Het symbool van geloof (deel 19) : Eeuwig leven
Ik kijk uit naar de opstanding van de doden en het leven van de toekomende wereld [eeuwen].
De orthodoxe kerk gelooft niet alleen in de onsterfelijkheid van de ziel, en in de goedheid en uiteindelijke redding van alleen de spirituele realiteit. In navolging van de Schrift geloven orthodoxe christenen in de goedheid van het menselijk lichaam en van alle materiële en fysieke schepping. Dus, in haar geloof in de opstanding en het eeuwige leven, kijkt de orthodoxe kerk niet naar een “andere wereld” voor redding, maar naar deze wereld die zo geliefd is door God, herrezen en verheerlijkt door Hem, bebouwd met Zijn eigen goddelijke aanwezigheid.
Aan het einde van de eeuwen zal God Zijn aanwezigheid openbaren en de hele schepping met Zichzelf vullen. Voor degenen die van Hem houden, zal het een paradijs zijn. Voor degenen die Hem haten zal het een hel zijn. En de hele fysieke schepping, samen met de rechtvaardigen, zal zich verheugen en blij zijn in Zijn komst.
De wildernis en de eenzame plaatsen zullen blij zijn; de woestijn zal zich verheugen en in overvloed bloeien (Jes 35.1).
Want zie, ik schep nieuwe hemelen en een nieuwe aarde, zegt de Heer, en de vroegere dingen zullen niet worden herinnerd of in gedachten komen. Maar wees blij en verheug je voor altijd in wat ik schep, want zie, ik schep Jeruzalem een vreugde en haar volk een vreugde (Jes 65,17-18).
De visioenen van de profeten en die van de christelijke apostelen over wat komen gaat, zijn één en hetzelfde:
Toen zag ik een nieuwe hemel en een nieuwe aarde: want de eerste hemel en de eerste aarde waren voorbijgegaan, en de zee was niet meer. En ik zag de heilige stad, het nieuwe Jeruzalem, van God uit de hemel neerdalen, gereedgemaakt als een bruid die voor haar man versierd is; en ik hoorde een luide stem vanaf de troon zeggen: Zie, de woning van God is bij de mensen. Hij zal bij hen wonen, en zij zullen Zijn volk zijn, en God Zelf zal bij hen zijn; Hij zal elke traan van hun ogen afwissen, en de dood zal niet meer zijn, noch rouw, noch gekrijt, noch pijn zal meer zijn, want de vroegere dingen zijn voorbijgegaan’ (Openb. 21,1-5).
Wanneer het Koninkrijk van God de hele schepping vervult, zullen alle dingen nieuw worden gemaakt. Deze wereld zal weer dat paradijs zijn waarvoor het oorspronkelijk is geschapen. Dit is de orthodoxe doctrine van het uiteindelijke lot van de mens en zijn universum.
Er wordt echter wel eens beweerd dat deze wereld totaal vernietigd zal worden en dat God door een tweede schepping al het nieuwe “uit het niets” zal scheppen. Degenen die deze mening hebben, beroepen zich op teksten zoals die in de tweede brief van Sint-Pieter:
Maar de dag des Heren zal komen als een dief, en dan zullen de hemelen voorbijgaan. . . en de elementen zullen met vuur worden opgelost, en de aarde en de werken die erop zijn zullen worden verbrand (2 Petr. 3.10).
Omdat de Bijbel nooit spreekt over een “tweede schepping” en omdat hij voortdurend en consequent getuigt dat God de wereld liefheeft die Hij heeft gemaakt en alles doet wat Hij kan om haar te redden, interpreteert de Orthodoxe Traditie dergelijke schriftuurlijke teksten nooit als een leer van de feitelijke vernietiging van de schepping door God. Het begrijpt zulke teksten als metaforisch sprekend over de grote catastrofe die de schepping moet doorstaan, zelfs de rechtvaardigen, om te worden gereinigd, gezuiverd, vervolmaakt en gered. Het leert ook dat er een “eeuwig vuur” is voor de goddelozen, een eeuwige toestand waarin ze vernietigd worden. Maar in ieder geval wordt de “vuurproef” die “de goddelozen vernietigt” door de orthodoxen op geen enkele manier begrepen in de zin dat de schepping gedoemd is tot totale vernietiging.
(Dit is het laatste artikel van de reeks)
Alle 19 artikelen van de reeks kunnen terug gevonden bij ‘Categorieën – geloofsbelijdenis van Nicea )
christelijkeinformatiebron 