Hij betreedt juist dit rijk dat het rijk is waar geen liefde is, waar er alleen verdeeldheid, gebrokenheid en afscheiding is, zowel van God als van elkaar en in onszelf, de innerlijke gebrokenheid en het conflict tussen geest en hart, tussen geweten en actie: Christus is geboren in het rijk van de dood dat we hebben gemaakt door het misbruik van vrijheid, omdat we vergeten zijn dat vrijheid culmineert, vervuld wordt in die liefde die zichzelf volmaakt geeft, die vergeetachtigheid van het zelf is, die het neerleggen van het ene leven voor de ander is. ” Laten we dan naar deze wieg kijken, niet zoals we doen als we kleine kinderen zijn, en alleen een beeld zien van de geboorte van een kind wonderbaarlijk, wonderbaarlijk; laten we er met een oprechte en volwassen blik naar kijken en zien dat deze kribbe een offeraltaar is, dat deze grot waar Hij geboren is een beeld is van die grot waarin Hij zal worden neergezet, een jongeman, gedood omwille van Gods wil na de lijdensweg van de Hof en de pijn van het Kruis, en laten we ons afvragen: Zijn wij, ieder van ons, een antwoord op liefde die op zo’n manier geopenbaard is, in die mate geopenbaard?
– Anthony Bloom
christelijkeinformatiebron 