Metropoliet Kallistos Ware komt op voor homosexuelen en homo huwelijk
Door Vader. Ioannes Apiarius –
In het laatste nummer van het tijdschrift The Wheel beklaagt bisschop Kallistos Ware zich over de oneerlijke en “zware last” die de orthodoxe kerk op homoseksuelen legt en bekritiseert hij de “defensieve en reactieve” manier waarop het orthodoxe geloof omgaat met homoseksuele zonden.
Ware schrijft het voorwoord voor de lente editie van The Wheel en bevraagt de orthodox-christelijke leer met betrekking tot sodomie en homoseksuele relaties, plaatst erotisch verlangen tussen een man en een vrouw op hetzelfde morele niveau als homoseksuele erotiek, beschuldigt de kerk ervan geobsedeerd te zijn door “genitale seks”, bekritiseert de oproep tot celibaat voor degenen die worstelen met aantrekking tot hetzelfde geslacht, en lijkt te pleiten voor de aanvaarding van paren van hetzelfde geslacht in het sacramentele leven van de Kerk.
jWare stelt normaal erotisch verlangen tussen mannen en vrouwen gelijk aan verdorven homoseksueel erotisch verlangen. Vervolgens bekritiseert hij de “zware last” die de orthodoxe kerk legt wanneer hij anderen adviseert zich te onthouden van sodomie en ander zondig homoseksueel gedrag:
Personen met een heteroseksuele geaardheid hebben de mogelijkheid om te trouwen, en zo kunnen ze op een positieve manier hun erotische verlangen vervullen met de zegen van de Kerk door het door God gegeven sacrament van het heilige huwelijk.
Maar homoseksuelen hebben die optie niet. In de woorden van Vasileios Thermos: “Een homoseksuele onderdaan is geroepen om een celibatair leven te leiden zonder er een roeping voor te voelen.” Hebben we gelijk om deze zware last op te leggen aan de homoseksueel?
Ware schrijft ook dat monogame sodomie door homoseksuelen “toegewijd aan een permanente relatie” de voorkeur verdient boven promiscuïteit en daarom zou de Kerk een onderscheid moeten maken in hoe ze dergelijke “getrouwde” paren behandelt:
Een tweede anomalie is te vinden in de manier waarop homoseksuelen gewoonlijk worden behandeld in het sacrament van de biecht. We erkennen allemaal dat er een belangrijk onderscheid te maken is tussen die homoseksuelen die zich bezighouden met informele ontmoetingen en in een of andere “homoseksuele” bar een partner zoeken voor een enkele nacht; en aan de andere kant die homoseksuelen die zich inzetten voor een permanente relatie, trouw en monogaam, waarbij diepe liefde betrokken is. Zeker geen christen is voorstander van seksuele promiscuïteit.
…Wat gebeurt er daarentegen met de gelovige en monogame homoseksueel? Misschien zegt de priester in de biecht: “Ben je bereid je homoseksuele relatie op te geven?” De boeteling kan antwoorden: “Dat kan ik niet doen.” De priester kan zich weer aansluiten: “U kunt een gemeenschappelijk leven blijven delen, gekenmerkt door wederzijdse genegenheid; maar zult u zich onthouden van verdere seksuele activiteit?” De ander zou wel eens kunnen antwoorden: “Ik ben er nog niet klaar voor om dat te ondernemen.” (Toch heb ik homoseksuelen gekend die inderdaad hun relatie op deze manier hebben getransformeerd.)
jDe priester, geconfronteerd met deze weigering, kan heel goed het gevoel hebben dat hij de boeteling niet kan zegenen om het sacrament te ontvangen. Nu is hier zeker sprake van een paradox. De homoseksueel die zich inzet voor een stabiele en liefdevolle relatie wordt harder behandeld dan de homoseksueel die nonchalant en promiscue is, en die niet op zoek is naar ware liefde maar naar voorbijgaand genot. Hier is iets misgegaan.
Bovendien bekritiseert Ware de Kerk omdat ze geobsedeerd is door “genitale seks” en beschuldigt orthodoxe priesters ervan Peeping Toms te zijn als ze zich zorgen maken over homoseksuele activiteiten tussen individuen van hetzelfde geslacht:
Waarom leggen we zo’n grote nadruk op genitale seks? Waarom proberen we te vragen wat volwassen personen van hetzelfde geslacht doen in de privacy van hun slaapkamer? Proberen door het sleutelgat te staren is nooit een waardige houding. Welke schade brengen ze anderen aan? (“Ach!” zal er gezegd worden, “ze doen zichzelf kwaad.”) Ik suggereer hier niet dat we de traditionele orthodoxe leer botweg terzijde moeten schuiven, maar we moeten wel rigoureuzer informeren naar de redenen die erachter liggen.
Ten slotte verwijt Ware de orthodoxen dat ze “defensief en reactief” zijn en vermaant hen om te “experimenteren” om “waarheid” te vinden en meer “theologische schatkamer” te ontdekken die blijkbaar onontdekt blijft met betrekking tot homoseksualiteit:
In de woorden van Brandon Gallaher: “Om de waarheid te achterhalen moeten we experimenteren.” En zoals Vasileios Thermos beweert: “Onze theologische schatkamer . . . wacht om ontdekt te worden.” Laten we als orthodoxen niet louter defensief en reactief zijn, “achter de feiten aanrennen”, zoals hij het uitdrukt; maar laten we naar elkaar luisteren met creatieve moed, met wederzijds respect en, meer dan dat, met (in zijn eigen woorden weer) ‘liefdevol mededogen’. Laten we bovendien de verscheidenheid aan paden erkennen die God ons mensen roept te volgen.
christelijkeinformatiebron 