Heilige Maria van Egypte
Het is altijd persoonlijk.
Dingen zijn nooit wat ze lijken.
Reflecties op het leven van de heilige Maria van Egypte.
Het lezen van het leven van de heilige Maria van Egypte is voor mij altijd intens persoonlijk geweest. Ik ben eigenlijk al vijftien jaar degene die het leest, maar het was persoonlijk toen ik het hoorde lezen. Het is het verhaal van ONZE verlossing – wat is er mis met ons, wat we moeten doen, en vooral hoe de genade van God ons zal helpen.
Dit verhaal MOET persoonlijk zijn voor elke christen. Verschillende delen ervan zullen ons op verschillende manieren raken, maar de sleutel om dit verhaal te begrijpen en er voordeel uit te halen, is door het persoonlijk te maken.
Zo moet het zijn met al onze gebeden en het lezen van de Schrift. Bepaalde dingen lenen zich natuurlijk gemakkelijker voor een intens persoonlijke interpretatie. Elk van de Psalmen (zelfs de historische) moet een persoonlijke reflectie zijn, en niet alleen maar een recitatie. Alle diensten en de geschriften moeten diep in de ziel worden gevoeld, willen ze enig voordeel voor ons hebben. Er waren velen die Christus zagen, aanraakten en hoorden en niet gered werden. Alleen iets horen of zien, redt niet – we moeten de waarheid ervan in ons leven realiseren.
Wat volgt is een niet-uitgebreide kijk op wat het verhaal van St. Mary voor mij betekent. Je hebt misschien een andere mening – maar je MOET een mening hebben! Zo’n uitzicht kun je niet vormen vanaf je bank!
Dit brengt me bij iets dat me altijd verdrietig maakt. Als voorganger streef ik ernaar mijn kudde te onderwijzen en te inspireren. Het werkt niet altijd. De “Great Canon-service” is nooit vol. Ik treur vreselijk omdat degenen die ik liefheb in hun ziel niet profiteren van deze grote uitstorting van genade die aanwezig is wanneer deze dienst wordt gebeden. Ze hebben duisternis in zich, net als ik, en zoals de Heer in een andere context zei: “Hoe groot is die duisternis!” [1] Ik identificeer me met de woorden van onze Heer, die natuurlijk mijn model is voor hoe een pastoor zou moeten zijn, toen Hij, sprekend over zijn geliefde volk, het volgende gelamineerde:
Hoe vaak zou ik uw kinderen bijeen hebben geroepen, zoals een hen haar kippen onder haar vleugels bijeen houdt, en u wilde niet? (Matteüs 23:37)
Ik heb het tot mijn missie gemaakt om te proberen mijn kudde persoonlijk de Schriften te laten lezen, en diep te voelen (alle dingen die ik met hen deel) van hun zwakheid, ontoereikendheid en zonde, en om de ijver te krijgen om voor heiligheid te vechten. Een groot deel van deze strijd bestaat uit vasten, persoonlijk gebed, gebed in de tempel en het geven van aalmoezen. Ik maak me zorgen over iemand in mijn kudde die een tekort heeft in een van deze categorieën.
De heilige Maria van Egypte was een intens losbandig persoon. Ze maakte deel uit van de “hatch me, match me and send me”-menigte . Uit haar eigen verhaal leren we dat ze vanaf het moment van haar doop tot de dag waarop haar verlossing naderde, nooit naar de kerk ging en waarschijnlijk de deur van geen enkele tempel ‘verduisterde’:
“Weet, heilige vader, dat ik slechts een zondige vrouw ben, ook al word ik beschermd door de heilige doop…”
“Sinds ik in de woestijn ben gekomen, heb ik geen dier of levend wezen gezien. Ik heb nooit uit boeken geleerd. Ik heb nog nooit iemand gehoord die voor hen zong en voorlas.” Sinds ik priester ben geworden, en eigenlijk al jaren daarvoor, ben ik altijd getroffen door deze waarheid: we kunnen niet weten hoe iemands leven zal verlopen. We weten niet wat erin zit. We zien alleen de buitenkant en onze oordelen kunnen verkeerd zijn.
De heilige Maria van Egypte en Sint Zosimas. Koptisch icoon. mary-of-egypt-coptic :
Deze waarheid is voor mij een ‘tweesnijdend zwaard’. Aan de ene kant is het een stekende berisping: wie ben ik om te oordelen over andermans dienaar? Hoeveel tijd verspil ik met oordelen, negativiteit, depressie! Alles wat ik moet doen is bidden en handelen wanneer het gepast is om te handelen, en hopen op God. Aan de andere kant ben ik vol aanmoediging. Ik ben bezig met het planten van zaden en ik ben blij om een aantal van deze zaden te zien groeien, maar ik ben er zeker van dat sommige zullen groeien die ik nooit zie. Dit is een zeer geruststellende gedachte.
Deze gedachte is elke dag van toepassing op mijn persoonlijke leven. Een constant thema in mijn pastorale leven is geweest om anderen te overtuigen, waarbij ik de eerste was dat we kunnen bereiken waartoe we geroepen zijn: perfectie. Ons leven heeft zoveel “cognitieve dissonantie” dat dit doel zo ver weg lijkt, en zelfs onmogelijk, maar waarlijk, we zijn “niet ver van het Koninkrijk van God”. God weet alle dingen. Het enige wat ik hoef te doen is ‘alles verdragen, alles geloven, op alle dingen hopen en alle dingen verdragen’.
Als ik dit leven hoor, vind ik het vertrouwen om te geloven dat ik dit echt kan – de grote zondares Maria deed het, dus het is mogelijk! God zal mij helpen; Hij zal je helpen; Hij zal iedereen helpen die ik liefheb. Er zullen voor mij momenten van twijfel en zelfs wanhoop blijven, maar het leven van St. Mary is nooit ver van mij verwijderd en herinnert me aan deze geruststellende waarheid.
Bron : Orthodox met – St.Nikolaas orthodoxe Kerk
Vertaling : Kris Biesbroeck
christelijkeinformatiebron 