Metropoliet Anthony van Souroz Heilige Maria van Eypte …preek

Metropoliet Anthony van Sourozh
HEILIGE MARIA VAN EGYPTE

PREEK

In de Naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest.
We houden vandaag de herinnering aan de heilige Maria van Egypte in de geleidelijke overgang van heerlijkheid naar heerlijkheid die de Veertigdagentijd is, en die ons stap voor stap moet leiden naar de hoogste glorie van de gekruisigde Goddelijke Liefde, de opofferende liefde van de Heilige Drie-eenheid.

De heilige Maria van Egypte was een zondaar, iemand wiens zonde bij iedereen bekend was en niet alleen bij God; misschien was zij de enige die zich er het minst van bewust was, omdat zonde haar leven was. En toch wilde ze op een dag een icoon van de Moeder Gods gaan vereren in een kerk. De opperste schoonheid van het vrouw-zijn in de Moeder Gods bereikte haar hart, raakte het aan. Maar toen ze bij de poort van deze kerk kwam, belette een kracht haar de drempel over te steken. De tollenaar had daar kunnen staan ​​omdat zijn hart gebroken was; Maria van Egypte had geen gebroken hart en de toegang tot de kerk was haar verboden. En ze stond daar, zich ervan bewust dat wat ze was, onverenigbaar was met de heiligheid van de Aanwezigheid, de aanwezigheid van God,

En ze was zo diep geschokt door deze ervaring dat ze alles verliet wat haar leven was geweest, zich terugtrok in de woestijn, en met een leven dat de dienstboeken omschrijven als ‘extreem’, vocht om haar vlees, haar ziel, haar herinneringen te overwinnen… alles wat zonde was, maar ook alles wat haar van God kon wegleiden. En we weten hoe glorieus haar leven was, het soort persoon dat ze werd.

Welke les kunnen we uit haar leven halen? Hoe vaak hebben we niet op de deur van God geklopt op de manier waarop Maria probeerde in zijn tegenwoordigheid te komen? Hoe vaak hebben we geprobeerd te bidden, in stilte in Zijn aanwezigheid te zijn? Hoe vaak is ons verlangen naar God uitgegaan en hoe vaak hebben we gevoeld dat er tussen ons gebed en Hem, tussen ons zwijgen en Hem, tussen ons verlangen en Hem een ​​barrière was waar we niet doorheen konden. We huilden, baden in een lege lucht, we keerden ons naar iconen die stil waren; alles wat we konden waarnemen was de goddelijke afwezigheid, en een afwezigheid die zo angstaanjagend was, omdat we niet alleen Hem niet konden bereiken, maar we merkten ook dat tenzij we Hem bereikten, onze ziel verwoest was,

Maar hoe vaak heeft God ook niet aan de deur van ons hart geklopt. U herinnert zich het woord van het boek Openbaring: ik sta aan uw deur en ik klop… Hoe vaak heeft God, in de woorden van het evangelie, in de gebeurtenissen van ons leven, in de zwakke ingevingen van onze ziel, in een fluisteren van de Heilige Geest, op alle manieren waarop God ons probeert te bereiken – hoe vaak heeft Hij op deze deur geklopt en hoe vaak hebben we ervoor gezorgd dat deze deur niet opengaat. Of wilden we het gewoon niet openen omdat we bezig waren met dingen die er op dat moment meer toe deden dan Zijn storende, storende aanwezigheid;

We zijn ons er misschien niet van bewust met de intensiteit die van ons zou moeten zijn; en toch is voor ieder van ons het bewijs dat we hier zijn en dat miljoenen andere mensen op een gegeven moment plotseling de aanwezigheid van God hebben waargenomen, Zijn kloppen hebben gehoord, misschien de deur op een kier hebben laten staan, hebben geluisterd naar wat Hij zei, had een moment van opgetogenheid, een moment waarop we plotseling tot leven kwamen, en toen sloten we de deur weer. We kozen voor onze eenzaamheid, we kozen ervoor om zonder Hem te zijn, en wat we ons voorstelden ‘vrij’ van Hem te zijn: we zijn nooit vrij; we zijn nooit vrij, niet omdat Hij ons tot slaaf maakt, niet omdat Hij ons opjaagt. We zijn nooit vrij omdat Hij uiteindelijk het enige allerhoogste verlangen van ons hele wezen is,

Maria van Egypte, geconfronteerd met de Goddelijke afwezigheid, met Gods weigering om haar in Zijn aanwezigheid toe te laten, geconfronteerd met een gesloten deur in haarzelf, voelde dat alles tevergeefs was als de deur niet openging. En ze keerde zich af van alles wat tussen haar en God stond, en het leven, en volheid, en vreugde.

Is zij voor ons niet een voorbeeld, een oproep, een beeld van wat het leven van ieder van ons zou kunnen zijn? Maar we kunnen zeggen: Ja, dit gold voor haar, ze was een toekomstige heilige… Ieder van ons is geroepen om op zo’n manier met God te communiceren, dat God en ieder van ons één worden, dat ieder van ons deelgenoot wordt van God. de Goddelijke natuur, een levend lid, een broeder, een zuster, een ledemaat van Christus, een tempel van de Heilige Geest, een zoon en een dochter van de Levende God! Dit is onze roeping; maar kan dat op eigen kracht worden bereikt? Nee ik kan niet! Maar het kan worden bereikt door God in ons als we ons maar tot Hem wenden met heel ons verstand, heel ons hart, heel ons verlangen, vastberaden, ja: het is vastberadenheid, en het is verlangen, een hartstochtelijk, wanhopig verlangen… En dan – en dan worden alle dingen mogelijk. Ik heb zo vaak gezegd dat toen de heilige Paulus God om kracht vroeg om zijn zending te vervullen, de Heer tegen hem zei: Mijn genade is u genoeg, Mijn kracht ontplooit zich in zwakheid… En aan het einde van zijn leven, nadat hij zijn roeping, Paulus, die wist wat hij zei, zei: alle dingen zijn mogelijk voor mij in de kracht van Christus die mij ondersteunt… Alle dingen zijn mogelijk, omdat God ons niet roept tot meer dan door Hem bereikt kan worden met wij en in ons.

Hoeveel hoop, hoeveel inspiratie kunnen we vinden in elk van de Heiligen van God, hoe broos we ook zijn, en in wie de kracht, de glorie, de overwinning, het leven zich ontvouwde, zich glorieus ontvouwde.

Laat ons opnieuw geïnspireerd worden door wat we horen, laat ons opnieuw inspireren door wat we van aangezicht tot aangezicht ontmoeten in het evangelie, in de heilige communie, in het gebed, in de stilte in de aanwezigheid van God. En laten we nog een stap verder gaan in de richting van de visie van de liefde van God die zichtbaar is geworden in de Goede Week, in de laatste schreden van de kruisweg, in de uiteindelijke overwinning van de gekruisigde liefde en in de overwinning van de verrijzenis van God . Amen.