Dit is een privé christelijke blog van Kris Biesbroeck, Licentiaat Theologie en filosofie. De inhoud van blog : Theologie, filosofie, Kerkvaders, Heiligenlevens, Exegese, Augustinus,enz… Alles wat sinds 2007 op de site is verschenen kan hier teruggevonden worden bij de Categorieën (bij het begin van de site) HET ADRES VAN DE SITE IS : CHRISTELIJKEINFORMATIEBRON.WORDPRESS.COM.
“Een ware christen gedraagt zich in dit leven alsof het een voorbereiding op de toekomst kan zijn en niet alleen een leven hier beneden. In zijn daden denkt hij niet wat hier van hem gezegd zal worden, maar aan wat daar in de hemel gezegd zal worden; hij vertegenwoordigt voor zichzelf dat hij altijd in de tegenwoordigheid van God, van de engelen en alle heiligen is, en herinnert zich dat zij op een dag zullen getuigen van zijn gedachten, woorden en daden.”
Heilige Johannes van Kronstadt
Vertel alles aan je geestelijke vader, en de Heer zal je genadig zijn en je zult aan waanideeën ontsnappen. Maar als je denkt dat je meer weet over het spirituele leven dan je geestelijke vader, en je stopt met hem alles over jezelf te vertellen in de biecht, dan zul je onmiddellijk in een soort waanidee belanden, zodat je gecorrigeerd kunt worden.
Silouan de Athoniet
Apophaticism betekent onze weigering om de kennis van de waarheid in zijn formulering uit te putten. De formulering is noodzakelijk en vereist, omdat het de waarheid definieert, het scheidt en onderscheidt het van elke vervorming en vervalsing ervan. Daarom krijgen de leden van de kerk de grenzen of dogma’s “vaste punten” van de waarheid, die geen veranderingen of gedifferentieerde versies toelaten bij het formuleren ervan. Tegelijkertijd vervangt of put deze formulering echter niet de kennis van de waarheid uit, die ervaringsgericht en praktisch blijft, een manier van leven en geen theoretische constructie. De apophatische houding brengt de christelijke theologie ertoe om de taal van poëzie en beelden veel meer te gebruiken voor de interpretatie van dogma’s dan de taal van conventionele logica en schematische concepten. De conventionele logica van het alledaagse begrip kan de mens heel gemakkelijk een vals gevoel geven van een zekere kennis die, gewonnen door het intellect, er al door uitgeput is, er volledig door bezeten. Terwijl poëzie, met de symboliek en beelden die het gebruikt, altijd een gevoel vertoont van binnenuit de woorden en voorbij de woorden, een concept dat meer teruggaat op gemeenschappelijke ervaringen van het leven en minder op cerebrale opvattingen.
Christos Yannaras
People’s growing love of psychology is a terrible thing. Psychology helps those in the West, but it is dreadful when the Orthodox learn psychology and substitute it for the neptic tradition of the Church. We must undermine Orthodox Christians’ love of psychology, because psychological methodology is outside the Orthodox tradition and, at the same time, it is characterized by the Western mentality.
☦️Saint Sophronios of Essex
De groeiende liefde van mensen voor psychologie is iets verschrikkelijks. Psychologie helpt mensen in het Westen, maar het is verschrikkelijk als de orthodoxen psychologie leren en vervangen door de neptische traditie +++ van de Kerk. We moeten de liefde van orthodoxe christenen voor psychologie ondermijnen, omdat psychologische methodologie buiten de orthodoxe traditie valt en tegelijkertijd wordt gekenmerkt door de westerse mentaliteit.
☦️Heilige Sophrony van Essex
+++De nepsis of innerlijke aandacht als ascese
If you are afraid, YOU ARE NOT CHRISTIAN. Christianity and fear are incompatible; what are you afraid of; the people, the world, the devil, death? The Christian fears nothing, only God is feared, and He is the companion of the brave warriors.
If YOU ARE A COWARD, take note, remember it and write it down…the atheists will prevail. If we Christians do not wake up and become heroes, we will lose our homeland and our homes and everything.
☦️Metropolitan Avgoustinos Kantiotis of Florina
Als je bang bent, BEN JE NIET CHRISTEN. Christendom en angst zijn onverenigbaar; waar ben je bang voor; het volk, de wereld, de duivel, de dood? De christen vreest niets, alleen God wordt gevreesd en Hij is de metgezel van de dappere strijders.
Als JE EEN LAFAARD BENT, let dan op, onthoud het en schrijf het op… de atheïsten zullen zegevieren. Als wij christenen niet wakker worden en helden worden, zullen we ons vaderland en onze huizen en alles verliezen.
☦️Metropoliet Avgoustinos Kantiotis van Florina
De tijd van mijn leven is verspild aan zorgen en beschamende gedachten. Verleen mij, o Heer, een genezing, opdat ik volledig genezen zou zijn van mijn verborgen zweren. Sterk mij, opdat ik ijverig zou werken in Uw wijngaard, al was het maar voor een uur. Want mijn leven in zijn ijdelheid heeft het elfde uur al bereikt.
☦️Heilige Efraïm de Syriër
“De Zoon des mensen is Heer van de sabbat.?
Lucas 6:5
Want in deze tijd van genade vieren christenen een
oneindige sabbat, op voorwaarde dat al het goede dat ze
doen wordt gedaan in de hoop dat de rest komt …
Dus , wanneer zij het
sacrament van het doopsel begrijpen en ontvangen als een sabbat, dat wil zeggen,
als de rust van de Heer in het graf [ Rm 6:4),
rusten christenen van hun vroegere werken om
voortaan in een nieuw leven te wandelen, erkennend dat
God in hen handelt.
Sint Augustinus (354-430) Kerkvader
Maxime Egger werd geboren in Zwitserland in een katholiek gezin. Hij werd orthodox in 1990, na verschillende bezoeken aan het orthodoxe klooster van St. Johannes de Doper in Engeland en verschillende interviews met Archimandriet Sophrony, spirituele zoon en biograaf van St. Silouan de Athoniet. Maxime Egger was de inspiratie en eerste secretaris van de Association Saint Silaoune l’Athonite en hij is de oprichter van Éditions Le sel de la terre, nu samen met Éditions du Cerf, en de Stichting “Diagonale”. Hij is de auteur van Praying 15 Days with Silouane (Nouvelle cité, 2002) en hij bereidt een biografie voor van vaderhrony. Hij is diaken in de parochie van de Heilige Drie-eenheid en Sint-Catharina in Genève (Patriarchaat van Constantinopel).
Hoe kunnen we ervoor zorgen dat God
niet sterft tussen de regels van een tekst? »
Bisschop Georges Khodr
Hoe ben ik orthodox geworden? Dit is waarschijnlijk de vraag die mij de afgelopen jaren het vaakst is gesteld. Omdat ik niet graag over mezelf praatte, verdronk ik de vis meestal in een paar vage algemeenheden. Vandaag heb ik, na lang aarzelen, ermee ingestemd om te reageren.
Maar terwijl ik de pen opneem, zeg ik tegen mezelf dat ik erg roekeloos was, zelfs onbewust, om zo’n moeilijke, delicate en gevaarlijke oefening te accepteren. Moeilijk, want het is eigenlijk onmogelijk om in een paar pagina’s te zeggen wat de vrucht is van jarenlange vooruitgang. Delicaat, omdat er in deze reis – zoals in elke spirituele reis – een mysterie is dat op de juiste manier onuitsprekelijk is, een dimensie die zo diep en persoonlijk is dat men alleen maar een grote terughoudendheid kan hebben om erover te praten. Maar als mijn hand huivert, is dat vooral omdat ik bang ben om meer voor mijn eigen glorie te spreken dan voor de glorie van God.
Ik gebruikte gewoon het woord ‘reis’. Ik had ook kunnen spreken van een reeks passages – in de zin van Pasen – van een opeenvolging van dood-opstandingen. Want daar gaat het om. Ik zie echt niet alleen mijn spirituele reis, maar het hele leven als een ononderbroken wandeling, een innerlijke pelgrimstocht en een steeds opnieuw gestarte hemelvaart naar het Koninkrijk der Hemelen, dat in ons midden en in ons is. Op dit pad is er alles waarvan het bestaan is gemaakt, maar vooral ontmoetingen, mensen door wie – zonder dat ik me daar altijd van bewust was – God mij kwam ontmoeten en mij de weg wees.
Hoe zit het met mijn spirituele reis en de verschillende stadia ervan?
Ten eerste was er de tijd van de kindertijd, in een nogal vroom maar niet-rigoureus katholiek gezin, met de catechismus en de mis min of meer “verplicht”.
Toen, vlak na mijn bevestiging, kwam de tijd voor de opstand van de adolescentie tegen een Kerk – terecht of onterecht – als farizeeër, hypocriet, moraliserend, schuldbewust werd beoordeeld. Rebellie die mij ertoe zal brengen het kind (Christus) met het badwater (het instituut en haar dogma’s) te gooien.
Vanaf mijn 15e kan ik zeggen dat ik agnost was, maar diep door de grote metafysische vragen werkte: wie ben ik? wat is het doel van het leven? waarom lijden en dood? enz. De tijd van de zoektocht was begonnen. Het lezen van de grote existentialistische auteurs, studies in sociologie en journalistiek engagement, dit alles verheerlijkte me, maar niets bevredigde me volledig. Het bleef diep in mij als een geheime kloof. Ik had intuïtief het gevoel dat de mens voor zichzelf niet zijn eigen betekenis kan zijn, de bron van zijn eigen leven.
Aangetikt door dit gemis, moe van ‘de kleine eeuwigheid van genot’ waaruit ik mijn dagelijks leven terugkreeg, besloot ik in 1983 – het einde van mijn journalistieke opleiding – een sabbatjaar te nemen om een oude droom te realiseren: de reis naar het Oosten. Ik zal in feite zo’n negen maanden op het Indiase subcontinent doorbrengen.
Deze reis, zo rijk en overweldigend dat ik het nog steeds niet heb verteerd, was een tijd van ontwaken. Een van de gedenkwaardige momenten vond plaats in de Thar-woestijn (Rajasthan). Lichaam en ziel gepolijst door de weg, was ik in de vroege ochtend afgedaald naar de rand van een vijver waarin een tempel zou worden gebouwd. Daar, in de stilte en eenzaamheid van de dageraad, in deze kristallijne transparantie van water en lucht, werd ik plotseling overweldigd door een kracht van vrede, volheid, licht. Tranen, overvloedig, vloeiden zonder reden. Tussen de wereld en mij was alles ineens gemeenschap, liefde, harmonie.
Was deze ervaring een illusie – ik ben nogal wantrouwig tegenover mystiek-extatische toestanden – of een manifestatie van de goddelijke Glorie die voortdurend wezens en dingen uitstraalt? Ik weet het niet en ik geef liever geen commentaar. Het maakt niet uit. De bottom line – waar ik zeker van ben – is dat na niets meer hetzelfde was als voorheen. Mijn hart was aangeraakt, een andere dimensie van bewustzijn had zich in mij geopend. Ja, er is in de diepten van het zijn en van de wereld een kracht, een Wezen, een oneindige Aanwezigheid, voorbij tijd en ruimte, die de werkelijkheid overstijgt en vindt. Ja, de mens is een mengeling van eindigheid en oneindigheid, tijdelijk en eeuwig. In die tijd was dit Wezen, deze Al-Ander nog onpersoonlijk. Hij had geen naam of gezicht. Ik durfde hem nog geen God te noemen. Maar dat was hij wel.
Terug in Zwitserland werd de tijd van verhoor opgelegd. Het bestaan van deze Al-Ander wiens intuïtie ik alles in twijfel had getrokken. De vragen zaten in mijn hoofd: welke consequenties moet ik trekken voor mijn leven? kan ik gewoon doorgaan zoals voorheen, hetzelfde gemakkelijke en oppervlakkige geluk reproduceren? Een verlangen naar oneindigheid en eeuwigheid brandde in mij. Ik voelde me een onuitsprekelijke nostalgie naar die rust en eenheid die ik had mogen proeven.
Auteurs als Karlfried Graf Dürckheim en René Guénon lieten me begrijpen, woorden geven aan wat me overkwam. Alles werd duidelijk: om in contact te blijven met dit Opperwezen, het Principe van al het bestaan, moest ik “transparant” gemaakt worden, om mezelf te bevrijden van mijn ego en zijn illusies. Hiervoor waren boeken nutteloos. Ik moest op weg. Er moest een praktijk van spirituele transformatie zijn. Verschillende ontmoetingen, bepaalde esthetische affiniteiten deden de rest: de tijd van zen kon beginnen.
Seculier, zonder dogma’s of overtuigingen, ‘neutraal’ dus universeel, gericht op de onmiddellijke ervaring van de menselijke geest en niet op de studie van teksten, paste Zen heel goed bij mij. Ik heb me er met grote ijver voor ingezet, vooral binnen een gemeenschap die is verzameld rond een centrum van spirituele bijeenkomsten en meditatie in de Neuchâtel Jura. Door zijn strengheid en zijn vereisten in combinatie met een verbazingwekkende frisheid, was deze praktijk fundamenteel voor de rest van mijn reis.
Dit werk van het legen van het zelf, van innerlijke opening, van strippen en verdiepen, zou paradoxaal genoeg, in het geheim, toestaan dat de genade van mijn doopsel opnieuw wordt geactiveerd. Op een dag, midden in een zensessie, kwam de christusfiguur dus naar de oppervlakte en dook weer op uit de diepten van het zijn. Fabelachtige humor van God die recht met gebogen lijnen schrijft: dit onpersoonlijke en abstracte Wezen waarvan ik me in India bewust was geworden, nam, door de beoefening van een onpersoonlijke vorm van meditatie, een persoonlijk gezicht en Naam: Jezus Christus. Net als Augustinus wilde ik roepen: “Maar U, Heer, was meer innerlijk dan wat in mij het meest innerlijk is, en hoger dan wat in mij hoger is.”
Dus ging ik op zoek naar mijn christelijke wortels. Met deze zeurende vraag: was er een pad in het christendom dat de elementen bood die de oosterse spiritualiteit me had laten zien als essentieel voor elke reis: praktijken van innerlijke transformatie, een ware “traditie”, een levende meester-discipel relatie? René Guénon – die hesychasme noemt als een “inwijdingsweg” – verschillende bijeenkomsten waaronder een journalistiek onderzoek naar bekeringen, een reportage in Egypte onder de Kopten, brachten me allemaal tot hetzelfde antwoord: zo’n pad bestond in het oosterse christendom.
In de christelijke context bedoelen we met een “mysterie” niet alleen dat wat verbijsterend en mysterieus is, een raadsel of onoplosbaar probleem. Een mysterie is daarentegen iets dat voor ons begrip wordt geopenbaard, maar dat we nooit uitputtend begrijpen omdat het naar de diepte of de duisternis van God leidt. De ogen zijn gesloten , maar ze zijn ook geopend.”
Kallistos Ware
”De kracht van God wordt getoond, niet zozeer in zijn schepping van de wereld of in een van zijn wonderen, maar veeleer in het feit dat God uit liefde “zichzelf leeg heeft gemaakt” (Fil. 2:7), zichzelf heeft uitgestort in gulle zelfgave, door zijn eigen vrije keuze die ermee instemt om te lijden en te sterven. En die zelfontlediging is een zelfontplooiing: kenosis is plerosis.”
-Metropoliet Kallistos Ware
Liefdevolle nederigheid is een vreselijke kracht: wanneer we iets opgeven of iets lijden, niet met een gevoel van rebelse bitterheid, maar gewillig en uit liefde, maakt dit ons niet zwakker maar sterker. Zo is het vooral in het geval van Jezus Christus. ‘Zijn zwakte was Zijn kracht’, zegt St Augstinus. De kracht van God wordt getoond, niet zozeer in zijn schepping van de wereld of in een van zijn wonderen, maar veeleer in het feit dat God uit liefde ‘zichzelf heeft leeggemaakt’ (Fil. 2:7), zichzelf heeft uitgestort in gulle zelfgave, door zijn eigen vrije keuze die ermee instemt te lijden en te sterven. En deze zelfontlediging is een zelfontplooiing: kenosis is plerosis. God is nooit zo sterk als wanneer hij het zwakst is.
Liefde en haat zijn niet alleen subjectieve gevoelens, die het innerlijke universum beïnvloeden van degenen die ze ervaren, maar ze zijn ook objectieve krachten, die de wereld buiten onszelf veranderen. Door een ander lief te hebben of te haten, zorg ik ervoor dat de ander in zekere mate datgene wordt wat ik in hem of haar zie. Niet voor mezelf alleen, maar voor de levens van iedereen om me heen, mijn liefde is creatief, net zoals mijn haat destructief is. En als dit waar is voor mijn liefde, dan is het waar voor een onvergelijkbaar grotere mate van Christus’ liefde. De overwinning van zijn lijdende liefde aan het Kruis geeft me niet alleen een voorbeeld, maar laat me zien wat ik zelf kan bereiken als ik hem door mijn eigen inspanningen navolg. Veel meer dan dit, zijn lijdende liefde heeft een creatief effect op mij, transformeert mijn eigen hart en wil, bevrijdt me van slavernij, maakt me heel, maakt het voor mij mogelijk om lief te hebben op een manier die helemaal buiten mijn krachten zou liggen, als ik niet eerst door hem was bemind. Omdat hij zich in de liefde met mij heeft geïdentificeerd, is zijn overwinning mijn overwinning. En zo is christus’ dood aan het kruis werkelijk, zoals de liturgie van de heilige Basilius het omschrijft, een ‘levenscheppende dood’.
Het lijden en sterven van Christus hebben dus een objectieve oproep: Hij heeft voor ons iets gedaan wat we zonder Hem totaal niet zouden kunnen. Tegelijkertijd moeten we niet zeggen dat Christus ‘in plaats van ons’ heeft geleden, maar eerder dat Hij voor ons heeft geleden. De Zoon van God leed ‘tot in de dood’, niet opdat wij vrijgesteld zouden zijn van lijden, maar opdat ons lijden zou zijn zoals het zijne. Christus biedt ons geen weg door het lijden, maar een weg er doorheen; geen vervanging, maar het redden van gezelschap.
~ Bisschop Kallistos Ware
Bron : ameliasplum.wordpress.com
Vertaling : Kris Biesbroeck
“Je ziet dat een leerling zijn eerste klas afmaakt en dan naar de tweede klas gaat; hij maakt de basisschool af en gaat naar de middelbare school, naar de universiteit enzovoort. Als hij geen sterke student is, zoekt hij hulp. Of, om naar de universiteit te gaan, volgt hij voorbereidende lessen. Later, om zijn diploma te behalen, studeert hij intensief. Daarna kan hij ervoor kiezen om door te gaan met postdoctorale studies en te gaan voor zijn doctoraat. Hij kan zelfs naar het buitenland gaan voor meer gespecialiseerde studies. En dit alles wordt gedaan om bekwaam te worden in een specifiek veld. Hoeveel meer zou men zich zorgen moeten maken over zijn strijd in het spirituele leven, dat de spirituele wetenschap is, en over zijn spirituele ontwikkeling en vaardigheid!”
Heilige Paisios de Athoniet
“Het Koninkrijk der Hemelen lijdt aan geweld, en de gewelddadigen nemen het met geweld” (Matteüs 11:12). Als we er niet dagelijks naar streven om de hartstochten te overwinnen, die tegen ons vechten, en om het Koninkrijk van God in ons hart te verwerven, dan zullen de passies tiranniek, met geweld bezit van ons nemen, onze ziel binnendringen als rovers; onze gehechtheid aan aardse dingen zal evenredig toenemen naarmate ons geloof in hemelse zegeningen en liefde voor God en onze naaste ook zwakker en zwakker zal worden; wij zullen steeds minder rust en vrede van hart genieten. We moeten strijden voor de redding van de ziel, die kostbaarder is dan wat dan ook in de wereld; we moeten alles wat aards is als droesem als een fantoom, een visioen beschouwen, en alles wat hemels is, bovenal de Heer Zelf, als waarheid zelf, eeuwig, zeer gezegend en onveranderlijk.
– Heilige Johannes van Kronstadt
De hele aarde is een levend icoon van het aangezicht van God. … Ik aanbid de materie niet. Ik aanbid de Schepper van de materie die om mijnentwil materie werd, die Zijn verblijfplaats in de materie wilde nemen, die mijn redding door de materie uitwerkte. Nooit zal ik ophouden de zaak te eren die mijn redding heeft bewerkstelligd! Ik eer het, maar niet als God. Daarom groet ik alle resterende materie met eerbied, omdat God het met zijn genade en kracht heeft vervuld. Daardoor is mijn zaligheid tot mij gekomen.
Johannes van Damascus
‘St. Juvenalis, bisschop van Jeruzalem, maakte op het
Concilie van Chalcedon (451), aan
keizer Marcianus en Pulcheria, die
het lichaam van de Moeder Gods wilden bezitten
, bekend dat Maria stierf in aanwezigheid van alle apostelen, maar dat haar graf, toen geopend
op verzoek van St. Thomas, werd
leeg gevonden; waaruit de apostelen concludeerden
dat het lichaam naar de hemel was opgenomen.”
Johannes van Damascus
‘De Heer roept alle zondaars tot Hem; Hij opent Zijn armen wijd, zelfs voor de slechtsten onder hen. Graag neemt Hij hen in Zijn armen, als ze maar tot Hem komen.”
– St. Macarius van Optina
“Ik heb me erover verbaasd dat sommigen volkomen twijfelen of de Heilige Maagd al dan niet de Moeder van God kan worden genoemd. Want als onze Heer Jezus Christus God is, hoe moet de Heilige Maagd die hem baarde dan niet de Moeder van God zijn?”
– St. Cyrillus van Alexandrië, Brief aan de monniken van Egypte
INLEIDING
jDe vierde zondag van het Heilige Pascha wordt door de Orthodoxe Kerk gevierd als de zondag van de Verlamde. De dag herdenkt het wonder van Christus die een man genas die achtendertig jaar verlamd was geweest. Het Bijbelse verhaal van de gebeurtenis is te vinden in het Evangelie van Johannes 5:1-15.
Achtergrond
Dicht bij de Schapenpoort in Jeruzalem was er een zwembad, dat de Sheep’s Pool werd genoemd. Het had vijf portieken, dat wil zeggen vijf sets pilaren die een koepeldak ondersteunden. Onder dit dak lagen zeer veel zieke mensen met verschillende kwalen te wachten op de beweging van het water. De eerste persoon die instapte na de verstoring van het water was onmiddellijk genezen van welke kwaal hij ook had.
Het was daar dat de verlamde van het evangelie van vandaag lag, gekweld door zijn zwakheid van achtendertig jaar. Toen Christus hem aanschouwde, en hem vroeg: “Wilt u genezen worden?” Antwoordde hij met een rustige en zachtmoedige stem: “Heer, ik heb niemand, wanneer het water onrustig is, om mij in het zwembad te zetten.” De Heer zeide tot hem: ‘Sta op, neem je bed op en wandel.’ En meteen werd de man heel gemaakt en nam zijn bed op. Wandelend in het bijzijn van allen vertrok hij verheugd naar zijn eigen huis. Volgens de uiteenzettingen van de evangeliën genas de Heer Jezus deze verlamde tijdens de dagen van het Pascha, toen Hij naar Jeruzalem was gegaan voor het feest, en daar woonde en daar onderwees en wonderen verrichtte. Volgens Johannes de Evangelist vond dit wonder plaats op de sabbat.
Icoon van de Zondag van de VerlamdeDe icoon van de zondag van de verlamde verbeeldt het bijbelse verhaal van de Christus die de verlamde geneest. Onze Heer, vergezeld door Zijn discipelen, wordt Hem getoond om de verlamde te zegenen. De man stond op en nam zijn bed op zoals Christus hem geboden heeft. De verlamde buigt zich voor de Heer in eerbied en in dankbaarheid voor het grote wonder dat is verricht. Op de achtergrond van de icoon is het zwembad waar de zieken kwamen voor genezing.
De Orthodox-christelijke viering van het feest van de zondag van de verlamde :
De zondag van de verlamde wordt gevierd met de goddelijke liturgie van de heilige Johannes Chrysostomus. Op deze zondag en gedurende de hele paasperiode tot het afscheid van Pascha, de dag voor het Feest van de Hemelvaart, beginnen de diensten met het zingen van de troparion van Pascha, “Christus is verrezen …”
Schriftlezingen voor het feest zijn de volgende: Bij de Goddelijke Liturgie: Handelingen 9:32-42 en Johannes 5:1-15. :
LEZINGEN
Apostellezing :
Handelingen 9,32-42 :
Petrus in Lydda en Joppe
Op een grote rondreis kwam Petrus ook bij de heiligen die in Lydda woonden. Hij trof daar een man aan die Eneas heette en al acht jaar op bed lag omdat hij verlamd was. Petrus zei tegen hem: ‘Eneas, Jezus Christus geneest je. Sta op en maak je bed op.’ En meteen stond hij op. Alle bewoners van Lydda en Saron zagen hem en bekeerden zich tot de Heer. In Joppe woonde een leerlinge die Tabita heette, dat wil zeggen Gazelle. Ze deed veel goede werken en bewees liefdadigheid in overvloed. Juist in die dagen werd ze ziek en stierf. Men waste haar en legde haar in een bovenvertrek. Omdat Lydda dicht bij Joppe ligt, stuurden de leerlingen, die gehoord hadden dat Petrus daar was, twee mannen naar hem toe met het verzoek: ‘Kom zonder uitstel naar ons toe.’ Petrus ging direct met hen mee. Na zijn aankomst brachten ze hem naar het bovenvertrek. Daar kwamen alle weduwen bij hem en ze lieten hem onder tranen de kledingstukken zien die Gazelle maakte toen ze nog bij hen was. Petrus stuurde ze allemaal weg, knielde neer en bad. Toen keerde hij zich naar het lichaam en zei: ‘Tabita, sta op.’ Zij deed haar ogen open en toen ze Petrus zag ging ze overeind zitten. Hij reikte haar de hand en hielp haar opstaan. Daarna riep hij de heiligen, ook de weduwen, en liet hun zien dat ze weer leefde. Dit werd bekend in heel Joppe en velen gingen geloven in de Heer.
EVANGELIE :
Johannes 5,1-15:
Genezing van een lamme
Enige tijd later ging Jezus voor een van de Joodse feesten naar Jeruzalem. Nu is er in Jeruzalem bij de Schaapspoort een badinrichting, in het Hebreeuws Betzata geheten, met vijf zuilengangen. Daar lag gewoonlijk een groot aantal zieken, blinden, lammen en kreupelen. Er was ook een man bij die al achtendertig jaar ziek was. Jezus zag hem liggen, en omdat Hij begreep dat hij al lang ziek was, sprak Hij hem aan: ‘Wilt u graag gezond worden?’ ‘Maar Heer,’ zei de zieke, ‘ik heb geen mens om mij in het bad te helpen wanneer het water in beweging komt, en terwijl ik mij erheen sleep, is een ander mij voor.’ Daarop zei Jezus: ‘Sta op, pak uw bed en loop.’ Meteen werd de man gezond: hij pakte zijn bed en liep.
Nu was die dag een sabbat. De Joden zeiden dus tegen de genezen man: ‘Het is sabbat, u mag uw bed niet dragen!’ Maar hij antwoordde: ‘Hij die mij gezond heeft gemaakt, heeft mij bevolen: “Pak uw bed en loop.” ‘ ‘Wie is de man die tegen u gezegd heeft: “Pak uw bed en loop”?’ vroegen ze. Maar wie het was geweest, wist de man niet. Jezus was in de menigte verdwenen. Later vond Jezus hem in de tempel terug. ‘U bent nu gezond’, zei Hij. ‘Zorg dat u niet meer zondigt, anders zou u nog iets ergers kunnen overkomen!’ De man ging aan de Joden meedelen dat het Jezus was die hem gezond gemaakt had
Troparion :
Dat hemelse en aardse wezens zich verheugen en jubelen, want de Heer heeft de kracht van Zijn arm getoond. Door Zijn dood is de dood vertreden, en werd Hij de Eerstgeborene uit de doden. Hij heeft ons verlost uit de diepte der hel, en aan de wereld grote genade geschonken.
Kondakion
Door vele zonden en tegennatuurlijke daden is mijn ziel geheel en al verlamd, o Heer. Maar doe haar weer opstaan door Uw goddelijke tegenwoordigheid, zoals Gij eens de Verlamde hebt opgericht, opdat ik, gered, tot U mag roepen : barmhartige Christus, ere zij Uw kracht.
Theotokion :
Gij zijt Middelaarster geweest bij de Verlossing van ons geslacht, daarom prijzen wij U, o Moeder Gods en Maagd. Want in het vlees dat Hij aannam uit uw schoot, heeft uw Zoon, onze God, het lijden van het Kruis ondergaan. En heeft Hij ons uit het verderf verlost als de Menslievende.
christelijkeinformatiebron 