26e zondag na Pinksteren

Zondag van de voorouders

 

Lezingen
Kolossenzen, 3,4-11

Christus is uw leven, en wanneer Hij verschijnt zult ook gij met Hem verschijnen in heerlijkheid. 5 Maakt dus radicaal een einde aan immorele praktijken, ontucht, onzedelijkheid, hartstocht, begeerlijkheid en de hebzucht die gelijk staat met afgoderij. 6Deze dingen roepen Gods toorn af. 7Ook gij hebt u indertijd hieraan overgegeven en in deze zonden geleefd. 8Maar nu moet ge dit alles vaarwel zeggen. Weg met de toorn, gramschap, kwaadaardigheid, laster en beschimping! 9En beliegt elkaar niet meer.
Legt de oude mens met zijn gedragingen af, 10bekleedt u met de nieuwe mens, die op weg is naar het ware inzicht, zich vernieuwend naar het beeld van zijn schepper. 11Dan is er geen sprake meer van heiden of Jood, besnedene of onbesnedene, barbaar en onbeschaafde, van slaaf of vrije mens. Daar is alleen Christus, alles in allen.

Evangelie :
Lucas 14, 16-24

Hij zei tegen hem: ‘Iemand gaf eens een groot feestmaal, waarvoor hij veel mensen had uitgenodigd. Tegen de tijd dat de maaltijd kon beginnen, stuurde hij zijn slaaf eropuit om tegen de genodigden te zeggen: “Kom, alles staat nu klaar.” Maar opeens begonnen ze zich allemaal te verontschuldigen. De een zei tegen hem: “Ik heb een akker gekocht en die moet ik dringend gaan bekijken; ik verzoek u mij te verontschuldigen.” Een ander zei: “Ik heb vijf span ossen gekocht en ik ga ze nu proberen; ik verzoek u mij te verontschuldigen.” Weer een ander zei: “Ik ben pas getrouwd en daarom kan ik niet komen.” Bij zijn thuiskomst bracht de slaaf zijn meester hiervan op de hoogte. Toen werd de heer des huizes woedend, en zei tegen de slaaf: “Vlug, ga de straat op, de stegen van de stad in, en breng de armen, de gebrekkigen, de blinden en de kreupelen hier binnen.” “Mijnheer,” zei de slaaf, “uw bevel is al uitgevoerd en er is nog steeds plaats.” Daarop zei de heer tegen de slaaf: “Ga dan de wegen en het land op en dwing hen binnen te komen, zodat mijn huis vol raakt.” Want Ik verzeker u, geen van die mensen die genodigd waren, zal van mijn maaltijd proeven

De voorvaderen van Christus

Door stephen freeman

Een van de grootste godslasteringen die ooit door de mensheid is geconstrueerd, was die van nazi-Duitsland. Niet tevreden met hun politieke dominantie, zochten ze ook een religieuze dominantie. De notie van een “Arische Christus” was misschien de diepten van hun theologische godslastering weerspiegeld in hun ontmenselijking en moord op de Joden. Op veel punten in de afgelopen twee millennia heeft de relatie tussen christenen en joden dieptepunten bereikt – met de Joden bijna universeel aan het korte eind van de stok. Maar proberen een Christus te scheppen die Zelf geen Jood was, is (voor een christen) de ergste belediging.

De tweede zondag voor de geboorte van Christus, in de orthodoxe traditie, is gereserveerd als de zondag van de Heilige Voorvaderen waarin de Kerk allen herdenkt die van de voorouders van Christus zijn.

Dit zijn de voorouders van Christus naar het vlees, die leefden voor de Wet en onder de Wet, in het bijzonder de Patriarch Abraham, tot wie God zei: “In uw zaad zullen alle volken van de aarde gezegend worden” (Gen. 12:3, 22:18).
De heiligen voorvaderen

In deze moderne eeuw staat het ook als een grimmige herinnering dat Christus een Jood was en zoals Hij zei: “Redding is van de Joden” (Johannes 4:22). Er is een tendens (gezien op het slechtst in het Duitsland van de jaren 1930 en 40) om Christus van Zijn geschiedenis te scheiden, om Hem te behandelen alsof Hij gewoon op aarde verscheen, volgroeid. Deze zelfde neiging vermindert de rol van Zijn moeder in de gebeurtenissen van onze redding, in tegenstelling tot het getuigenis van de Schrift.

Voor het grootste deel van de christelijke kerk gescheiden van de volheid van de orthodoxe traditie, zijn de heiligen alleen die van het Nieuwe Testament, het Oude Testament is gedegradeerd tot een twijfelachtige status (niet per se twijfelachtig als de Schrift, maar vaak gescheiden van zijn juiste rol in het verhaal van verlossing). Veel christenen, op het populaire niveau, distantiëren zich van het Oude Testament en zeggen: “Ik geloof in de God van het Nieuwe Testament.” Deze laatste uitspraak is, hoewel voor velen onbekend, een ketterij (Marcionisme).

De theologische stelregel: de wet van het bidden is de wet van het geloven, komt in de orthodoxe eredienst weer op de juiste manier tot uiting. Daar worden de voorouders van Christus op een unieke manier herinnerd, begrijpend dat het plan van onze redding zich uitstrekt over de hele menselijke geschiedenis (het wordt inderdaad geprofeteerd in Genesis). Daarbij komt nog de orthodoxe gewoonte om oudtestamentische heiligen te vieren, velen met hun eigen unieke feestdag (kerken zijn ook naar hen vernoemd). Tenzij de Kerk daadwerkelijk het hele leven van het volk van God in haar eigen aanbiddingsleven opneemt, zullen haar mensen beginnen te denken dat degenen die vóór het Nieuwe Testament een mindere waarde hebben – soms tot een rampzalig einde.

Het is waar dat voor christenen het Nieuwe Testament het middel is om het Oude te lezen (een verwaarloosde praktijk door degenen die een aantal van de zogenaamde historische benaderingen beoefenen). We moeten leren om in het Oude de schaduw van het Nieuwe te zien en daarmee de schaduw niet te verachten omdat hij nog op zoek was naar zijn vervulling. De schaduw verachten is het beeld verachten, is de werkelijkheid zelf verachten.

Gerelateerd aan een thema dat ik de laatste tijd verschillende keren heb aangestipt – om de volheid van het Evangelie van Christus te prediken – mag het christelijke verhaal op geen enkele manier worden afgekapt. Dus het gedenken van de voorouders van Christus is het onthouden dat het Evangelie van Christus, de redding volbracht aan het Kruis, een Goddelijk werk is, opgenomen door generaties die de Thora bewaarden, die de Wet naleefden, die leden onder Egyptische, Filistijnse, Babylonische, Perzische, Alexandrijnse en talloze andere onderdrukkers en die ook worstelden tegen hun eigen verleidingen (niet minder dan wijzelf moeten doen). Er is een grote lijn van trouw die door die generaties loopt, ondanks eventuele vervalsen, die zijn hoogtepunt vindt voor christenen in de Theotokos, degene die alle generaties gezegend zullen noemen. Ze vat de hele menselijke geschiedenis samen die eraan vooraf was gegaan, en in tegenstelling tot de oervoorouder Eva, reageert ze op het initiatief van God met: “Zie de dienstmaagd van de Heer, zij het mij gedaan naar Uw woord.” En zo werd het Woord vlees en woonde het onder ons, vol van genade en waarheid. Maar laten we het hele verhaal vertellen dat de volheid van de barmhartigheid van God herinnerd mag worden en het volledige gezelschap van Zijn trouwe kinderen herinnerd mag worden. Mogen ze voor eeuwig gezegend worden.

Stichera over Heer Ik roep op voor de zondag van de Heilige Voorouders, Toon 8:

Laten wij, nu we de gedachtenis van de Voorvaderen vieren, een lofzang op Christus de Verlosser opheffen, de Heer die hen uitvergroot onder alle volken, en getrouw buitengewone wonderen verricht, omdat Hij  machtig is; en Hij toonde uit hen een roede van kracht voor ons, zuivere Maria, het Kind van God, die alleen geen mens kende, uit wie de bloem, Christus, voortkwam, bloeiend leven voor allen en plezier zonder kosten en eeuwig leven.

Andrei rublev – 14e eeuw