Ambrosius van Optina

Lichamelijk lijden

De rol van lichamelijk lijden in de redding van de mensheid .

Ouderling Ambrose van het Optinaklooster heeft gezegd: ‘We moeten niet vergeten dat in onze tijd van ‘verfijning’ zelfs kleine kinderen geestelijk worden geschaad door wat ze zien en horen. Als gevolg hiervan is zuivering vereist, en dit wordt alleen bereikt door lichamelijk lijden. Je moet begrijpen dat paradijselijke gelukzaligheid aan niemand wordt verleend zonder te lijden.” Een mens is niet alleen gered door zijn goede daden, maar ook door zijn geduldig lijden aan verschillende smarten, ziekten, tegenslagen en mislukkingen (Lucas 16:19-31, Marcus 8:31-38, Romeinen 6:3-11, Hebreeën 12:1-3 en Galaten 6:14). Jezus Christus geeft ons de kracht die nodig is voor transformatie en bereidt ons voor om met een kracht te leven onder de moeilijkste omstandigheden, en bereidt ons voor op de vrede die eeuwig is. Hemel en hel zijn een voorwaarde voor relatie met God die ofwel theose ofwel verderf is. De poel van vuur en hemel komen binnen hetzelfde rijk voor, beide gaan niet over plaatsen, maar over relaties. Want wie God haat, zo’n plaats als in de tegenwoordigheid van God, zal eeuwig lijden zijn. De Orthodoxe Kerk leert dat hemel en hel zich in hetzelfde rijk bevinden en dat de hel symbolisch of fysiek niet gescheiden is van God, de hel is een gekozen plaats. Zonder lijden kunnen we ons niet verbinden met het kruis, en wanneer we ons kruis in lijden opnemen, is het met onze Mede-Lijdende Redder. Ziekte en lijden worden ons niet gegeven door een toornige en bestraffende God omdat we gezondigd hebben, maar eerder toegestaan door deze liefdevolle God die met ons lijdt. Het zijn westerse juridische misvattingen over zonde die de neiging hebben om een juiste erkenning van lijden en het verband met zonde te vervormen.