Anthony Bloom Metropoliet van Sourozh: Op de drempel van het nieuwe jaar

In de naam van de Vader en de Zoon en de Heilige Geest

Voordat we bidden, zou ik onze gebeden willen omschrijven, zodat het effectiever is als we bidden met één geest en één hart.

Terwijl het ene jaar het andere opvolgt, sprak ik u over het komende nieuwe jaar en vergeleek het met een vlakte die, onbezoedeld, puur, bedekt is met sneeuw, en ik vroeg u erop te letten dat we verantwoord moeten wandelen waar het witte landschap zich uitstrekt dat is nog maagdelijk, want afhankelijk van de manier waarop we lopen, zal er een pad zijn dat het kruist, als we Gods wil volgen, of dwalende stappen die alleen de witheid van de sneeuw zullen bevlekken.

Maar een ding dat we dit jaar niet meer kunnen en mogen vergeten dan de vorige keren, is dat er duisternis is die deze witheid en dit onbekende landschap omringt, bedekt als een koepel, een duisternis met weinig of veel sterren, maar een donkere duisternis , gevaarlijk en angstaanjagend.

We komen uit een jaar waarin we ons allemaal bewust zijn geworden van de duisternis waar geweld en wreedheid nog steeds wijdverspreid zijn.

Hoe gaan we het nieuwe jaar tegemoet?

Het zou naïef en zeer antichristelijk zijn om God te vragen ons te beschermen, de aarde tot een paradijs van vrede te maken, terwijl er om ons heen geen vrede is. Er is strijd, spanning, ontmoediging, angst, geweld, moord. We kunnen geen vrede voor onszelf vragen als deze vrede zich niet buiten de Kerk kan uitstrekken, als ze niet als lichtstralen komt om de duisternis te verdrijven.

Een westerse spirituele schrijver had geschreven dat de christen iemand is aan wie God de verantwoordelijkheid van alle andere mensen heeft toevertrouwd, en deze verantwoordelijkheid moeten we voorbereiden om uit te voeren.

Binnenkort zullen we God smeken om het onbekende nieuwe jaar en de duisternis die het bedekt, met de grootste wens die wordt uitgesproken in de liturgische diensten,

“Gezegend zij het Koninkrijk van de Vader en van de Zoon en van de Heilige Geest” moge het koninkrijk van God gezegend zijn.

Deze woorden worden zelden gesproken: aan het begin van de liturgie, als wens voor het nieuwe jaar en op momenten waarop tijd en eeuwigheid samenkomen, wanneer we met de ogen van het geloof de eeuwigheid kunnen zien verweven met de tijd. De christen is de enige die de geschiedenis, zoals God die ziet, moet kunnen zien als een heilsmysterie , maar ook als een tragedie van menselijke zonde en val. En met betrekking tot deze laatsten moeten we een standpunt innemen. Christus zegt in het evangelie: “Als je hoort van oorlogen of geruchten van oorlogen, raak dan niet in paniek” • heft uw hoofd op, er is geen ruimte in het hart en leven van een christen voor aarzeling, lafheid en angst, die allemaal voortkomen uit egoïsme, bezorgdheid voor onszelf, zelfs als die bezorgdheid degenen raakt van wie we houden. God is de God van de geschiedenis, maar we moeten Zijn partners worden, en Hij zendt ons naar deze wereld die de Zijne is om de disharmonische staat van de mens te veranderen in harmonie die de Staat van God zal worden genoemd.

En we moeten de woorden onthouden van de apostel die zegt dat iedereen die voor de Heer wil werken, beproefd zal worden, en de woorden van een andere apostel die ons zegt niet bang te zijn voor de vuurproef. In de wereld van vandaag moeten we klaar zijn om geoordeeld te worden en klaar om te volharden, misschien met de angst in ons hart om ons geloof te verliezen, maar we moeten standvastig zijn in dienst van God en mensen. En als we terugkijken op het afgelopen jaar, treffen de woorden van de litanie ons en beschuldigen ons. We vragen God om ons te vergeven voor wat we hebben gedaan of wat we het afgelopen jaar ongedaan hebben gemaakt. Wij beweren orthodox te zijn; orthodox zijn is niet alleen het evangelie in zijn geheel belijden en het in zijn zuiverheid verkondigen, maar het bestaat meer nog uit het ernaar leven . En we weten dat Christus niets anders compromissen sluit dan de grootsheid van de mens en de boodschap van liefde en aanbidding.

We kunnen ons inderdaad bekeren, want wie zou ons zien, zoals mensen zeiden over de eerste christenen: “Kijk hoe ze van elkaar houden!” Wie zou, als hij ons ziet, zeggen dat we de zin van het leven bezitten, de liefde die ons boven alle vergelijking uitstijgt, waardoor iedereen zich afvraagt ​​waar die vandaan komt? Wie heeft het ze gegeven? Hoe kunnen ze de test doorstaan? En als we dit jaar God waardig willen worden, onze christelijke roeping, de heilige naam van de orthodoxie, moeten we afzonderlijk en als één lichaam voor iedereen, voor elke persoon die ons nodig heeft, een visie worden van wat kan zijn mens, en wat een gemeenschap van mensen kan zijn onder de genade van God.

Laten we bidden om vergeving, wij die zo ver verwijderd zijn van onze roeping, laten we bidden dat de Heer ons moed geeft, moed, de wil om onszelf te rechtvaardigen, om ons kruis op te nemen, om de voetstappen van Christus te volgen waar Hij ons roept .
Aan het begin van de oorlog sprak koning George I de woorden die we elk jaar opnieuw kunnen zeggen. In zijn bericht aan de natie leest hij een fragment voor: “Ik zei tegen de man die op de drempel van het nieuwe tijdperk stond: geef me een licht om veilig het onbekende in te lopen, en hij antwoordde: ga naar buiten in het licht en plaats je hand in zijn hand God , het moet beter voor je zijn dan het licht en veiliger dan een gewone weg.”

Dit is waartoe we geroepen zijn, en misschien zullen we vandaag een beslissing nemen, een beslissing om trouw te blijven aan onze roeping en het nieuwe jaar moedig te beginnen. Amen.

Bron : http://www.agiazoni.gr
Vertaling Nederlands : Kris Biesbroeck

18 “Er is en stem gehoord in Ramah, erg wenend en jammerend: Rachel huilt om haar zonen. En ze wilde zich niet laten troosten, want ze waren niet meer.”

Mattheüs 2,18

Ieder jaar wordt op 28 december de ‘Dag van de Onnozele Kinderen’ gevierd. Maar waar komt die feestdag vandaan en wat wordt er precies gevierd?

De oorsprong van het feest van de Onnozele Kinderen of Onschuldige Kinderen moeten we zoeken in de Bijbel. In Mattheüs 2:16-18 wordt het verhaal verteld over koning Herodes die van de drie wijzen uit het oosten had vernomen dat de toekomstige Koning der Joden was geboren. Hij gaf hen de opdracht naar de pasgeboren Jezus op zoek te gaan. Als ze hem eenmaal gevonden hadden, moesten ze Herodes op de hoogte brengen zodat hij het kindje zou kunnen bezoeken.

Maar toen de wijzen in een droom vernamen dat Herodes kwaadaardige bedoelingen had en Jezus wilde doden, leidden ze hem om de tuin. Daarop reageerde koning Herodes woedend en gaf hij de opdracht om alle jongetjes van twee jaar en jonger uit Bethlehem te doden. Herodes wou volgens het evangelie van Mattheüs op die manier vermijden dat de pasgeboren Joodse koning het einde van zíjn macht zou betekenen. Maar Jezus kon ontsnappen doordat Jozef en Maria met hem naar Egypte waren gevlucht.

Op 28 december herdenken christenen het martelaarschap van de onschuldige jongetjes van Bethlehem (of onnozele in oud-Nederlands) omdat zij voor Christus gestorven zijn.

Pieter Paul Rubbens : De kinderen van Bethlehem (Eigendom van de Art Gallerie in Ontario)

Een icoon van het christelijke gezin

Ieders favoriete tijd van het jaar is de periode voor Kerstmis, waarin de lucht gevuld is met vreugde, vrede en verwachting. We zijn gezegend om in een land te leven dat uitkijkt naar Kerstmis, hoewel we onderweg misschien een deel van zijn betekenis lijken te hebben verloren. We hebben radiostations die kerstliederen uitzenden zonder op te houden, ‘het seizoen verheffen’, hoewel velen van hen spreken over sneeuw’ vrolijke figuren met geschenken, familietijd en andere dingen die allemaal prima zijn’ maar misschien het punt van dit hele festival missen. Het is prachtig dat iedereen kerst ‘op zijn eigen manier’ viert en zelfs mensen die niet in God geloven genieten van het seizoen en proberen ‘goed te zijn omwille van de goedheid” zoals een recent billboard van onze atheïstische vrienden onlangs leest (we kunnen een andere keer discussiëren over de oorsprong van het Goede).

Een van de christelijke hoofdbestanddelen van de pre-kerstperiode is de kerststal die de meeste kerkhoven en veel van de gazons in onze buurten siert. Mensen rekenen op deze scènes om de wereld de ware betekenis van Kerstmis over te brengen, hoewel ze elk jaar het voorwerp van een nationaal debat lijken te zijn, ‘naarmate onze wereld meer en meer in de richting van politieke correctheid beweegt’ en minder in de richting van wederzijds respect voor ieders overtuigingen. Maar misschien dwaal ik af…

De kerststal streeft ernaar om het ideale christelijke gezin te portretteren op een achtergrond van eenvoud en nederigheid. Het perfecte “Kindje Jezus” wordt geboren in een liefdevol gezin met een Heilige Moeder en een liefhebbende geadopteerde vader die een zorgzame arm werpt om degenen die hij geroepen is om te beschermen. De engelen zingen: ‘de wijzen komen met geschenken’, de herders prijzen en zelfs de dieren zorgen voor de Pasgeborene met hun warme adem. Christus wordt in de wereld met vreugde verwelkomd en is omgeven door liefde. De hele Schepping verzamelt zich in volmaakte harmonie in de kribbe van Bethlehem om de menswording van de Zoon van God te verheerlijken. Alles is meer dan perfect. Is dit echter het ware verhaal van Kerstmis?

Op zoek naar andere inspiratiebronnen herinnerde ik me een soortgelijke traditie uit mijn thuisland Roemenië, waar de priester de icoon van de geboorte van Christus in ieders huis brengt en de troparion van het feest zingt. Het is’ als je wilt’ een omgekeerde pelgrimstocht waar Christus komt en je bezoekt waar je bent’ in je huis’ een icoon van de menswording van God op zich’ een re-enactment van Zijn komst naar de aarde waar we thuis zijn.

Als we de geboorte-icoon in zijn orthodox-Byzantijnse weergave analyseren, zien we een interpretatie die niet zo idealistisch is als een kerststal. We zien een Christus geboren in een koude grot omdat niemand de deur voor Hem heeft geopend. In plaats van een kribbe moet Hij omgaan met een dieren kribbe zodat de profetie van Jesaja in vervulling zal gaan: De os kent zijn eigenaar en de ezel de kribbe van zijn meester: maar Israël heeft mij niet gekend en mijn volk heeft het niet begrepen. De herders komen niet vanzelf, maar een engel verzamelt hen. Jozef zelf wordt niet erg vleiend neergezet, omdat hij ver van de Moeder en het Kind wordt voorgesteld, die het hele verhaal in twijfel trekt’ met een sinister personage dat niemand anders is dan de duivel die hem verleidt. De Maagd, ‘nu Moeder Gods’, wordt ook vaak afgebeeld met haar hoofd naar Jozef gedraaid, zich zorgen makend over de toestand van zijn ziel.

Dit is de ware wereld waarin Christus geboren is, maar deze onvolmaakte wereld is juist de reden voor Zijn komst. Zelfs degenen die het dichtst bij Hem staan, zijn niet volmaakt en ook zij hebben de redding nodig die Hij zal prediken en volbrengen door Zijn dood aan het Kruis. De realiteit van het Kruis ontbreekt niet aan deze icoon want de inbakerkleren zijn ook zijn begrafenismantel, de kribbe Zijn kist en de grot Zijn graf. Alles wordt verbeeld vanuit het realistische perspectief van de behoefte aan verlossing’ zonder cosmetische chirurgie of idealisering. Christus kwam om de zondaars te redden, samen met de rechtvaardigen.

Het iconografische detail van de os en de ezel illustreert dit punt verder. Uit de Wet van het Oude Testament weten we dat de os een rein dier was en de ezel niet. Het zijn symbolen van het uitverkoren volk en van de heidenen van degenen onder de Wet en degenen buiten de Wet’ van de zondaars en de rechtvaardigen. Hun aanwezigheid in de icoon suggereert nog eens dat Christus voor allen is gekomen: ‘goed of slecht’ zonder vooroordelen’ zonder verwachtingen’ bereid om Zichzelf op te offeren voor hen die Hem zullen kruisigen. Vader’ vergeef het hun’ want ze weten niet wat ze doen!

Als we het seizoen bekijken door het omgekeerde perspectief van de orthodoxe icoon van de Geboorte van Christus, ‘zouden we een beter begrip van de wereld waarin we leven’ kunnen begrijpen met alle dingen die het vanuit alle richtingen teisteren. Ja, ‘we klagen vandaag dat de wereld Christus verwacht met een algemene boodschap’, dat onze tradities inhoudsloos zijn’ dat we de betekenis van Kerstmis hebben verloren’ maar wanneer was de wereld eigenlijk klaar voor de komst van Christus? Toen Hij geboren werd te midden van Zijn eigen uitverkoren volk en het hen niets kon schelen? Toen de christenen werden vervolgd door Romeinse keizers en voor de leeuwen werden gegooid? Toen de Franse revolutie triomfantelijk riep dat ze de laatste koning met de ingewanden van de laatste priester zouden ophangen? Als de communisten de kerken hebben gesloopt en de priesters in de goelag hebben gegooid? De wereld is nooit klaar geweest voor de komst van Christus, net zoals ze nu niet klaar is, maar het is precies dit feit dat het essentieel maakt. De onvoorbereidheid van de wereld onderstreept de ondoorgrondelijke liefde van Christus voor Zijn disfunctionele gezin.

Deze oneindige liefde zou ervoor moeten zorgen dat we allemaal iets in ons hart willen veranderen om ons hart een plaats te maken die geschikt is voor Christus. Om hem daar een goede plek te geven om geboren te worden, om te groeien en ieder van ons van binnenuit te redden. Dan en alleen dan zullen de christenen echt een wolk van getuigen voor de menswording worden. Dan, en alleen dan, zal de wereld in staat zijn om de betekenis van het wonder uit de kribbe van Bethlehem te begrijpen.

Christus is geboren! Verheerlijk Hem!

Vader Vasile Tudora

Bron : Bron: http://dialogues.stjohndfw.info

De Heilige Drie-vuldigheid (Thomas Hopko)  DEEL 3

De heilige drie-eenheid in de schepping :

God de Vader schiep de wereld door de Zoon (Woord) in de Heilige Geest. Het Woord van God is aanwezig in alles wat bestaat en maakt het bestaan ​​door de kracht van de Geest. Volgens de orthodoxe leer is het universum zelf dus een openbaring van God in het Woord en de Geest. Het Woord is in alles wat bestaat, waardoor het bestaat, en de Geest is in alles wat bestaat als de kracht van zijn wezen en leven.

Dit komt het duidelijkst tot uiting in Gods bijzondere schepsel, de mens. De mens is gemaakt naar het beeld van God, en daarom draagt ​​hij in zich de unieke gelijkenis van God die eeuwig en volmaakt wordt uitgedrukt in de goddelijke Zoon van God, het ongeschapen en absolute beeld van de Vader. De mens is dus “logisch”; dat wil zeggen, hij participeert in Gods Logos (de Zoon en het Woord) en is dus vrij, kennend, liefhebbend, reflecterend op het niveau van het schepsel zelf de aard van God zoals de ongeschapen Zoon dat doet op het niveau van goddelijkheid.

De mens is ook “geestelijk”; hij is de bijzondere tempel van Gods Geest. De Adem van Gods Leven wordt hem op de meest bijzondere manier ingeademd. Dus onder de schepselen is alleen de mens gemachtigd om God te imiteren en deel te nemen aan Zijn leven. De mens heeft de competentie en het vermogen om een ​​Zoon van God te worden, de eeuwige Zoon te weerspiegelen, de goddelijke natuur te weerspiegelen, omdat hij als geen ander schepsel door de Heilige Geest wordt geïnspireerd. Zo heeft een heilige van de Kerk gezegd dat de mens, wil hij mens zijn, de Geest van God in zich moet hebben. Alleen dan kan hij zijn menselijkheid vervullen; alleen dan kan hij een ware Zoon van God worden, vergeleken met de eniggeborene.

Op het meest basale niveau van de schepping zien we daarom de trinitarische dimensies van het wezen en handelen van God: het Woord en de Geest van God komen de mens en de wereld binnen om hen toe te staan ​​dat te zijn en te worden waarvoor de Vader het heeft gewild. hun bestaan.

Lees verder “De Heilige Drie-vuldigheid (Tomas Hopko DEEL 3 en slot..”