ONS KRUIS EN HET KRUIS VAN CHRISTUS

Sint-Ignatius (Brianchaninov)

De Heer zei tegen Zijn discipelen: Als iemand na mij komt, laat hij zichzelf verloochenen en zijn kruis opnemen en mij volgen (Mt. 16:24).

Wat betekent zijn kruis? Waarom is zijn [ons] kruis, dat wil zeggen het afzonderlijke kruis van elke persoon, ook wel het afzonderlijke kruis genoemd Kruis van Christus?

Ons kruis: Het is verdriet en lijden in dit aardse leven, en iedereen heeft zijn eigen kruis.

jOns kruis: Het is vasten, waken en andere vrome ascetische arbeid waardoor het vlees wordt vernederd en in onderwerping aan de geest wordt geplaatst. Deze arbeid moet overeenkomen met ieders kracht, en iedereen heeft zijn eigen kracht.

Ons kruis: Het zijn zondige zwakheden en hartstochten, en ieder mens heeft zijn eigen!  Met sommigen van hen worden we geboren, terwijl we met anderen besmet zijn op het pad van ons aardse leven.

Het kruis van Christus is de leer van Christus. 1

Ons kruis is ijdel en onvruchtbaar, hoe zwaar het ook is, als het niet door onze navolging van Christus in het Kruis van Christus wordt veranderd.

Voor de discipel van Christus wordt zijn eigen kruis het Kruis van Christus, omdat de discipel van Christus er vast van overtuigd is dat Christus altijd over hem waakt, dat Christus hem toestaat om smarten te hebben als de noodzakelijke en onontkoombare voorwaarde voor het christendom, dat geen verdriet dicht bij hem zou kunnen komen als het niet door Christus was toegestaan, dat door smarten een christen in Christus wordt geassimileerd en deelgenoot wordt van Zijn lot op aarde, en later ook in de hemel.

Voor de discipel van Christus wordt zijn eigen kruis het kruis van Christus, omdat de ware discipel van Christus de vervulling van Christus’ geboden eert als het enige doel van zijn leven. Deze alheilige geboden worden voor hem een kruis, waaraan hij voortdurend zijn oude man kruisigt met zijn hartstochten en begeerten (vgl. Gal. 5,24).

Hieruit wordt duidelijk waarom we, om het kruis te aanvaarden, onszelf eerst moeten verloochenen, zelfs tot in het diepst van onze ziel.

Zondigen heeft zich zo krachtig en overvloedig vermengd in onze gevallen natuur dat het Woord van God niet ophoudt het de ziel van de gevallen mens te noemen.

Om ons kruis op onze schouders te nemen, moeten we eerst het lichaam zijn wellustige verlangens ontzeggen en het alleen overlaten wat nodig is voor het bestaan. We moeten onze “gerechtigheid” erkennen als de wreedste ongerechtigheid voor God, onze redenering als volkomen onredelijk, en ten slotte, nadat we onszelf met alle kracht van ons geloof aan God hebben gegeven, moeten we ons inzetten voor de onophoudelijke studie van het Evangelie en afstand doen van onze eigen wil.

Wie deze afstand van zichzelf heeft gedaan, is in staat zijn eigen kruis te aanvaarden. Met onderwerping aan God is het roepen om Gods hulp om hem te sterken in zijn zwakheid, hij kijkt zonder angst of verwarring naar een naderend verdriet en bereidt zich voor om het grootmoedig en moedig te dragen. Hij heeft de hoop dat hij daardoor deel zal uitmaken van het lijden van Christus en de mystieke belijdenis van Christus zal bereiken, niet alleen met zijn verstand en hart, maar ook in veel  van zijn daden, door zijn eigen leven.

Het kruis is alleen belastend zolang het ons eigen kruis is. Wanneer het in het Kruis van Christus wordt veranderd, krijgt het een buitengewone lichtheid, Want mijn juk is gemakkelijk en mijn last is licht (Matt. 11:30), zei de Heer.

Het kruis wordt op de schouders van de leerling van Christus gelegd wanneer die leerling zichzelf erkent als waardig voor de smarten die hem door de Goddelijke Voorzienigheid zijn toegezonden.

De discipel van Christus draagt zijn eigen kruis correct wanneer hij erkent dat juist die smarten die tot hem zijn gezonden, en geen andere, noodzakelijk zijn voor zijn opvoeding in Christus en redding.

Ons geduldig dragen van ons eigen kruis is de ware visie en het bewustzijn van onze eigen zonde. Er is helemaal geen zelfbedrog in dit bewustzijn. Maar wie zichzelf erkent als een zondaar, maar tegelijkertijd klaagt en schreeuwt vanaf zijn kruis, bewijst eenvoudigweg dat hij zichzelf alleen vleit met een oppervlakkig besef van zijn zonde, en dus zichzelf bedriegt.

Geduldig het eigen kruis dragen is ware bekering.

O gij die aan het kruis gekruisigd bent! Ken Christus – en de poorten van de hemel zullen zich voor je openen.

Prijs de Heer voor uw kruis, wend alle gedachten van klacht en gemompel af en verwerp ze als crimineel en godslasterlijk.

Dank de Heer voor uw kruis voor dit onschatbare geschenk, voor uw kruis, voor uw kostbare benarde situatie, voor de gelegenheid om Christus na te volgen door uw lijden.

Theologiseer je kruis, want het kruis is de echte en enige school, schatkamer en troon van de ware theologie. Zonder het kruis is er geen levende kennis van Christus.

Zoek geen christelijke perfectie in menselijke deugden. Het is er niet; het is verborgen in het Kruis van Christus.

Je eigen kruis verandert in het Kruis van Christus wanneer je het als discipel van Christus draagt met een actief bewustzijn van je zondigheid – wat straf vereist – wanneer je het draagt met dankbaarheid aan Christus en lofprijzing van Christus. Uit lofprijzing en dankbaarheid verschijnt geestelijke troost aan de lijder; dankbaarheid en lofprijzing worden een overdadige bron van onuitsprekelijke, onvergankelijke vreugde die borrelt van genade in het hart, over de ziel stroomt en zelfs over het lichaam zelf.

j

Alleen al door zijn uiterlijke verschijning, voor vleselijke ogen, is het Kruis van Christus een wrede plaats. Voor de discipel en volgeling van Christus is het de plaats van opperste geestelijke verrukking. Deze verrukking is zo groot dat het verdriet nogal wordt gedempt door verrukking, en de volgeling van Christus voelt alleen maar vreugde te midden van het hardste wegkwijnen. 3

De jonge Maura zei tegen haar jonge man Timotheüs, die vreselijke kwellingen doorstond en haar uitnodigde om deel te nemen aan dat martelaarschap: “Ik vrees, mijn broer, dat ik misschien verongelijkt zou worden als ik de verschrikkelijke kwellingen en de toornige hegemonie zie, dat ik vanwege mijn jonge leeftijd misschien niet de kracht heb om te volharden.” De martelaar antwoordde: “Hoop op onze Heer Jezus Christus, en de kwellingen zullen zijn als de olie van blijdschap die over uw lichaam stroomt, en de geest van dauw over uw beenderen, die al uw pijnen verlicht.”

Het kruis is de kracht en heerlijkheid van alle heiligen uit de eeuwen.

Het kruis is de genezer van passies en de vernietiger van demonen.

Het kruis is dooddragend voor hen die hun eigen kruisen niet in het Kruis van Christus hebben veranderd; die morren tegen de Goddelijke Voorzienigheid, die lasteren en zich overgeven aan hopeloosheid en wanhoop. De zondaars aan hun kruis die hun zonden niet erkennen en zich van hun zonden bekeren, sterven een eeuwige dood en verliezen door hun ongeduld het ware leven, het leven in God. Ze worden van hun kruisen gehaald om vervolgens in ziel af te dalen naar een eeuwig graf – de donkere kerkers van de hel.

Het kruis van Christus heft de discipel van Christus op die erop gekruisigd is. De discipel van Christus, gekruisigd aan zijn kruis, overdenkt de hoogten, leeft in gedachten en hart in de hemel en aanschouwt het mysterie van de Geest in Christus Jezus, onze Heer.

Als iemand na mij komt, zegt de Heer laat hem zichzelf verloochenen, en dagelijks zijn kruis opnemen en mij volgen. Amen.

 

Uit Deel 1 van Ascetical Experience.

St. Ignatius (Brianchaninov)

Vertaling : Kris Biesbroeck