Toen de gezegende Antonius in zijn cel aan het bidden was, sprak een stem tot hem en zei: “Antonius, je bent nog niet op de maat gekomen van de leerlooier die in Alexandrië is.” Toen hij dit hoorde, stond de oude man op en pakte zijn stok en haastte zich de stad in. Toen hij de leerlooier had gevonden.. zei hij tegen hem: “Vertel me over je werk, want vandaag heb ik de woestijn verlaten en kom hier om je te zien.” Hij antwoordde: “Ik ben me er niet van bewust dat ik iets goeds heb gedaan. Als ik ’s morgens opsta, voordat ik ga zitten om te werken, zeg ik dat de hele stad, klein en groot, naar het Koninkrijk van God zal gaan vanwege hun goede daden, terwijl ik alleen in eeuwige straf zal gaan vanwege mijn slechte daden. Elke avond spreek ik dezelfde woorden uit en geloof ik ze in mijn hart.” Toen de gezegende Antonius dit hoorde, zei hij: “Mijn zoon, je zit in je eigen huis en werkt goed, en je hebt de vrede van het Koninkrijk van God; maar ik breng al mijn tijd door in eenzaamheid zonder afleiding, en ik ben niet in de buurt gekomen van de maat van dergelijke woorden.’
(Antonios de Grote)
christelijkeinformatiebron 