Echte contemplatie brengt geen spanning met zich mee. Het ontspant ons. Het laat je uitgerust en verfrist achter in je hele wezen. Er is geen spanning in echte contemplatie, want als de gave echt is, ben je er niet van afhankelijk, je bent niet geknecht door de behoefte om iets te ervaren. Het vertrouwen van de contemplatief is in God, niet in zichzelf. De vrede en rust van de contemplatie is de vrucht van een levend geloof in de werking van de goddelijke genade. De contemplatief is in staat zichzelf en al het andere los te laten, wetend dat alles wat van belang is in zijn leven in Gods handen is, en dat hij niet hoeft “te denken aan de dag van morgen”. Hij beseft ten volle de betekenis van de evangelieboodschap van redding door de genade van God en niet door afhankelijkheid van menselijk vernuft.

Thomas Merton – de innerlijke ervaring

(Thomas Feverel Merton (Prades, Frankrijk, 31 januari 1915 – Bangkok, Thailand, 10 december 1968) was een belangrijk Amerikaans katholiek theoloog, dichter, auteur en sociaal activist. Hij was trappist en monnik in de Abbey of Our Lady of Gethsemani (abdij van Onze-Lieve-Vrouw van Gethsemane) bij Bardstown in Kentucky. Als voorstander van de oecumene trad hij in dialoog met vooraanstaande vertegenwoordigers van andere religies. Thomas Merton is ook een belangrijke hedendaagse mysticus. Wikipedia)

De heilige Drie-eenheid: uitnodiging tot gemeenschap

door Laurel Gasque

Een golf van belangstelling voor de iconen uit de oosters-orthodoxe traditie heeft de afgelopen decennia bijna alle kerkgenootschappen overspoeld. Andrej Roebljovs interpretatie in beeld van de Drie-eenheid (tussen 1408 en 1425) is waarschijnlijk de meest bekende icoon van allemaal, zeker in het Westen. Zij lijkt nieuw, ook al is zij oud.

Roebljov (1360-1425) is de uitzondering op de regel als het gaat om de anonimiteit van de orthodoxe icoonschilders. Toch is ook over hem slechts weinig bekend. Velen weten iets over zijn leven door toedoen van Andrei Tarkovsky’s film Andrei Rublev (1966), zelf ook een meesterwerk. Hoewel het in deze film eerder gaat om een poëtische dan een exacte biografische weergave van Roebljovs leven, doet hij wel recht aan het hart van Roebljovs monastieke leven, namelijk het doorgeven via de iconen van gemeenschap en liefde.

De rijkdom aan bedekte betekenis maakt de icoon van de Drie-eenheid zo bijzonder. Haar lichte gratie en helderheid, haar harmonieuze voorkomen en elegantie werken betoverend en nodigen ons uit om dieper door te dringen in haar mysterie. Als we onze blik richten op de vele details in dit bedrieglijk eenvoudige werk, komen er algauw een overvloed aan observaties los waardoor de icoon nog meer aan bijzonderheid wint.

Drie figuren met vleugels zitten aan een stenen tafel, die misschien ook een sarcofaag of altaar zou kunnen zijn. De gestalten links en rechts zitten schuin naast de tafel op stoelen of tronen, terwijl de achterste figuur op de aarde zelf gezeten is. Alle drie hebben ze een staf in de hand. Zachtjes raken hun vleugels elkaar. Onder de voeten van de figuren links en rechts bevinden zich rechthoekige stenen platen die doen denken aan een belangrijk element in de weergave van de opstanding in de orthodoxe iconografie: de deuren van de hel die opengebroken werden toen Christus de dood overwon en zo de mensheid voor altijd uit zijn grimmige greep bevrijdde.

Achter de drie gestalten zien we van rechts naar links een berg, een boom en een gebouw. Hun gewaden (van rechts naar links) gaan van groen en blauw, aarde en lucht, naar de verlossingskleuren rood, blauw en goud. Met ieder een eigen gebaar wijzen de drie figuren naar een gevulde schaal die midden op de ‘tafel’ staat.

Willen we de drie personen van de Drie-eenheid identificeren, dan zijn vele interpretaties ons voorgegaan, wat getuigt van de diepgang van Roebljovs theologie in beeld. Meestal leest men de icoon van links naar rechts en ziet men de Vader, Zoon en heilige Geest in die volgorde. Maar als we onze westerse manier van kijken loslaten, kunnen we de icoon ook van rechts naar links lezen, wat mogelijk meer bijbelse aanknopingspunten oplevert. Hoe we de icoon ook lezen, zij leidt de beschouwer altijd terug naar de Bijbel. Ze is door en door schriftuurlijk. Hoewel de oude bijbelexegeten al meenden de Drie-eenheid te moeten zien in de drie mannen die in Genesis 18 Abraham (en Sara!) bezochten, maakte een iconograaf als Roebljov deze exegese pas eeuwen later zichtbaar, waarmee hij de icoon van de Gastvrijheid van Abraham veranderde in een weergave van de Drievuldigheid.

Als we de icoon van rechts naar links lezen, zien we rechts de Vader gekleed in scheppingskleuren groen en blauw met de berg achter hem, die niet alleen naar de oerperiode van de aarde verwijst, maar ook naar de plaats waarheen Abraham zijn zoon Isaak bracht, waarop de wet werd gegeven en de Zoon zijn beroemde rede uitsprak.

In het midden zit de Zoon. Hij houdt twee vingers van zijn rechterhand naar voren en drie naar achteren gevouwen, wat de twee naturen van Christus en het verborgen mysterie van de Drie-eenheid weergeeft. Het blauw en rood van zijn gewaad duiden op zijn koningschap en offer, terwijl de gouden sjerp aanduidt dat de heerschappij op zijn schouders zal rusten. De aarde is zijn troon. Boven hem bevindt zich een boom. Staat deze voor de eiken van Mamre, de wortel van Isaï, het kruis? Of alle drie?

Links dan ten slotte de heilige Geest, de meest meerduidige figuur van de drie. Schijnt er licht door zijn gewaad dat zijn kleed doorschijnend maakt? Zijn handen zijn moeilijk te onderscheiden. Zijn rechterhand maakt mogelijk een gebaar dat een variant is op dat van de Zoon. Het gebouw met twee poorten linksboven zou kunnen verwijzen naar het huis van de Vader dat ons door de Zoon bereid wordt, alsook naar het nieuwe Jeruzalem waarin de heilige Geest zal wonen.
De Zoon zit aan de rechterhand van de vader die naar hem knikt. De Zoon neigt zijn hoofd naar de heilige Geest. Er zit een beweging in de achtergrond van de icoon van de naar links golvende berg en naar links buigende boom naar ‘het huis van onze God’, waar we voor eeuwig zullen wonen om zijn schoonheid te aanschouwen. De schotelachtige nimbussen versterken de cirkelbeweging van de Vader naar de Zoon naar de Geest naar de Vader, die om de schaal met de kop van het kalf heen draait – een element uit de icoon van de Gastvrijheid van Abraham dat hier een nieuwe betekenis als Lam van God heeft gekregen en daarmee ook verwijst naar het avondmaal of de eucharistie.

Als we onze ogen losmaken uit deze visuele cirkel, zien we dat onderaan de icoon de deuren van de hel zijn geschilderd naar de regels van het omgekeerde perspectief, waarbij het verdwijnpunt vóór het schilderij uitkomt en ons dus insluit, als we niet alleen over de dood van onze Heiland nadenken, maar ook over de opstanding waarop ons geloof en onze redding zijn gebaseerd. Roeblov laat ons hier de alom aanwezige presentie van de heilige Drie-eenheid zien, tot in het graf aan toe (Lucas 24:4; Johannes 20:12). Al kijkend worden we de grootst mogelijke intimiteit binnengetrokken, een omhelzende gemeenschap van eeuwige liefde.

De genade van de Heer Jezus Christus, de liefde van God en de eenheid met de heilige Geest zij met u allen. 2 Korintiërs 13:13
***********

Bron : http://www.ArtWay.eu/  Laurel Gasque is associate editor van ArtWay.
De icoon van de heilige Drie-eenheid hangt in het Tretyakov Museum in Moskou.
Vertaling : Kris Biesbroeck ©

Waarom worden er geen muziekinstrumenten gebruikt in de orthodox eredienst?

 

Antwoord : Hoewel er parochies in de VS zijn die orgels hebben en organen gebruiken, gebruikt de orthodox-christelijke eredienst traditioneel alleen de menselijke stem (het grootste muziekinstrument dat door God aan de mensheid is gegeven). Voor een deel is dit om Psalm 150:6 te manifesteren: “Laat alles wat adem heeft de Heer loven.”

Daar is ook een praktische reden voor. Byzantijnse ‘chant ‘(de muziekstijl die traditioneel door de orthodoxe kerk wordt gebruikt) maakt optimaal gebruik van de menselijke stem en gebruikt verschillende muzikale toonladders met microtonen (in tegenstelling tot volledige en halve tonen). Hoewel het mogelijk is om dezelfde toonladders op sommige instrumenten te gebruiken, is het dat bij veel instrumenten niet. Het is dus het meest praktische om vast te houden aan het instrument waarvoor de muziek is geschreven – de menselijke stem.
Misschien nog wel meer ter zake komt het feit dat de apostelen en de vroege Kerken geen instrumenten in de eredienst gebruikten en inderdaad benadrukten dat deze “afwezigheid” belangrijk, zelfs normatief was:

Clemens van Alexandrië: “Laat de pijp over aan de herder, de fluit aan de mannen die bang zijn voor goden en uit zijn op hun afgodenverering. Zulke muziekinstrumenten moeten worden uitgesloten van onze wijnloze feesten, want ze zijn meer geschikt voor beesten en voor de klasse van mensen die het minst in staat is tot rede dan voor mensen… In het algemeen moeten we elk dergelijk basaal zicht of geluid volledig elimineren – in één woord, alles wat de zintuigen raakt (want dit is een misbruik van de zintuigen) – als we genoegens zouden vermijden die alleen het oog of oor fascineren.”

Eusebius: “Vroeger, in de tijd dat de mensen van de besnijdenis met symbolen en types aanbaden, was het niet ongepast om hymnen naar God te sturen met het psalterion en cithara en dit op sabbatdagen te doen… We geven onze hymne weer met een levend psalterion en een levende cithara met spirituele liederen. De unisono stemmen van christenen zouden voor God acceptabeler zijn dan welk muziekinstrument dan ook. Dienovereenkomstig zenden wij in alle kerken van God, verenigd in ziel en houding, met één geest en in overeenstemming van geloof en vroomheid een unisono melodie in de woorden van de Psalmen.” (Commentaar op Psalm 91)

Johannes Chrysostomus: “David zong vroeger liederen, ook vandaag zingen wij hymnen. Hij had een lier met levenloze snaren, de kerk heeft een lier met levende snaren. Onze tongen zijn de snaren van de lier met inderdaad een andere toon, maar veel meer in overeenstemming met vroomheid. Hier is er geen behoefte aan de cithara, of aan uitgerekte snaren, of aan het plectrum, of aan kunst, of aan welk instrument dan ook; maar als je wilt, kun je zelf een cithara worden, de leden van het vlees versterven en maken een volledige harmonie van geest en lichaam. Want wanneer het vlees niet langer tegen de Geest begeert, maar zich aan zijn bevelen heeft onderworpen en uitvoerig op het beste en meest bewonderenswaardige pad is geleid, dan zult u een geestelijke melodie creëren.

Bron : https://www.orthodoxanswers.org/

 

EEN ESCHATOLOGISCH WEZEN:

Vader Alexander Schmemannn over de theologie van Sergej Bulgacov

Vader Alexander Schmemann

In zijn prachtige evocatie van zijn herinneringen aan vader Sergej Boelgakov ter gelegenheid van de honderdste geboortedag van de grote theoloog, herinnert vader Alexander Schmemann zich drie “beelden” die hij bewaart van zijn voormalige professor aan het Orthodox Theologisch Instituut St. Sergius. In deze tweede van de drie “beelden” spreekt vader Alexander over het “eschatologisme” van vader Sergej – maar het portret dat hij schildert is in feite een portret van zichzelf, omdat de hoopvolle en liefdevolle verwachting van het Koninkrijk, geleefd zoals reeds aanwezig, een van de kenmerken was van vader Alexander zelf.

Een tweede herinnering is voor altijd in mijn geheugen verankerd geraakt en nogmaals, ik geloof dat het geen toeval is.
Palmzondagwakes bij St. Sergius [Instituut]. Een lang en plechtig bisschoppelijk gebeuren met veel celebrants, een lied met twee uitstekende koren; een canonarch die de stichères aankondigt voordat hij in koor zingt, zodat elk woord van de bewonderenswaardige hymnen van dit feest de gelovigen “bereikt”. Deze wake is al uren aan de gang, het heeft dat moment bereikt dat de gelovigen goed kennen wanneer “de drempel van vermoeidheid” wordt overschreden, waar het begrip tijd is verdwenen en waar we daar weer uren kunnen blijven zonder de vlucht hiervan op te merken. Hier begint het zingen van de lofpalmen, van die plechtige overeenkomst die elke feestdienst in Lauden bekroont.

De koninklijke deuren gaan open en de twee koren, verzameld in het midden van de Kerk, beginnen langzaam en vurig aan de finale: “Zes dagen voor het Pascha kwam Jezus naar Bethanië en zijn discipelen vroegen hem: ‘Heer, waar wilt U dat wij het Pascha bereiden om het met U te eten?’ Hij stuurde hen en zei: “Ga naar het dorp ernaast… ” ».

Vader Sergej Bulgacov

En nu voor altijd, mijn hele leven lang, heb ik de herinnering aan het gezicht van vader Sergei bewaard waar ik op dat moment overigens naar moet hebben gekeken, want ik stond niet ver van hem vandaan. Ik zal nooit vergeten dat zijn ogen straalden van kalm enthousiasme, zijn tranen en zijn hele persoon zich naar voren uitstrekten en naar “de zeer hoge plaatsen” gingen, alsof hij inderdaad naar het nabijgelegen dorp ging waar Christus met zijn discipelen het laatste Pascha voorbereidt. Waarom herinnerde ik me dat moment zo goed? Ik geloof dat het was omdat hij, ondanks mij, terugkeerde naar mijn geheugen telkens wanneer vader Sergius werd beschuldigd van “pantheïsme” en “gnosticisme”, dat hij werd beschuldigd van het uitwissen van de grens tussen God en zijn schepsel, van het vergoddelijken van de wereld enz… Ik weet niet in hoeverre dit alles terug te vinden is in de teksten van vader Sergej, want nogmaals, een echt serieuze analyse van zijn werken is nog niet ondernomen, maar voor hem verwierp hij deze beschuldigingen met verontwaardiging.

Ik weet echter dat deze herinnering terugkwam omdat deze beschuldigingen zo duidelijk in tegenspraak waren met wat mij naar alle waarschijnlijkheid was opgevallen en mij altijd het meest trof in vader Sergej: zijn “eschatologisme”, het feit dat hij altijd vreugdevol, stralend naar het einde toe was gekeerd. Van alle mensen die ik mocht ontmoeten, was alleen vader Sergius “eschatologisch” in de letterlijke, concrete zin van dit woord, op de manier van de eerste christenen voor wie eschatologie niet alleen de leer van de laatste doelen was, maar ook de verwachting van hen.

Natuurlijk, in woorden belijden we allemaal het geloof in de wederkomst van de Heer, aan het einde van de wereld. Wij herhalen dit allemaal elke dag: “Laat uw Koninkrijk komen.” Maar hoeveel christenen verwachten werkelijk de Heer en leven vanuit deze verwachting? Hoeveel christenen zijn niet tevreden om de dood toe te geven, maar maken er het mysterivan de ontmoeting met de Heer van, de weg waar men “intiemer met hem communiceert in de schemervrije dag van zijn Koninkrijk” [Liturgie van johannes Chrysostomus]. Er zijn natuurlijk in alle tijden, en vooral in de onze, allerlei “apocalyptici” die het einde van de wereld aankondigen, die geplaagd worden door alle mogelijke verschrikkingen, die proberen “de datum van deze dag” te kennen, die volgens de Schriften “noch de engelen van de hemel, noch de Zoon” kennen (Mt 24,36). Er is geen sprake van hen omdat er niets gemeenschappelijks is tussen deze duistere apocalyptische paniek en het lichtende geloof van de eerste christenen. We kennen dit geloof uit werken aan de vroege Kerk, maar zoals er maar weinig zijn in de hedendaagse “kerkelijkheid”! In theologische leerboeken is het lang geleden dat de eschatologie werd gereduceerd tot een leer over vergelding – en in vroomheid tot vermoedens ‘over het lot van de overledene in het hiernamaals’.

Terwijl vader Sergej werkelijk leefde volgens de verwachting van de Heer, was hij niet alleen bewust, maar ook stralend en vreugdevol naar de dood gekeerd en voor hem scheen alles in dit leven al met het licht van het Koninkrijk dat komt. En als hij zo intens leefde op Palmzondag, dan is dat omdat het voor hem, net als voor de hele Kerk, een eschatologisch feest was, een uitbraak in deze wereld van het eeuwige Koninkrijk van God, zijn bevestiging op aarde… “Deze koninklijke heerlijkheid”, schreef hij, “hield heel snel op, net toen het licht van de Thabor was gedoofd, en begon onmiddellijk de Week van het Lijden van Christus. De intocht van de Heer in Jeruzalem is slechts een anticipatie, een teken van toekomstige prestaties, gelegen na het lijden en de opstanding. De hele volheid van de manifestatie van God aan de mensen, gegeven in Christus, zou echter niet tot stand zijn gekomen als op aarde de stralen van zijn heerlijkheid niet in de Transfiguratie hadden geschenen en als zijn Koninkrijk zich niet in zijn koninklijke Ingang had geopenbaard. Deze laatste daad was een profetie die aankondigde wat komen ging.” (Het Lam Gods, 444 van de Russische editie).

Ik weet niet of zo’n eschatologische impuls verenigbaar is met het “pantheïsme”, maar met heel mijn wezen voel ik dat het onmogelijk is zonder een persoonlijke, totale liefde voor Christus. Want alleen liefde wacht en leeft door te wachten. Alleen liefde domineert de angst voor de dood. Alleen liefde vervult het geloof, “garantie van de goederen waar men op hoopt, bewijs van de werkelijkheden die men niet ziet” (Hebr. 11:1). En het is precies deze liefde voor Christus die het hele wezen van vader Sergius tot uitdrukking bracht in deze wake van de Palmen en het was dit dat mij zo had getroffen. Het is geen toeval dat elk van de grote boeken van zijn laatste trilogie eindigt met deze aanroeping van de eerste christenen: “Kom, Heer Jezus”.

Lees verder “Een Eschatologisch wezen : A.Schmemann over Sergej Bulgacov …”

          Johannes van Krohnstadt :

Ieder mens is een beeld van God, en  al zijn heerlijkheid in hem is in zijn hart.

Bedenk dat ieder mens een beeld van God is en dat al zijn heerlijkheid in hem is, in zijn hart. De mens kijkt naar het gezicht, terwijl God naar het hart kijkt.

Christus, de Zoon van God, de Allerheiligste God, ‘schaamt zich niet om ons zondaars broeders te noemen’; [624] schaam je daarom niet op zijn minst om broeders en zusters arme, obscure, eenvoudige mensen te noemen, of ze nu je familieleden naar het vlees zijn of niet, wees niet trots in je omgang met hen, veracht ze niet, want we zijn eigenlijk allemaal broeders in Christus – we zijn allemaal geboren uit water en uit Geest in de doopvont en werden kinderen van God; we worden allemaal christenen genoemd, we worden allemaal gevoed met het Lichaam en Bloed van de Zoon van God, de Redder van de wereld, de sacramenten van de Kerk worden over ons allemaal gevierd, we bidden allemaal het gebed van de Heer: “Onze Vader…” en ieder van ons noemt God evenzeer onze Vader.

God liefhebben met heel je hart betekent – liefhebben met heel je ziel zachtmoedigheid, nederigheid, zuiverheid en kuisheid, wijsheid, waarheid, barmhartigheid, gehoorzaamheid, omwille van God, en nooit handelen in strijd met deze deugden; dat wil zeggen, om niet trots, geïrriteerd, boos te worden op wie dan ook; geen overspel te plegen, zelfs niet in het hart; de kuisheid niet te schenden, hetzij door te kijken, te denken of te gebaren; om elk ondoordacht, onnodig woord en daad te vermijden; om elke ongerechtigheid te mijden; om hebzucht en begeerte te haten; om te vluchten voor eigen wil en ongehoorzaamheid.

Een christen zou voor alle christenen moeten bidden, net als voor zichzelf, dat God hen voorspoedig mag maken in het leven, in geloof en in geestelijke wijsheid, en hen mag bevrijden van zonden en passies. Waarom? In overeenstemming met de christelijke liefde, die in alle christenen, leden van Christus, God ziet, de gemeenschappelijke Redder van allen, die  voor hen hetzelfde verlangt als voor Zichzelf, en er met alle middelen naar streeft om voor hen te doen wat zij zichzelf aandoen.

De God van Liefde is onveranderlijk en we zouden onveranderlijk en constant in onze liefde moeten zijn. “Naastenliefde faalt nooit”,[961] terwijl afkeer, haat of onverschilligheid en verwaarlozing voortkomen uit de Duivel.

Liefde voor God en onze naaste is in onze huidige verdorven staat onmogelijk zonder zelfopoffering; wie het gebod betreffende de liefde voor God en zijn naaste wil vervullen, moet zich tijdig wijden aan grote daden en ontberingen ter wille van degenen die hij liefheeft. (Amen.) “Hierbij zien wij de liefde van God, omdat Hij ( Christus) Zijn leven voor ons heeft gegeven.” [923] “Niemand heeft meer liefde dan deze, dat een mens zijn leven geeft voor zijn vrienden.” [924]

Fragmenten uit het dagboek van Johannes van Kronstadt over Liefde

Fragmenten samengesteld uit: Mijn leven in Christus of momenten van geestelijke sereniteit en contemplatie, van eerbiedig gevoel, van ernstig zelfverbeteraar en van vrede in God, St. Johannes van Kronstadt.

Bron : https://www.orthodoxpath.org/

Vertaling : Kris Biesbroeck    ©

Waarom gebruiken we wierook in onze kerk?

Toen een van mijn mijn e neven  een keer naar onze kerk kwam voor de herdenkingsdienst van mijn grootvader, schrok ik toen ik haar hoorde  hoesten bij de wierook  het met haar handen wegblies. ‎

Later denk ik dat sommige protestanten me ook deze vraag hebben gesteld, waarom hebben we wierook in onze kerk? ‎

‎Het is omdat wij, de oriëntaals-orthodoxe christenen, de vroegchristelijke eredienst volgen (die veel joodse invloed had) en graag Bijbelse symboliek gebruiken in onze aanbidding. De orthodoxe kerk is schrift in baksteen en hout. ‎

‎Betekenis van wierook in de Schrift‎

‎Maleachi. 1:11. “… en op elke plaats zal wierook aan Mijn naam geofferd worden”‎

‎Numeri 16:46-50. ‘En Mozes zeide tot Aäron: Neem uw wierookvat, en steek daarin vuur van het altaar, en leg er wierook op, en draag het snel naar de gemeente en verzoen voor hen. Hier is het aanbieden van de wierook om van het plaveisel af te komen. Het verwijdert ook de vieze geur van zonde”. ‎

‎Ps. 141:2. “Laat mijn gebed opgaan  als wierook.” ‎

‎Hebr. 9:4. “Het gouden altaar van wierook hebben.” ‎

‎Openbaring 5:8. “gouden schalen vol wierook die de gebeden van de heiligen zijn.” ‎

‎De eredienst van de Kerk is een hemelse aanbidding en daarom wordt geurige wierook gebruikt. ‎

‎Mt. 2:11. “Ze boden hem geschenken, goud en wierook en mirre aan”. ‎

‎Ex. 35:8, 15. “Specerijen voor de zalfolie en voor de geurige wierook  voor ‎‎dit wierookaltaar”.‎

‎Spreuken. 27:9 e.v. “Olie en parfum maken het hart blij”. ‎

‎Ex. 40:26, 27. “.. Doe er brandende geurige wierook op””. ‎

‎2 Kron. 2:4. “.. draag het aan hem op voor het branden van wierook.” ‎

‎1 Koningen 9:25. Salomo offerde de wierook in de tempel van God”. ‎

‎2 Kron. 2:6. “.. het is de plaats om wierook te branden voor God”. ‎

‎Openbaringen 8:3,4‎“En een andere engel kwam en stond bij het altaar, met een gouden wierookvat; en er werd hem veel wierook gegeven, opdat hij het zou offeren met de gebeden van alle heiligen op het gouden altaar dat voor de troon stond. ‎

‎De rook van de wierook en de gebeden van de heiligen gingen op uit de hand van de engel naar God.” Met dank aan: Dr. Siju, koeweit. ‎

Aanbidden met alle menselijke zintuigen‎

‎

Een ander belangrijk aspect is dat we in de orthodox-christelijke eredienst deelnemen met alle 5 zintuigen van het menselijk lichaam:‎
‎- Ogen (Het zien van de Qurbana, Iconen, Altaar). ‎

– Oren (Het horen van de liturgie en liederen). ‎

‎- Huid (Vredeskus/ zegen door de priester). ‎

‎- Tong/Smaak (Eucharistisch rood en wijn eten, gebeden zingen). ‎

‎- Neus (WIEROOK). ‎

‎Wieroken  om eenheid in Christus te benadrukken‎

‎Het hoofdthema van de Orthodoxe Kerk is theose of god-achtig worden (Johannes 10:34) niet door essentie maar door genade. ‎

‎* We beschouwen de altaartafel als Gods troon en het heilige der heiligen in het christendom. ‎

‎* We gebruiken de iconen in de kerk om  ons herinneren aan onze voortdurende aanwezigheid in de hemel op aarde en geven ons levendige voorbeelden van succesvolle verhalen over persoonlijke theose van de heiligen. ‎

‎* We nemen de lichamen van onze overledene broeders en zusters in Christus voor en tijdens begrafenisdiensten om te laten zien dat hun lichamen de tempels van de Heilige Geest zijn (1 Kor. 6:19-20), en dat onze eenheid in Christus niet wordt verbroken door tijdelijke scheiding door de dood (Johannes 11:25-26).‎

‎* We dwingen ook de aanwezigen, de levende leden van de Kerk om onze eenheid met de heiligen te onderstrepen door de genade van God en door te delen in het beeld van God.‎

‎Alles en iedereen wordt tijdens de dienst bewierookt  om de essentiële eenheid van degenen in de hemel en op aarde te benadrukken, evenals onze deelname aan hemelse dingen tijdens diensten. Daarom hebben we niet alleen een liturgie, maar ook goddelijke liturgie waar mensen verenigd zijn met Christus, door Christus en in Christus onze God! ‎

‎Daarom gebruiken we wierook en censuur voor ons eigen spirituele ontwaken en om onze ervaring van aanbidding completer te maken. ‎

‎O Heer, ik roep het U uit. Kom snel naar mij toe! ‎

‎Let op mij als ik het je uitschreeuw! ‎

‎Mogen jullie mijn gebed aanvaarden als wierook,‎

‎mijn opgeheven handen als het avondoffer! ‎‎ (‎‎Psalm 141‎‎) ‎

‎

Bron: http://theorthodoxchurch.info/blog.

Vertaling : Kris Biesbroeck ©