H. Petrus Chrysologus (ca 406-450) bisschop van Ravenna en kerkvader
Sermon 78 ; PL 52, 420
“Bij het ochtendgloren, stond Jezus op de oever”

“Bij het ochtendgloren, stond Jezus op de oever”

“Naarmate de dag naderde,” zegt het Evangelie, “verscheen Jezus aan de oever, maar de leerlingen wisten niet dat het Jezus was. (…) De hele wereld was in verwarring gebracht en vroeg zich af of de dood van de Schepper haar niet had teruggeworpen in de oerduisternis en de oorspronkelijke chaos (Gen.1,2). Maar plotseling, in het licht van zijn verrijzenis, brengt de Heer de dag terug en geeft de wereld zijn vertrouwde gezicht. Hij komt om met hem en in zijn glorie alle wezens te doen herrijzen die Hij zo treurig heeft zien eindigen. “Toen de dag aanbrak” (…) “verscheen Jezus aan de oever”: Hij komt (…) om de twijfel weg te nemen, de storm te bedaren, de wanorde te bedaren, om in zijn eigen onbeweeglijkheid de grondvesten van de aarde, die zo plotseling aan het wankelen waren gebracht, te verstevigen. En Hij komt om de wereld zijn vurigheid voor zijn meester terug te geven.
“Toen de dag naderde, verscheen Jezus aan de oever.” Het is allereerst om zijn Kerk terug te brengen in de haven van het geloof, die Kerk waarin de leerlingen dan de speelballen zijn van de bittere golven. Hij vond hen verstoken van geloof, ontdaan van hun menselijke kracht; daarom noemt Hij hen “kinderen”: “Kinderen, hebben jullie niets te eten? Daar is Petrus die loochende, Thomas die twijfelde, Johannes die vluchtte (…); Hij nodigt hen uit om te eten als kleinen. Zo zal zijn menselijkheid hen terugroepen tot genade, het brood tot vertrouwen, het voedsel tot geloof. Zij zouden immers niet geloven dat Hij met zijn lichaam opstond, als zij Hem niet als een mens zagen eten. Daarom vraagt Hij, die alle schepselen voedt, om te eten; Hij, het Brood (Joh 6,35), eet, want Hij heeft geen honger naar hun voedsel, maar naar hun liefde.

Bron : Evzo.org