“Bekering is een geschenk van onschatbare waarde aan de mensheid… Het is met berouw dat onze vergoddelijking plaatsvindt.”
Sint Sophronius van Essex
Het evangelie, de Blijde Boodschap, begint en eindigt met de oproep tot bekering. De leer van de heilige asceten, onze Vaders en de Kerkvaders is doordrongen van het bewustzijn dat elke keer dat de mens tot God bidt zonder zijn zondigheid te voelen, zijn gebed de troon van de Allerhoogste niet bereikt, want de Zoon van God is niet gekomen om degenen die zich rechtvaardig wanen te noemen (zie Lucas vers 9), maar degenen die erkennen dat ze zondaars zijn (vgl. Matt. i. 13).
Pas als het licht van Christus ons verlicht, kunnen we onze zonden zien.
Het meest fundamentele is om altijd het bewustzijn van onze ontoereikendheid voor God te houden. Dan komen we in een voortdurend spanningsveld terecht tussen het zelfmedelijden en de liefde van Christus, bekering en hoop op Gods barmhartigheid. Aan de ene kant leven we in lijden omdat we zo ver verwijderd zijn van de God die we liefhebben. Aan de andere kant werken dit lijden en deze liefde als een innerlijk vuur en duwen ons met kracht naar God toe.
Bekering is een geschenk van onschatbare waarde aan de mensheid. Bekering is het goddelijke wonder voor ons herstel na de zondeval. Bekering is een uitstorting van goddelijke inspiratie over ons, door de kracht waarvan we opstijgen naar God, onze Vader, om eeuwig te leven in het licht van Zijn liefde. Het is met berouw dat onze vergoddelijking plaatsvindt. Dit is een feit van onvoorstelbare grootsheid.
Door niets anders kent de mens God als Vader zo goed als door bekering. Er is geen einde aan bekering, want het einde ervan is de volmaakte gelijkenis met Christus.
Het berouw van een man is een uiterst tragische gebeurtenis, buitengewoon groot.
Bron: iconandlight
Vertaling : Kris Biesbroeck
christelijkeinformatiebron 