Apophaticism betekent onze weigering om de kennis van de waarheid in zijn formulering uit te putten. De formulering is noodzakelijk en vereist, omdat het de waarheid definieert, het scheidt en onderscheidt het van elke vervorming en vervalsing ervan. Daarom krijgen de leden van de kerk de grenzen of dogma’s “vaste punten” van de waarheid, die geen veranderingen of gedifferentieerde versies toelaten bij het formuleren ervan. Tegelijkertijd vervangt of put deze formulering echter niet de kennis van de waarheid uit, die ervaringsgericht en praktisch blijft, een manier van leven en geen theoretische constructie. De apophatische houding brengt de christelijke theologie ertoe om de taal van poëzie en beelden veel meer te gebruiken voor de interpretatie van dogma’s dan de taal van conventionele logica en schematische concepten. De conventionele logica van het alledaagse begrip kan de mens heel gemakkelijk een vals gevoel geven van een zekere kennis die, gewonnen door het intellect, er al door uitgeput is, er volledig door bezeten. Terwijl poëzie, met de symboliek en beelden die het gebruikt, altijd een gevoel vertoont van binnenuit de woorden en voorbij de woorden, een concept dat meer teruggaat op gemeenschappelijke ervaringen van het leven en minder op cerebrale opvattingen.
Christos Yannaras
christelijkeinformatiebron 