Heilige  Theophan de kluizenaar op het feest van de Myrondragende Vrouwen

O onvermoeibare vrouwen! Ze lieten hun ogen niet slapen en hun oogleden sloten zich totdat ze de Geliefde vonden! Het leek erop dat de apostelen zich ertegen verzetten. Ze gingen naar het graf en zagen dat het leeg was, maar ze waren verbaasd en niet in staat om te vertellen wat het kon betekenen omdat ze de verrezen Heer niet hadden gezien. Betekent dit dat zij minder liefde hadden dan de vrouwen? Nee, maar hun liefde was een bewuste liefde, bang om zich te vergissen omdat de inzet te hoog was en het Object van liefde zo verheven was. jZodra zij Jezus met hun eigen ogen en handen zagen en aanraakten, beleed ieder van hen met hun hart en niet alleen met hun mond zoals Thomas, Mijn Heer en mijn God (Johannes 20:28); en er was niets dat hen van de Heer kon scheiden.

De Mirredragers en de Apostelen symboliseren de twee kanten van het leven: voelen en redeneren. Het leven is niet echt zonder gevoelens; het leven is blind, verspillend en geeft nauwelijks vrucht zonder redenering. We moeten beide combineren. Onze gevoelens moeten vooruitlopen en ons motiveren; onze rede moet de tijd, de plaats, de weg bepalen en in het algemeen het goede beheren dat ons hart ons aanspoort om te doen. Binnenin gaat ons hart eerst, maar in de praktijk laat de rede de touwtjes in handen nemen. Pas als onze gevoelens bedreven worden in het onderscheiden van het goede van het kwade, zullen we op ons hart kunnen vertrouwen. Een levende boom schiet stengels, bloemen en vruchten tevoorschijn; evenzo, als ons hart dit stadium bereikt, zal het alleen maar goed beginnen te ontkiemen dat de hele stroom van ons leven voedt.