Vastenmeditaties van Alexander Schmemann

Zo vieren we met Pasen de opstanding van Christus als iets dat ons is overkomen en nog steeds overkomt. Want ieder van ons ontving het geschenk van dat nieuwe leven en de kracht om het te accepteren en ernaar te leven. Het is een geschenk dat onze houding ten opzichte van alles in deze wereld, inclusief de dood, radicaal verandert. Het maakt het voor ons mogelijk om vreugdevol te bevestigen: “De dood is niet meer!” O, de dood is er nog steeds, om zeker te zijn en we worden er nog steeds voor en op een dag zal het ons komen brengen. Maar het is ons hele geloof dat Christus door Zijn eigen dood de aard van de dood veranderde, er een passage van maakte – een “Pascha”, een “Pascha” – in het Koninkrijk van God, waardoor de tragedie van tragedies in de uiteindelijke overwinning veranderde. “De dood vertrappen door de dood”, liet Hij ons deelgenoot maken van Zijn Opstanding. Daarom zeggen we aan het einde van de Paasmatins: “Christus is verrezen en het leven regeert! Christus is opgestaan en er blijft niet één dode in het graf!”
― Alexander Schmemann, Grote vasten: Reis naar Pascha

‘Als we de eerste stap zetten naar het ‘heldere verdriet’ van de veertigdagentijd, zien we – ver, ver weg – de bestemming. Het is de vreugde van Pasen, het is de toegang tot de heerlijkheid van het Koninkrijk. En het is dit visioen, het voorproefje van Pasen, dat het verdriet van de veertigdagentijd helder maakt en onze vasteninspanning tot een ‘geestelijke lente’. De nacht mag dan donker en lang zijn, al die tijd lijkt er een mysterieuze en stralende dageraad aan de horizon te schijnen.”
― Alexander Schmemann, Grote vasten: Reis naar Pascha

“… de liturgische tradities van de Kerk, al haar cycli en diensten, bestaan in de eerste plaats om ons te helpen het visioen en de smaak van dat nieuwe leven te herstellen dat we zo gemakkelijk verliezen en verraden, zodat we ons kunnen bekeren en ernaar kunnen terugkeren. … Het is door haar liturgisch leven dat de Kerk ons iets openbaart van dat wat “het oor niet heeft gehoord, het oog niet heeft gezien en wat nog niet het hart van de mens is binnengegaan, maar dat God heeft voorbereid voor hen die Hem liefhebben.” En in het centrum van dat liturgische leven, als zijn hart en hoogtepunt, als de zon waarvan de stralen overal doordringen, staat Pascha.
― Alexander Schmemann, Grote vasten: Reis naar Pascha

“We vergeten dit alles gewoon – zo druk zijn we, zo ondergedompeld in onze dagelijkse preoccupaties – en omdat we het vergeten, falen we. En door deze vergeetachtigheid, mislukking en zonde wordt ons leven weer “oud” – kleinzielig, donker en uiteindelijk betekenisloos – een zinloze reis naar een betekenisloos einde. We slagen erin om zelfs de dood te vergeten en dan, plotseling, in het midden van ons ‘genieten van het leven’, komt het tot ons: verschrikkelijk, onontkoombaar, zinloos.
― Alexander Schmemann, Grote vasten: Reis naar Pascha