St. Ephraim the Syrian : Christus ‘kruis
Dood vertrapte onze Heer onder de voet, maar Hij behandelde op Zijn beurt de dood als een weg voor zijn eigen voeten. Hij onderwierp zich eraan en onderging het gewillig, omdat hij op deze manier in staat zou zijn om de dood ondanks zichzelf te vernietigen. De dood had zijn eigen weg toen onze Heer uit Jeruzalem vertrok met zijn kruis; maar toen hij door een luide kreet van dat kruis de doden uit de onderwereld riep, was de dood machteloos om dat te voorkomen.
De dood doodde Hem door middel van het lichaam dat Hij had aangenomen, maar datzelfde lichaam bleek het wapen te zijn waarmee Hij de dood overwon. Verborgen onder de mantel van zijn mannelijkheid, ging Zijn godheid de dood in de strijd; maar door onze Heer te doden, werd de dood zelf gedood. Het was in staat om het natuurlijke leven te doden, maar werd zelf gedood door het leven dat boven de natuur van de mens staat.
De dood kon onze Heer niet verslinden tenzij Hij een lichaam bezat, noch kon de hel hem opslokken tenzij Hij ons vlees droeg; en zo kwam Hij op zoek naar een strijdwagen om naar de onderwereld te rijden. Deze strijdwagen was het lichaam dat hij van de Maagd ontving; daarin viel hij het fort van de dood binnen, brak zijn sterke kamer open en verspreidde al zijn schatten.
Eindelijk kwam Hij op Vooravond, de moeder van alle levenden. Zij was de wijngaard waarvan haar omheining door haar eigen handen de dood had kunnen schenden, zodat zij de vruchten ervan kon proeven; zo werd de moeder van alle levenden de bron van de dood voor elk levend wezen. Maar in haar plaats groeide Maria op, een nieuwe wijnstok in plaats van de oude. Christus, het nieuwe leven, woonde in haar. Toen de dood, met zijn gebruikelijke onbeschaamdheid, kwam foerageren naar haar sterfelijke vrucht, stuitte zij op haar eigen vernietiging in het verborgen leven dat die vrucht bevatte. Alles nietsvermoedend, het slokte Hem op en bevrijdde daarmee het leven zelf en bevrijdde een menigte mensen.
Hij die ook de glorieuze zoon van de timmerman was, richtte zijn kruis boven de alles verterende kaken van de dood, en leidde het menselijk ras naar de woonplaats van het leven. Omdat een boom de ondergang van de mensheid had veroorzaakt, was het op een boom dat de mensheid overstak naar het rijk van het leven. Bitter was de tak die ooit op die oude boom was geënt, maar zoet de jonge scheut waarin nu is geënt, de scheut waarin we de Heer moeten herkennen die geen schepsel kan weerstaan.
Wij geven glorie aan U, o Heer, die Uw kruis heeft opgewekt om de kaken van de dood te overspannen als een brug, waardoor zielen van het gebied van de doden naar het land van de levenden kunnen gaan. Wij geven eer aan U die het lichaam van een enkele sterfelijke man aantrok en het tot de bron van onsterfelijkheid voor elke andere sterfelijke mens maakte. Je leeft ontegenzeggelijk.
Uw moordenaars zaaiden Uw lichaam in de aarde zoals boeren graan zaaiden, maar het ontstond en leverde een overvloedige oogst op van mensen die uit de dood werden opgewekt. Kom dan, broeders en zusters, laten we onze Heer het grote en allesomvattende offer van onze liefde brengen, en onze schatkamer van hymnen en gebeden uitstorten voor Hem die Zijn kruis offerde aan God voor de verrijking van ons allen.
St. Efraïm de Syriër
Vertaling : Kris Biesbroeck
christelijkeinformatiebron 