33e zondag na Pinksteren

“Het geloof van de Samaritaanse vrouw”

Lezingen van de zondag :

EPISTEL
2 Kor 6 : 16-7:1

Lezing uit de tweede brief van Paulus aan de Korinthiërs,
Broeders, gij zijt de tempel van de levende God, zoals God gezegd heeft: ‘Ik zal in hun midden wonen en onder hen wandelen, en Ik zal hun God zijn en zij zullen Mijn volk zijn. Ga daarom uit hun midden weg en zonder u af, zegt de Heer, en raak het onreine niet aan, en Ik zal u aannemen, en Ik zal u tot een Vader zijn, en gij zult Mij tot zonen en dochters zijn, zegt de Heer, de Albeheerser.’ Omdat wij deze beloften hebben, geliefden, laten wij onszelf reinigen van alle bevlekking van vlees en geest, en de heiligheid volbrengen in de vreze Gods.

Evangelie
Matteüs 15:21-28

Vandaar trok Jezus zich terug naar de streek van Tyrus en Sidon. Op een gegeven ogenblik trad een Kananese vrouw afkomstig uit dat gebied naar voren, luid roepend: “Heb medelijden met mij, Heer, Zoon van David! Mijn dochter is van een duivel bezeten en wordt verschrikkelijk gekweld.” Maar Hij gaf haar in het geheel geen antwoord. Toen wendden zijn leerlingen zich tot Hem met het verzoek: “Stuur die vrouw toch weg, want ze blijft ons achterna roepen.” Hij antwoordde: “Ik ben alleen maar tot de verloren schapen van het huis van Israël gezonden.” Maar de vrouw kwam naderbij, wierp zich voor zijn voeten neer en zei: “Heer, help mij!” Hij gaf haar ten antwoord: “Het is niet goed het brood dat voor de kinderen bestemd is aan de honden te geven.” “Wel waar, Heer”, sprak zij, “want de honden eten immers toch ook de kruimels die van de tafel van hun meesters vallen.” Daarop zei Jezus haar: “Vrouw, ge hebt een groot geloof! Uw verlangen wordt ingewilligd.” En van dat ogenblik was haar dochter genezen.