‘De wereld heeft geen politieke kerk nodig’

Heilige Sophronie

Elke internationale of klassenoorlog wordt geassocieerd met geweld: “Sla de vijanden.” Maar Christus gebiedt: “Heb uw vijanden lief” (Matt. 5:44). Dit laatste verslechtert het evangelie helemaal niet op het niveau van de broedermoordverdeling van materiële goederen. Wanneer bisschoppen, theologen en gelovige christenen in het algemeen de gelederen van militanten betreden, beschouwen zij degenen die deelname aan dit soort activiteiten vermijden als kleinzielig en laf. Hoe gevaarlijker de botsing met de onderdrukkers, hoe meer deze humanitaire missie wordt beschouwd als “martelaarschap” voor Christus. Onze ontwijking wordt gedicteerd door het bewustzijn dat elke verandering van status in sociale relaties met een revolutionaire, namelijk gechanteerde, manier uiteindelijk zal blijken het ene geweld door het andere te vervangen.

De historische ervaring toont dit in veel gevallen aan. We hebben al tijdens ons leven gezien hoe het idee van rechtvaardigheid mensen inspireerde om oorlog te voeren tegen despotisme en uitbuiting, voor vrijheid en volledige rechten voor iedereen. De revoluties eindigden echter of veranderden in terroristische regimes met de onderdrukking van enorme massa’s bevolkingen, waardoor ze de meest elementaire rechten en dergelijke werden ontnomen. Hoe geagiteerd we ook zijn voor de onrechtvaardigheden van een bepaald systeem, de verandering ervan moet worden geassocieerd met lange procedurele processen van de morele normen van mensen in het algemeen. We hebben niet het recht om chantage te plegen – zelfs niet jegens afpersers – in de naam van Christus. Maar om onrecht op een levendige en intense manier te berispen, om gerechtigheid voor iedereen te bewaken, kunnen we doen, als we de voordelen van onze rede zien.

De viering van de liturgie zelf, die een offer is voor het heil van alle mensen, is de hoogste van alle deelnames aan de moeilijke bediening aan de mensheid. We mogen niet afwijken van ons doel om in het licht van de geboden van de Heer te blijven. Als we een van de duistere krachten worden die vechten om de heerschappij over onze broeders, zullen we het licht overschaduwen dat God op aarde bracht. Deze misdaad is schadelijker voor ons christenen die niet de echte geestelijke gaven verwerven, en in de eerste plaats heiligheid, zal het prediken met woorden blijven bestaan als “een clanmend symbool”.

De volledige wending naar de aarde zal de mensen niet toestaan om de Kerk in haar authentieke essentie te zien, als het Koninkrijk van Vaderlijke Liefde, als de plaats waar de Heilige Geest schijnt, als de weg waar we ons aanpassen aan de Al-Barmhartige God-mens Jezus Christus. We moeten niet bang zijn voor de tijdelijke distantiëring van mensen van de Kerk. Moge het voorbeeld van Christus, die op de dag van Zijn Golgotha volledig verlaten was, ons sterken om in Zijn voetsporen te treden. Hij stond alleen veroordeeld door de Romeinse staat van gerechtigheid, door het wettige Sanhedrin en zelfs door de menigte mensen. Daarom, als iedereen ons in de steek laat, zelfs dan zou het niet de moeite waard zijn om de ware dimensies van de nieuwtestamentische openbaring die ons met het lijden van Christus is gegeven op het niveau van “moraal”, het niveau van “atheïstisch humanisme”, het niveau van “elke manier en elke vorm van vermaak” te overschrijden.

De afstand kan zelfs grotere afmetingen aannemen. Niemand van ons wordt uitgesloten van standvastig zijn in geloof, om bereid te zijn om de hele wereld te weerstaan.

Bron: Uit Het mysterie van het christelijke leven.
Vertaling : Kris Biesbroeck