Liefdevolle nederigheid is een vreselijke kracht

Liefdevolle nederigheid is een vreselijke kracht: wanneer we iets opgeven of iets lijden, niet met een gevoel van rebelse bitterheid, maar gewillig en uit liefde, maakt dit ons niet zwakker maar sterker. Zo is het vooral in het geval van Jezus Christus. ‘Zijn zwakte was Zijn kracht’, zegt St Augstinus. De kracht van God wordt getoond, niet zozeer in zijn schepping van de wereld of in een van zijn wonderen, maar veeleer in het feit dat God uit liefde ‘zichzelf heeft leeggemaakt’ (Fil. 2:7), zichzelf heeft uitgestort in gulle zelfgave, door zijn eigen vrije keuze die ermee instemt te lijden en te sterven. En deze zelfontlediging is een zelfontplooiing: kenosis is plerosis. God is nooit zo sterk als wanneer hij het zwakst is.

Liefde en haat zijn niet alleen subjectieve gevoelens, die het innerlijke universum beïnvloeden van degenen die ze ervaren, maar ze zijn ook objectieve krachten, die de wereld buiten onszelf veranderen. Door een ander lief te hebben of te haten, zorg ik ervoor dat de ander in zekere mate datgene wordt wat ik in hem of haar zie. Niet voor mezelf alleen, maar voor de levens van iedereen om me heen, mijn liefde is creatief, net zoals mijn haat destructief is. En als dit waar is voor mijn liefde, dan is het waar voor een onvergelijkbaar grotere mate van Christus’ liefde. De overwinning van zijn lijdende liefde aan het Kruis geeft me niet alleen een voorbeeld, maar laat me zien wat ik zelf kan bereiken als ik hem door mijn eigen inspanningen navolg. Veel meer dan dit, zijn lijdende liefde heeft een creatief effect op mij, transformeert mijn eigen hart en wil, bevrijdt me van slavernij, maakt me heel, maakt het voor mij mogelijk om lief te hebben op een manier die helemaal buiten mijn krachten zou liggen, als ik niet eerst door hem was bemind. Omdat hij zich in de liefde met mij heeft geïdentificeerd, is zijn overwinning mijn overwinning. En zo is christus’ dood aan het kruis werkelijk, zoals de liturgie van de heilige Basilius het omschrijft, een ‘levenscheppende dood’.

Het lijden en sterven van Christus hebben dus een objectieve oproep: Hij heeft voor ons iets gedaan wat we zonder Hem totaal niet zouden kunnen. Tegelijkertijd moeten we niet zeggen dat Christus ‘in plaats van ons’ heeft geleden, maar eerder dat Hij voor ons heeft geleden. De Zoon van God leed ‘tot in de dood’, niet opdat wij vrijgesteld zouden zijn van lijden, maar opdat ons lijden zou zijn zoals het zijne. Christus biedt ons geen weg door het lijden, maar een weg er doorheen; geen vervanging, maar het redden van gezelschap.

~ Bisschop Kallistos Ware

Bron : ameliasplum.wordpress.com

Vertaling : Kris Biesbroeck