“Bekering is een geschenk van onschatbare waarde aan de mensheid… Met berouw vindt onze vergoddelijking plaats.

“Heilige Sophrony van Essex : 

Het evangelie, begint en eindigt met de oproep tot bekering.

De leringen van de heilige asceten, onze Vaders en de Kerkvaders, zijn doordrongen van het bewustzijn dat wanneer de mens gebed tot God aanbiedt zonder zijn zondigheid te voelen, zijn gebed niet de troon van de Allerhoogste bereikt, want de Zoon van God is niet gekomen om degenen te roepen die zich rechtvaardig wanen (zie Lucas joh.9), maar degenen die erkennen dat ze zondaars zijn (zie Matteüs 13).

Pas als het licht van Christus ons verlicht, kunnen we onze zonden zien.

Het belangrijkste is om altijd het bewustzijn van onze ontoereikendheid voor God te houden. Dan komen we in een voortdurend spanningsveld terecht tussen de zelftwijfel en liefde van Christus, bekering en hoop op Gods barmhartigheid. Aan de ene kant leven we in verdriet omdat we zo ver verwijderd zijn van de God die we liefhebben. Aan de andere kant werken deze angst en deze liefde als een innerlijk vuur en duwen ons met kracht naar God toe.

Bekering is een geschenk van onschatbare waarde aan de mensheid; bekering is het goddelijke wonder voor ons herstel na de zondeval. Bekering is een uitstorting van goddelijke inspiratie over ons, door de kracht waarvan we opstijgen naar God, onze Vader, om eeuwig te leven in het licht van Zijn liefde. Met berouw vindt onze vergoddelijking plaats. Dit is een feit van onvoorstelbare grandeur.

Met niets anders kent de mens God zo goed als Vader als met bekering. Er is geen einde aan bekering, want het einde ervan is de volmaakte gelijkenis met Christus.

Het berouw van een man is een uiterst tragische, buitengewoon grote gebeurtenis.

Heilige Sophrony van Essex

 

bron: iconandlight

Vertaling : Krisbiesbroeck