepteert hij charisma’s als geschenken van God. Ten vierde ziet hij de nederigheid van Christus.

Het houden van de geboden van Christus is voor alle christenen. Het kloosterleven is een technische methode om ons te helpen de geboden van Christus beter te onderhouden. We prediken dus niet het kloosterleven maar het christendom.

Ik praat niet graag over intuïtie, maar over het bewustzijn van het hart en de innerlijke overtuiging, die de werking is van goddelijke genade.
We moeten de boze niet met woorden tegenspreken, want tegenstand vergroot het kwaad. Zoals Abba Dorotheos zegt, gaat de goede zwemmer onder de golf door.

Iemand zou zich niet moeten vernederen voor degenen die zich niet vernederen, omdat ze het als zwakheid zullen opvatten en hem vervolgens zullen wurgen. Wanneer degenen die wedergeboren zijn in de Geest iemand ontmoeten die nederig is, vernederen ze zichzelf nog meer, terwijl degenen die niet wedergeboren zijn, wanneer ze iemand ontmoeten die nederig is, van de gelegenheid gebruik maken om zichzelf aan hem op te dringen.

Vijf minuten bidden als het hele lichaam pijn heeft, zijn kostbaarder dan een hele nacht bidden met lichamelijk gemak.

Het is beter om slechts een klein beetje spiritueel werk te doen, maar met vrede in ons hart, dan veel te proberen en onze vrede van hart te verliezen.

We zouden liever een beetje van alle deugden hebben dan één deugd tot volmaaktheid, omdat op deze manier iemands nous, wil en verlangen worden gezuiverd. De ziel werkt in het hele lichaam, dus de mens moet volledig gereinigd worden.

We moeten niet alleen over bidden praten; we zouden ook moeten weten hoe we onszelf kunnen behoeden voor hopeloosheid. Meestal vallen mensen als gevolg van trots of wanhoop. Deze twee zijn de grootste vijanden van de mens.

Iedereen heeft een bepaalde manier van leven die anders is dan alle andere. Alle leiden echter naar God en eindigen bij Hem, net zoals de spaken van een wiel verbonden zijn met de naaf.

Zelfs in geestelijke droogte zendt God ons troost, omdat Hij onze zwakheden kent. Het zou in ons voordeel zijn ons hele leven in geestelijke dorheid te leven, maar te strijden. Met andere woorden, als we Christus konden bereiken door volkomen in de steek gelaten te worden door God, door onszelf volledig te ontledigen, zoals gebeurde met Christus aan het kruis. Dan zou de mens ook grote eer hebben. We zullen glorie hebben, afhankelijk van hoeveel we onszelf leegmaken en hoeveel pijn we doorstaan.

Niets, geestelijk noch materieel, behoort ons toe behalve God. Het wordt van ons als we het aan God offeren. Door het gebed dat we voor de maaltijd opzeggen, offeren we de materiële goede dingen aan God, en dan worden ze van ons, omdat God ze ons teruggeeft zodat we kunnen leven.

Vrijheid is geen politieke onafhankelijkheid, maar dat de boze geen gezag over ons heeft.

Niet alle heiligen ontvingen dezelfde genade van God, maar ze vulden allemaal het vat dat ze aan God offerden.

Soms maakt het lezen van patristische geschriften het spirituele leven moeilijk. Bijvoorbeeld: een zekere christen heeft een spirituele ervaring. Als hij een kerkelijk boek leest, begint hij zichzelf te bespioneren en probeert hij zichzelf in te passen in de overeenkomstige categorieën van het spirituele leven, in overeenstemming met wat hij heeft gelezen. Zo verteert en vernietigt de linkerhand alles wat de rechterhand doet. Grote eenvoud is vereist in het spirituele leven. Ongeletterde oude dames fluisteren gebeden tot God en hebben gezichten als kinderen, terwijl ontwikkelde mensen speculeren en hun gezichten onrustig en agressief zijn.

Soms is het goed dat er onrust ontstaat tussen de broeders. Omdat ze aan de ene kant ontsnappen aan moedeloosheid en aan de andere kant nederig worden.

Zodra iemand Gods genade ontvangt, begint de oorlog, de strijd. Hij ontvangt grote genade en ook zijn lichaam moet getransformeerd worden. De vleselijke mentaliteit trekt de ziel naar beneden, maar tegelijkertijd trekt Gods genade haar naar boven. Dit is een moeilijk moment. Iemand kan van rechts of van links op een dwaalspoor worden gebracht. De psychologische pijn is groot en kan hem treffen op het zwakste punt van zijn lichaam, zijn hart of zijn hersenen. Dan is gehoorzaamheid aan een veeleisende ouderling noodzakelijk. Onze eigen wil moet uit ons binnenste verdwijnen.

Een interpretatie van de woorden van de apostel Paulus, “Laat het woord van Christus rijkelijk in u wonen” (Kol. 3:16), is als volgt: Wanneer we een woord van God horen of lezen, voelen we het door genade om voedsel te zijn voor ons hart. Dit is een geestelijke, geen intellectuele herinnering aan God.

De vorming en transformatie van de mens betekent dat hij de vorm aanneemt van de dienaar van Christus.

De hartstocht van werelds verdriet is een grote hartstocht die mensen tegenwoordig bezighoudt. Helaas houden we verdriet in ons en we strelen het totdat het ons doodt. Men moet vechten tegen de hartstocht van verdriet en het genezen.

Men moet niet luisteren naar de eigen gedachten, want de duivel en de satanische geest werken door gedachten heen. Als iemand in triviale zaken naar zijn eigen gedachten luistert, zal de duivel geleidelijk aan macht, kracht en overheersing over hem krijgen. Dan zal hij hem in grote waanideeën werpen. Als de duivel hem zegt iets te doen en hij gehoorzaamt, zal hij later zelfs tegen de man zeggen dat hij zelfmoord moet plegen en zal hij hem gehoorzamen.

Een rooms-katholiek vroeg me waarom wij orthodoxen zo vaak het Jezusgebed bidden. Ik zei tegen hem: “We herhalen het omdat we traag zijn in het opnemen en het niet begrijpen. Als we echter iets begrijpen, laten we het nooit meer los.”

De engelen zondigden in de eeuwigheid, terwijl mensen zondigen in de tijd.
Westerse christenen dwingen zichzelf te bidden, en dit veroorzaakt druk in de hersenen. De orthodoxen bidden met gemak, omdat dit gebed plaatsvindt met de gratie die overvloedig aanwezig is in de orthodoxe kerk.

Lange diensten maken innerlijk gebed meestal moeilijk. Na een lange wakedienst zei Staretz Silouan: “We hebben de ezel (het lichaam) gedood, maar we hebben niets gedaan.” Vasten helpt spirituele vooruitgang minder dan gebed, vooral innerlijk gebed dat gepaard gaat met rouw. Veel vasten zonder discretie zorgt soms voor problemen bij het bidden.

Het is gemakkelijker voor mensen om brandende houtskool in hun handen te houden dan genade in hun hart. Ze zien goddelijke genade als een verterend vuur. Wat nodig is, is nederigheid en zelfbeschuldiging, en dat ze de goddelijke genade niet op een feestelijke manier ontvangen.

Mensen in het Westen zijn zich niet bewust van het mysterie van goddelijke verlatenheid, van Gods tuchtiging, en daarom vervallen ze in moedeloosheid. Dit mysterie van goddelijke verlatenheid en zelfontlediging wordt keer op keer herhaald in het leven van orthodoxe monniken, maar ze weten wat dit mysterie is en hoe ze ermee om moeten gaan. Zelfontlediging leidt tot glorie, als men in staat is te volharden.

Gods geboden zijn de manier van goddelijk leven. De mens kan de geboden van God niet volledig houden, dus heeft hij genade nodig. Gebed brengt dit tot stand. Soms, wanneer iemand Gods geboden onderhoudt en leeft naar de ethos van de gekruisigde Christus, voelt hij Gods genade zonder te bidden, of hij bidt uit liefde. Het doel is niet om zonder ophouden te bidden (wanneer het mechanisch en formeel wordt gedaan); het doel is onze gemeenschap met God, die ook bereikt wordt door gebed.

De vaders vroegen niet om veel woorden. Ze ontvingen één geestelijk woord, vertrokken naar de woestijn en leefden vele jaren met dat woord. Ze probeerden het in de praktijk te brengen en ze werden erdoor gevoed. We zeggen, en we willen veel woorden horen, maar we doen niets om ze in praktijk te brengen. Als iemand veel praat, wordt hij geestelijk zwak.

Simpele mensen worden door het minste geroerd en daar krijgen ze energie van. Ze kunnen echter ook klagen en mopperen over het minste en dat put hen uit.
Iemand die gehoorzaamheid en liefde heeft, kan zich aan elke situatie aanpassen.

Veel mensen hebben een onaantastbare onwetendheid.
Als leek was ik erg gevoelig. Iemand minachtte de Heilige Schrift en sloeg met zijn hand op tafel. Ik heb twee weken pijn gehad. Daarna ben ik echter niet meer gevoelig geweest, want ook deze energie werd getransformeerd.

Mensen in het Westen leven met hun hersenen: hun leven is gericht op de rede. Dus als wetenschappers een machine zouden uitvinden, zouden ze de gedachten van mensen kunnen lezen en sturen. Allen echter die met hun hart leven, waarin Gods genade werkt, en die in hun hart bidden, hebben het kruisteken in hun hart en niemand kan hen geestelijk beheersen. Ze hebben vrijheid van geest.
In de grot van de Heilige Drie-eenheid (nabij het klooster van St. Paul) bad ik vurig en huilde hardop, omdat niemand me kon horen en ik vrijheid had, terwijl het in Karoulia moeilijk voor me was, omdat ik buren had.

Het twaalfde hoofdstuk van de brief van de apostel Paulus aan de Hebreeën beschrijft het geestelijke feit van Gods tuchtiging. Soms komt deze kastijding van God tot stand door het Jezusgebed, soms door geween en soms door Godvergetenheid. God traint de mens op vele manieren en biedt hem meer perfecte kennis om te voorkomen dat hij valt, zoals Adam deed toen hij voor het eerst werd geschapen. Op deze manier zal zijn vooruitgang naar God stabieler zijn.

De volgende toestand doet zich voor bij degenen die aan het begin van hun spirituele leven staan: iets wat ze zeggen of een zonde die ze begaan, veroorzaakt grote opwinding. We zouden een beetje minachting moeten hebben voor deze vergeeflijke kleine dagelijkse valpartijen, om wat andere winst te behalen. Het is beter om op een laag niveau en vredig te zijn, in plaats van hoog en angstig.

Wanneer het hart in vuur en vlam staat voor het Jezusgebed en om verschillende redenen niet kan bidden, is het als een slapende vulkaan.

Als iemand zijn gedachten niet kan weerleggen, moet hij ze op zijn minst aan zijn ouderling vertellen. Ook dan profiteert hij.

Wanneer iemand een bepaalde spirituele staat bereikt en genade van God ontvangt, begint hij door God te worden onderwezen. Dan instrueert alles hem. God stuurde de heilige Antonius de Grote naar de schoenmaker om zelfbeschuldiging te leren, ook al had de heilige Antonius gratie en was hij superieur aan de schoenmaker. Daarom herdenken we de heilige Antonius en niet de schoenmaker. Ook iemand die spiritueel is, wordt onderwezen door de hele natuur.

Als iemand die verborgen, niet beleden zonden heeft, een geestelijk woord hoort, voelt hij ergens in zijn lichaam pijn. Goddelijke genade onthult hem op deze manier ook zijn toestand, en als hij wil, kan hij ontsnappen aan dit geestelijk ongeluk.

Wanneer iemand op een bepaalde manier bidt en verschillende obstakels tegenkomt, en op een gegeven moment niet meer op die manier kan bidden, zal er, als hij inspiratie heeft, een andere weg openen. Er zal een andere manier worden gevonden en hij zal meer kennis van God verwerven.

Wanneer we spreken over ascese in de orthodoxe kerk, bedoelen we niet alleen lichamelijke ascetische praktijken, hoewel ook deze essentieel zijn, maar de verrijzenis van de ziel uit de hartstochten, liefde tot God en de verlevendiging van de ziel door de Heilige Geest.
Toen Staretz Silouan stierf, voelde ik me een week lang een wees. Daarna voelde ik me anders.

Als iemand in zijn hart bidt, krijgt hij soms een woord. Dit woord roept andere woorden op. Zo wordt zijn nous geopend en begrijpt hij de betekenis van de hele Heilige Schrift. Elk woord van openbaring omvat de hele betekenis van de Heilige Schrift.

Wanneer iemand volgens Christus begint te leven, wijst de gemeenschap hem af. Dan krijgt hij een andere gemeenschap, want ook wij christenen hebben onze eigen gemeenschap. We verliezen niets, zelfs niet in deze wereld.

Mijn grootste beproeving, toen ik monnik werd, was dat ik de kunst moest opgeven, omdat ik dacht door de kunst het eeuwige te naderen. Het eeuwige wordt echter benaderd door gebed, het afstand doen van de rijkdom van de geest en vooral door de theorie van God.

De ervaring die is opgedaan door ascese in een klooster te leven en te beoefenen, stelt een monnik in staat om ook in de woestijn te leven. Anders kan hij de woestijn niet goed gebruiken. Wanneer iemand naar de woestijn vertrekt en een gedachte aan iets (een broeder pijn doen) kwelt hem, dan zal deze gedachte hem geen rust geven.

Geestelijke maagdelijkheid geneest zelfs verloren lichamelijke maagdelijkheid. Abba Zosimas, die zowel lichamelijk als geestelijk maagd was, boog zich neer voor de heilige Maria van Egypte, die van jongs af aan prostituee was. De geestelijke maagdelijkheid die de heilige Maria van Egypte verwierf, genas haar volledig.

Geestelijke maagdelijkheid is van grotere waarde. Geestelijke maagdelijkheid betekent het houden van de geboden van Christus, wanneer men zich door gebed aan God vastklampt. Iedereen, gehuwd of ongehuwd, kan deze geestelijke maagdelijkheid verwerven. Monniken die geen spirituele maagdelijkheid hebben, zijn ellendig, omdat ze geen kinderen hebben op het natuurlijke niveau, noch het bestaan ​​naar het paradijs overdragen.

Als mensen het idee hebben gered te worden en ze slagen erin, hoe kunnen wij monniken die gered willen worden het dan niet redden?

Wil een klooster vooruitgang boeken, dan moet het een ouderling of pelgrims hebben. Pelgrims helpen monniken hun passies te verminderen, want de monniken moeten hen iets bieden, liefde tonen en zichzelf opofferen. Het is heel nuttig als elke week een pelgrim wordt geregenereerd in het klooster.

– De Heilige Vaders maken onderscheid tussen rouwen en hardop huilen. Rouwen betekent wroeging. Soms barst degene die rouwt in luide snikken uit, die van spirituele en charismatische, niet psychologische aard zijn. Dit is hardop huilen. In dit geval is de woestijn noodzakelijk, zodat niemand hem zal horen huilen. Dan kan de monnik niet in het klooster blijven. Hardop huilen verhoogt de tranen.

De ouders van monniken beseffen het voordeel van de toewijding van hun kind aan God op het uur van hun dood.

Niemand zou om het priesterschap moeten vragen, terwijl men om het monastieke schema zou moeten vragen, want het kloosterleven is het zoeken naar berouw.

Toen ik monnik was in het klooster van Sint-Panteleimon, wilde ik niet dat er aan priesterwijding of diaconie werd gedacht. Ik wilde ook niet suggereren dat ik gewijd zou worden. Toen de abt me tijdens de dienst de wijding voorstelde, omdat ze me de diakenstola niet konden aandoen, bewoog ik mijn arm om hen te helpen. Achteraf baarde dit mij veel zorgen, voor het geval er misschien een verlangen [naar wijding] in mij had geleefd en zich op deze manier had geuit. Het priesterschap brengt veel verleidingen met zich mee. Wanneer iemand voorwaarts gaat of alleen begint, kan hij ze niet overwinnen.

Het martelaarschap in het monastieke leven, en in het christelijke leven in het algemeen, bestaat uit hoe men de opeenvolgende stadia van het leven van Christus zal doorleven.

Om het klooster goed te laten functioneren moet het een kritische geestelijke vader hebben of een goede typikon en een goede organisatie, anders wordt het een zigeunerkamp.

Brianchaninov klaagt in zijn autobiografie over de strengheid waarmee zijn eerste ouderling hem behandelde. Op deze manier ondermijnde hij zijn kracht voor het gebed. Daarom behoort de Oudere in alle opzichten voor zijn geestelijke kinderen te zorgen.
Een monnik zei: “Ik ben heel zeker van de dingen die ik zeg uit de woorden van de Oudere.”
We leven alsof we niets in ons hoofd hadden en als ze het ons vragen, hebben we iets te zeggen.
Soms wordt iemand na een lezing geestelijk zwakker. Dit gebeurt wanneer men vele malen per dag met energie en intensiteit spreekt.

De heilige vaders spreken gewoonlijk niet in detail over zaken die met het huwelijk en echtparen te maken hebben. Als iemand in berouw leeft, vindt hij de oplossing voor veel problemen. Wanneer iemand de angst voor God heeft, is hij verlicht om meer specifieke problemen aan te pakken.

Mensen zullen zich tegenover God moeten verantwoorden voor het woord dat ze tegen mensen zeggen dat hen te boven gaat.
We zouden moeten spreken als we daartoe gedwongen worden. Dan dwingen ook wij God, Die niet kan worden gedwongen, en Hij geeft ons een woord van vrijheid.
We moeten de vrijheid van andere mensen respecteren. Niets dat met geweld wordt gedaan, blijft in tijd en eeuwigheid bestaan.

Wanneer een geestelijke vader een reactie van iemand ontvangt, houdt hij van hem, omdat ze er allebei baat bij hebben. Daarom is het niet verkeerd dat er een bijzondere liefde in de Geest en dankbaarheid is tussen geestelijke vader en discipel.

Als we de geestelijke vader aannemen als een geschenk van God, of als dankbaarheid en dankbaarheid jegens God voor de geestelijke vader in gebed opkomt, dan hebben we hem lief in de Geest.

Wanneer iemand zijn geestelijke vader wil veranderen, moet hij eerst zijn zegen zoeken en dus met rust laten. Hij mag nergens verwijzen naar klachten of dingen die in het verleden zijn gebeurd. Als hij klaagt en verschillende gebeurtenissen noemt, krijgt de duivel macht over hem, terwijl anders het vuur van de duivel de lucht in gaat. In de Franse Revolutie zei iemand: “Geef me een brief van iemand en ik hak zijn hoofd eraf”, met andere woorden, hij zou een voorwendsel vinden om hem ter dood te brengen. Daarom kunnen we in dergelijke gevallen het beste zwijgen.

Geestelijke vaders hebben een moeilijke taak, omdat ze voortdurend moeten wijzen op de fouten van hun geestelijke kinderen. Dit lokt een reactie uit en veroorzaakt haat.

Wanneer we spreken over dingen die we niet persoonlijk kennen en die ons te boven gaan, plaatsen we een barrière (een muur) voor ons die ons ervan weerhoudt ze te ervaren.

De dood van een onschuldige man verandert ongemerkt de hele wereld ten goede, omdat de energie van de onschuldige man de hele wereld ten goede komt en onrecht geneest.
We behoren geen geloften aan God af te leggen. Als we ze echter maken, moeten we ze vervullen.

De heilige Johannes van Kronstadt werd ooit uitgenodigd om iemand te genezen die zogenaamd verlamd was. Het was een valstrik, want ze wilden hem vermoorden. Toen St. John het bedrog besefte, zei hij: “Laat het zijn, Heer, volgens Uw woord.” En de zogenaamd verlamde man raakte ook daadwerkelijk verlamd. Vervolgens bad St. John en werd hij beter. Wanneer iemand doet alsof hij ziek is, staat God toe dat hij ziek wordt.

Er is slechts een klein verschil tussen genieën en gekken.
Door twee weken te bidden en kerkelijke teksten te bestuderen, kunnen intelligente mensen een heel boek over gebed schrijven en denken dat ze kunnen bidden.

Wanneer iemand door kunst aardse genoegens kent, voelt hij teleurstelling en bitterheid. Dit komt omdat men kunst nastreeft om het eeuwige te begrijpen, maar dit kan niet worden bereikt door enig menselijk werk. De ziel weet dat de eeuwigheid daar niet te vinden is, dus voelt ze pijn.

Wanneer iemand een spirituele gave ontvangt, trekt hij meestal de afgunst van andere mensen aan. Dan voelt hij de behoefte om het te verbergen. Dus, zonder het te beseffen, wordt hij een dwaas ter wille van Christus.

Het onderwerp dwaasheid ter wille van Christus is heel subtiel. Sommigen hebben deze taak op zich genomen om de rijkdom van hun geestelijke gaven te verbergen en om de mensen niet jaloers te maken.

We moeten psychologische toestanden veranderen in spirituele verschijnselen, in huilen. Er is een methode die christenen behoren te kennen. We zijn ons bewust van een beproeving, van minachting van anderen of een onterechte aanval. Dan is ons hart verbitterd door dit onrecht en produceert het verschillende gedachten die ons hele leven beïnvloeden. Het gebed stopt onmiddellijk.

De therapeutische methode is om de broeder die ons onrecht heeft aangedaan buiten beschouwing te laten en een gesprek met God te beginnen. We zeggen: “Mijn God, het is mijn schuld. Ik ben het niet waard om door mensen bemind te worden…” Dan beginnen berouw en huilen, en dit geneest het negatieve psychologische fenomeen en maakt het spiritueel. We zien dit in het leven van Christus. De apostel Petrus verhinderde dat Christus naar het kruis ging, maar Christus had standvastig Zijn aangezicht gericht om naar Jeruzalem te gaan, naar Golgotha. Zijn kruisigers huilden, maar Hij had Zijn nous gericht op Gods wil en bad tot Zijn Vader. Hij ging geen dialoog aan met mensen maar met God. Zo worden we gezond en genezen we. Dit is een soort ‘strijd’ met God.

De Philokalia schrijft niet veel over de wetenschappelijke gebedsmethode, maar wel veel over de sfeer van het gebed en over het onderhouden van de geboden van Christus. Sommige westerlingen vertalen alleen die delen van de Philokalia die over de technische gebedsmethode schrijven, en presenteren het daarom als een soort christelijke yoga. Dit is een vergissing.

Mindfulness van de dood, zoals geleefd en beschreven door de kerkvaders, is geen extern besef dat we op een dag zullen sterven. Ouderen hebben dit ook, en ze noemen het vaak. Het is eerder een charismatische staat; het is het bewustzijn van innerlijke doodsheid. De mens ziet dat hij innerlijk verstoken is van Gods genade en dat hij hartstochten heeft. Hij weet dat God de God van de levenden is, maar hij is geestelijk dood en heeft God verloren. Dit is wat mensen in het Westen ervaren, daarom zeggen ze dat God dood is. God is niet gestorven, maar de mens is voor God gestorven.

Wanneer de mens door genade deze innerlijke doodsheid ziet, ziet hij ook doodsheid in de hele schepping. Hij voelt dat alles levenloos is, dood. Overal ziet hij de dood. Dit veroorzaakt diep lijden; hij geeft zich over aan het huilen en zoekt het Leven, de Levende God, zijn opstanding.

Dit is een charisma, een spirituele gebeurtenis die het gebed doet ontstaan. Wanneer deze gave afwezig is, gebruiken we externe dingen om ons een gevoel van dood te geven, zoals afbeeldingen van graven en beenderen, enzovoort.

Het christendom is zo groot dat men weigert het te geloven, zoals gebeurde na de opstanding van Christus: “Zij aanbaden Hem; maar sommigen twijfelden”. Ze twijfelden niet uit gebrek aan liefde, ook niet uit ongeloof, maar uit een gevoel van grootsheid. Bij de wederkomst van Christus zullen de rechtvaardigen verbaasd zijn, maar ook de zondaars zullen verbaasd zijn; de eerste omdat ze niet verwachtten gered te worden, de laatste omdat ze niet verwachtten te worden veroordeeld.

Als de aandacht voor de dood de mens zuivert, hoeveel te meer dan de dood zelf – dat wil zeggen, de komst van de dood, wanneer die gepaard gaat met berouw.

Ons hele leven gaan we door het tribunaal, het oordeel.

De douanekantoren waarover de vaders schrijven, zijn symbolen van een realiteit. De kerkvaders begrijpen ze als volgt: na de val van de mens wordt de ziel gevoed door het lichaam, met andere woorden, ze vindt verfrissing in materiële genoegens. Na de dood bestaan ​​deze lichamelijke passies die de ziel vroeger afleidden echter niet meer, omdat de ziel het lichaam heeft verlaten, en ze verstikken en verstikken de ziel. Dit zijn de douanekantoren en de hel. Abba Dorotheos zegt dat de hel voor iemand is om drie dagen opgesloten te zitten in een kamer zonder eten, slaap of gebed. Dan kan hij begrijpen wat de hel is.

Wanneer iemand bewust wordt van de dood, begrijpt hij hoe zinloos het is om materiële bezittingen te verwerven en te vergaren.

Bij de wederkomst zal de rechtvaardige zeggen: “Wanneer, Heer, hebben we dit gedaan, wanneer hebben we dat gedaan?” Ze zullen niet weten wat voor goeds ze hebben gedaan, omdat ze alle droogte van dit huidige leven met geduld en geloof hebben doorstaan. Zij stelden hun vertrouwen in de woorden van de Heilige Schrift.

Het paradijs is de genade van God en Zijn Koninkrijk. God zendt voortdurend Zijn genade en roept ons in dit leven. Zij die God verachten en Hem verdrijven, zullen bij Zijn wederkomst zien wat voor God zij hebben verdreven, en zij zullen verbranden. Degenen die nu in God leven, zullen dan in vervoering zijn.

We hebben zo’n rijke God, die zo’n grote genade heeft, maar toch leven we in zo’n armoede. We zijn van streek door het minste; dit is een ellendige toestand. We zouden altijd blij moeten zijn. Ons leven zou altijd een dagelijkse verrassing moeten zijn. Er gaat geen dag voorbij zonder dat God ons een nieuw gevoel van eeuwig leven geeft.

BRON : Ik ken een man in Christus: Elder Sophrony The Hesychast and Theologist door Metropolitan Hierotheos van Nafpaktos (Uittreksel van het dagelijks leven – Pastoraat)