“Het is geenszins onmogelijk voor geloof om samen te leven met twijfel. De twee sluiten elkaar niet uit. Misschien zijn er sommigen die door Gods genade hun hele leven het geloof van een klein kind behouden, waardoor ze zonder twijfel alles kunnen accepteren wat hen is geleerd. Voor de meeste mensen die vandaag in het Westen wonen, is een dergelijke houding echter gewoon niet mogelijk. We moeten ons de roep maken: “Heer, ik geloof: help mijn ongeloof” (Marcus 9:24). Voor heel velen van ons zal dit ons constante gebed blijven tot aan de poorten van de dood. Toch betekent twijfel op zichzelf geen gebrek aan geloof. Het kan het tegenovergestelde betekenen – dat ons geloof leeft en groeit. Want geloof impliceert geen zelfgenoegzaamheid, maar risico’s nemen, onszelf niet afsluiten van het onbekende, maar moedig oprukken om het tegemoet te treden. Hier kan een orthodoxe christen zich gemakkelijk de woorden van bisschop J.A.T. Robinson eigen maken: “De geloofsdaad is een voortdurende dialoog met twijfel.” Zoals Thomas Merton terecht zegt: “Geloof is een principe van vragen stellen en strijd voordat het een principe van zekerheid en vrede wordt.” -© Copyright
Kallistos Ware, The Orthodoxy
christelijkeinformatiebron 