“Vraag na elke mislukking vergeving, pak jezelf op en probeer het opnieuw. Heel vaak is waar God ons eerst naartoe helpt niet de deugd zelf, maar gewoon deze kracht van altijd opnieuw proberen. Want hoe belangrijk kuisheid (of moed, of waarachtigheid, of enige andere deugd) ook mag zijn, dit proces traint ons in gewoonten van de ziel die nog belangrijker zijn. Het geneest onze illusies over onszelf en leert ons om op God te vertrouwen. We leren aan de ene kant dat we onszelf niet kunnen vertrouwen, zelfs niet op onze beste momenten, en aan de andere kant dat we zelfs in ons slechtste niet hoeven te wanhopen, want onze mislukkingen zijn vergeven.”

C.S Lewis 

EENHEID VAN DE KERK, EEN BEELD VAN DE HEILIGE DRIE-EENHEID: ORTHODOXE TRIADOLOGIE ALS EEN PRINCIPE VAN ECCLESIOLOGIE

Door St. Sophrony (Sacharo

Na een onofficiële aankondiging tijdens zijn reis naar de berg Athos in oktober, hebben patriarch Bartholomeus en de Heilige Synode van het Patriarchaat van Constantinopel ouderling officieel heilig verklaard.Sophrony (Sacharov)van Essex als heilige op 27 november 2019.

Hoewel hij het grootste deel van zijn leven binnen het patriarchaat van Constantinopel was, was st. Sophrony in staat om zich ontwikkelende problemen in het patriarchaat te zien en deze indringend te analyseren en te bekritiseren.

In dit essay, voor het eerst gepubliceerd in het Russisch enhet Fransin 1950, betoogt de oudere Sophrony (Sacharov), toen een relatief jonge hieromonk, krachtig dat de orthodoxe ecclesiologie zich moet conformeren aan de orthodoxe trinitarische theologie. In schril contrast met ideeën die later door metropoliet John (Zizioulas) naar voren werden gebracht, begrijpt ouderling Sophrony het orthodoxe dogma van de Drie-eenheid om elke vorm van ondergeschiktheid te verwerpen, zoals ondergeschiktheid overeenkomt met papisme. In de orthodoxie verwekt de Vader de Zoon, maar de Zoon is daarvoor niet minder gelijk aan de Vader. Daarom kan er geen voorrang zijn dat een bepaalde bisschop of Kerk boven de andere Kerken plaatst. Evenzo is de instelling van autocefalie fundamenteel voor de orthodoxe ecclesiologie, omdat het de consubstantialiteit en gelijkheid van alle lokale kerken uitdrukt en ons leert dat geen enkele plaats en geen enkel ras een grotere volheid van goddelijke genade geniet dan enig ander. Voor Sophrony is de beste canonieke uitdrukking van de orthodoxe ecclesiologie apostolische canon 34.

Negentien eeuwen zijn verstreken sinds de heilige Paulus, toen hij door de stad Athene liep en voorwerpen van aanbidding onderzocht, een altaar vond met deze inscriptie: “aan de onbekende God (Agnosto Theo)” (Handelingen 17:23).
Het is duidelijk dat dit altaar werd opgericht door de beste vertegenwoordigers van het menselijk denken, door wijzen die de grenzen van kennis hadden bereikt, grenzen die zelfs tot in onze eigen tijd onovertroffen blijven voor het natuurlijke begrip van de mens – want God is onkenbaar voor logisch denken. Ware kennis van de ware God komt uit Openbaring.

In de goddelijke economie van onze redding markeert de Kerk bepaalde gebeurtenissen als essentieel door ze te herdenken met Feesten. Ze volgen elkaar chronologisch op:Annunciatie, Geboorte, Driekoningen(in de Byzantijnse ritus wordt dit feest de Doop van Christus genoemd),TransfiguratiedePassiedeOpstanding, Hemelvaarten deAfdaling van de Heilige Geest. In Gods openbaringsontwerpen is elk van deze gebeurtenissen op een organische en onverbrekelijke manier verbonden met de andere, maar de Pinksterdag, de dag waarop de afdaling van de Heilige Geest wordt gevierd, heeft een bepaalde plaats omdat het de vervulling markeert van de Openbaring van de Grote God Almachtig, de Schepper van alle dingen.

God kent geen afgunst, trots of ambitie. De Geest van God volgt de mens nederig en geduldig op alle wegen van het leven om Zich aan hem bekend te maken en hem daardoor zelfs te verbinden met Zijn goddelijke eeuwigheid (vgl. Handelingen 10,35). Dit is de reden waarom de mens in elk tijdperk tot op zekere hoogte kennis van de ware God kon verwerven. Afgezien van de menswording van het Woord en de komst van de Heilige Geest met Pinksteren, was perfecte kennis van God echter onmogelijk. Afgezien van Christus, die in het vlees is gekomen, stelt geen enkele spirituele, filosofische of mystieke ervaring de mens in staat om het Goddelijke Wezen te kennen als absolute Objectiviteit, een onkenbare, in Drie Subjecten even absoluut als onkenbaar; met andere woorden: de consubstantiële en ondeelbare Drie-eenheid.
jDe natuur van de mens, die geschapen is naar het beeld en de gelijkenis van God de Schepper, bezit het vermogen van een bepaald vermoeden over het Goddelijke Wezen. Maar dit vermoeden leidt niet tot ware kennis van het goddelijke mysterie, zoals alle historische ervaring ons laat zien, en daarom is het noodzakelijk dat God Zelf aan de mens, in de mate die toegankelijk is voor zijn begrip, het beeld van Zijn bestaan openbaart.

We moeten niet vergeten dat de Openbaring van het Nieuwe Testament werd voorafgegaan door die van het Oude. Wanneer christenen zich onderdompelen in de contemplatie van de Bijbelse Openbaring, horen ze al in de eerste hoofdstukken van Genesis bekende woorden over de Ene God die tegelijkertijd meervoudig is: “God zegt: laten we de mens maken naar Ons beeld, naar Onze gelijkenis.” En nogmaals: “God zegt: zie, de mens is geworden als een van Ons” (Genesis 1:26, 3:22). De Psalmen en de Profeten laten ons zien dat het Oude Testament wist van Gods Woord (Λόγος) en Geest (Πνεῦμα). “De hemelen werden geschapen door het woord (Λόγος) van God en al hun gastheer door de adem (Πνεῦμα) van Zijn mond” (Psalm 33:6, en anderen). Maar we vinden daar geen kennis van het Woord en de Geest als Hypostasen, als Persoonsonderwerpen. Ze worden daar gezien als energieën. De mensheid van het Heilig Testament debatteerde wanhopig over de notie van de Ene God, niet begrepen binnen het kader van het christelijke monotheïsme, maar binnen dat van het niet-christelijke henotheïsme (dat wil zeggen, God met één enkele hypostase). Men vraagt zich zelfs af of het niet een verslag was van de bekrompenheid van het door het henotheïsme opgelegde kader waartoe de Joden van het Oude Testament zich zo aangetrokken voelden tot het polytheïsme. Maar omdat dat pad hen door de Wet en de Profeten werd verboden, kwijnden zij weg in afwachting van de beloofde Messias-Emmanuel, Die hun de gehele waarheid over God zou openbaren (Johannes 4:25).

Als we het andere deel van de mensheid voor Christus onderzoeken, degenen die buiten de Openbaring van het Oude Testament leefden, zullen we, naast talloze fouten, opmerkelijke benaderingen van kennis van de waarheid zien. Deze ervaring van een zekere natuurlijke kennis van God is zeer kostbaar voor ons. Het toont ons de grenzen van wat van nature toegankelijk is. Elke keer dat die mens de rede aan het hoofd van zijn spirituele leven wil plaatsen, met andere woorden, elke keer dat hij de eeuwige Waarheid probeert te kennen door de inspanning van zijn intellect, valt hij onvermijdelijk in een pantheïstische opvatting van het Zijn. Dit lijkt ons te wijten aan het feit dat het intellect onpersoonlijk is in de functies die er zelf bij horen. Aan zichzelf overgelaten en beschouwd als de superieure vorm van de menselijke vermogens, neigt het noodzakelijkerwijs naar conflict met het persoonlijke principe in het Zijn in het algemeen. Maar wanneer de mens merkt dat het persoonlijke principe de basis is van elke rationele essentie, erkent hij de ontoereikendheid van de persoonlijkheid, van het Ego, geïsoleerd genomen en wendt hij zich van nature tot polytheïstisch pluralisme.

Het is vreemd om op te merken dat het onpersoonlijke monisme van pantheïsten en zelfs heidens pluralisme tot op zekere hoogte tot het menselijk denken behoren, zelfs tot in onze eigen tijd.
Het pantheïstische begrip van het Zijn is superieur aan het heidense polytheïsme in zoverre het rekening houdt met de oorspronkelijke eenheid van het Zijn. Het voordeel van heidens pluralisme, op zijn best, bestaat uit ware kennis van de persoon als een diepgaand en ontologisch principe, elk rationeel wezen en van het begrijpen ervan als een van de Energieën, een van de manifestaties van dit principe.

Zo leert de ervaring van de voorchristelijke wereld, of die nu wel of niet deelnam aan de Openbaring van het Oude Testament, ons duidelijk dat de mens verdwaalt in zijn misverstanden, niet in staat om een uitweg te vinden en tot ware kennis van God te komen. Deze uitweg en deze kennis worden aan de mensheid gegeven door de goddelijke Openbaring in Jezus Christus en door de neerdaling van de Heilige Geest op de Pinksterdag.
Maar wat is de kennis van het mysterie van het Goddelijke Wezen die door deze Openbaring werd gegeven? Kan men het in woorden uitdrukken en als dat mogelijk is, waar zijn die woorden dan? Het is de Kerk van Christus die hen bewaart, zij die ons leert dat de ware God de ene God in drie Personen is. Zij spreekt tot ons over het goddelijke bestaan als een onafscheidelijke Drie-Eenheid zonder verwarring; als de consubstantiële en ondeelbare Drie-eenheid. Hier willen we een uiteenzetting van die leer citeren die bekend staat onder de naam “de Geloofsbelijdenis van onze Vader onder de heiligen Athanasius, patriarch van Alexandrië.” 1

Lees verder “De eenheid van de Kerk – Heilige Sophrony van Essex….”

Heiligenleven

De Heilige Jacob van Hamatoura

De eerbiedwaardige Hiëromartyr Jacob van Hamatoura (18e eeuw) XIV) was een monnik van het Klooster van de Ontslapenis van de Moeder Gods in Hamatoura, Libanon. St. Jacob werd vervolgd en gemarteld ter verdediging van het geloof. Zijn feest wordt gevierd op 13 oktober.

Icoon van St. Jacob van Hamatura en de Moeder Gods van Hamatoura

jEr is zeer weinig bekend over het leven van St. Jacob. Het is bekend dat hij rond 1350 in Libanon woonde en zijn assisenleven begon in het Klooster van de Ontslapenis van de Moeder Gods in Hamatoura. (zie panoramisch) Toen de Mamelukken de site vernietigden, gaf St. Jacob de hoop niet op. Integendeel, het herstelde het klooster in de regio rond zijn ruïnes en slaagde er later in het klooster te herbouwen, waardoor het kloosterleven van die plaats werd versterkt. Hierdoor werd zijn spirituele levendigheid bekend en trok hij ook de aandacht van de Mamelukken – die hem wilden dwingen zich tot de islam te bekeren.

Icoon van de Heilige

De heilige Jakob hield voet bij stuk in het Geloof en gaf niet toe aan de druk. Ze realiseerden zich de vastberadenheid van de heilige en dwongen hem naar de stad Tripoli te gaan, overgedragen aan de lokale heerser, die moslim was. Naast St. Jacob werden ook andere monniken en leken meegenomen, die met hem de marteldood zouden sterven.

Bijna een jaar lang onderging St. Jacob vreselijke martelingen. Ondanks alle bedreigingen en beloften die ze hem hebben gedaan, heeft hij op geen enkel moment het Ware Geloof afgezworen. Zich realiserend dat St. Jacob niet zou toegeven, besloten ze op 13 oktober van dat jaar hem te onthoofden. Bovendien verbrandden ze zijn lichaam om ervoor te zorgen dat Sint Jacob niet waardig als christen werd begraven of door het geloof als martelaar werd vereerd.

De vervolging van christenen hield niet op en het klooster werd verschillende keren verlaten tijdens de Indonesische bezetting van de regio. Om deze reden zijn het leven en het martelaarschap van St. Jacob van Hamatoura al vele jaren uit de boot gevallen.

Hiernamaals

In de loop van de tijd hebben velen verhalen verteld over een wonderbaarlijke heilige die in de buurt van Hamatoura verscheen en mensen met fysieke en spirituele gebreken genas. Niet te vergeten zijn volk en zijn woning, bleef St. Jacob de lijdenden en de zieken troosten.

Bezoek aan Archimandrit Panteleimon

Tot de late jaren 1990 was dit klooster van de ontslapenis van de Moeder Gods in Hamatoura in puin, onbewoond en vergeten sinds de tijden van vervolging en het onvermoeibare zwaard van mamelucaanse verwoesting. De kloosterkerk had ook renovaties nodig, omdat deze was vernield. Totdat archimandriet  Panteleimon (Farah), die leefde in gehoorzaamheid aan de zalige Isaak (Attalah) en St. Country, kreeg bezoek van een vergeten martelaar die hem opdracht gaf zijn klooster in Libanon, het thuisland van de oudere Panteleimon, te herbouwen. Deze martelaar, zoals later ontdekt, is St. Jacob van Hamatoura.

Ontdekking van uw relikwieën

St. Jacob van Hamatoura kreeg zijn naam pas bekend toen een Gerontikon werd opgegraven in het balamandklooster. Het manuscript onthult ook de datum van zijn rust en de wonderen die hij heeft verricht.

De heilige bleef verschijnen, soms hoorden ze hem zingen in de kerk en andere keren zegende of troostte hij mensen. St. Jacob verscheen aan een vrouw en onthulde waar haar kostbare relikwieën waren, maar de monniken negeerden haar instructies.

Ontdekking van de relikwieën van St. Jacob

Zijn heilige relikwieën werden ontdekt op 3 juli 2008, tijdens restauraties van de vernielde kerk van het klooster. Toen ze de kerkvloer herwerkten, ontdekten ze een heilige schat: vijf skeletten lagen er.Vier van hen, volwassen mannen, vertoonden tekenen van martelaarschap met gebarsten botten en gebroken schedels. Eén, een klein, driejarig kind met tekenen van martelaarschap en wiens botten een zoete geur uitstralen die de lucht vult. Een ander, met tekenen van marteling en onthoofding, verbrand door vuur. Twee van de mannen, de laatste is St. Jacob, bevestigen het verhaal van de heilige geschreven in Gerontikon: die op 50-jarige leeftijd stierf alleen met een andere metgezel. Het skelet van het kind, de martelaren en de naam van de metgezel van St. Jacob zijn onbekend, maar worden door de monniken met eerbied behandeld voor hun martelaarschap en het feit dat ze onder de vloer van de kerk werden begraven.

Hun heilige relikwieën werden niet begraven in gewone graven, maar in het midden van de kerk, op een haastige manier – wat aangeeft dat er in die tijd vervolgingen waren en dat ze al als heilig werden beschouwd door degenen die ze begroeven.

Op 13 oktober 2002 werd de nagedachtenis aan De heilige Jacob van Hamatoura voor het eerst herdacht in een avondwake.

Icoon van de heiligen  die met Jacob ter dood werden gebracht

St. Jacob beoefende, ondanks de sociale omstandigheden die zijn leven in die tijd omringden, de liefde van de Heer tot het uiterste. Daarom accepteerde hij lijden en moeite met vreugde en plezier, en accepteerde hij niet om gered te worden door de maatschappij die hem vals geloof aanbood. Hij accepteerde niet wat er in zijn samenleving was. In plaats daarvan stemde hij ermee in om uitdagend te zijn, niet uit egoïsme of trots, maar omdat hij de Waarheid kende. Wanneer we het werkwoord ‘weten’ uitspreken, betekent dit dat hij ervaring had met God, omdat het ware geloof is zodat we Hem, de ware God, en Zijn Zoon, die Hij zond, Jezus Christus, kunnen kennen. ‘Hij kent Hem’, hij kent Hem intellectueel niet. Het menselijk intellect is niet in staat om goddelijke gedachten te begrijpen. Hij is echter in staat Om Hem te kennen, dat wil zeggen om de ervaring van het praktische leven te verkrijgen door gebed, de Heilige Mysteriën en het lezen van de Heilige Schrift.

St. Jacob of Hamatoura and St. Joseph of Damascus, the New Hieromartyrs

Dit is hoe de heilige leefde, onwrikbaar, lijdend en ontbering tot de dood verdragend, en belasterd zoals we vandaag zien. De gedachte is hetzelfde omdat de bron de Boze is. (…) Moge de heilige Jacob van Hamatoura voor ons allemaal bemiddelen. Moge hij ons een weg banen door al het goede werk dat God behaagt. Laten we door Hem gecorrigeerd worden en wandelen op een manier die Hem behaagt, waarbij we alle behaal en elk verlangen dat de wereld ons biedt negeren, zodat we ons, zoals de Heer zei, deze wereld kunnen uitkleden, opgewekt tot Zijn liefde. Amen.

Fragment uit de Homilie van Aartsmandriet Pandeleimon (Farah) over St. Jacob van Hamatoura

Bron : full-of-grace-and-truth.blogspot

Vertaling : Kris Biesbroeck

Wie geen verleiding heeft ervaren, kan het Koninkrijk der Hemelen niet binnengaan. Zonder verleidingen kan niemand gered worden.

Antonius de Grote