WAAR LEIDT DE HUMANISTISCHE CULTUUR  NAARTOE  ?

Heilige  Justin Popovic

Heilige Justin Popovic (6 april 1894 – 7 april 1979) overleefde twee wereldoorlogen in Servië, en in deze verhandeling over de Europese cultuur onderkent hij de problemen met het Europese wereldbeeld die tot zo’n menselijke ramp hebben geleid, en raakt hij aan de waarschijnlijke toekomst.

De antropische cultuur transformeert de mens van binnenuit en beïnvloedt daardoor eveneens zijn uiterlijke toestand. Het transformeert de ziel en door middel van de ziel transformeert het het lichaam. Volgens deze cultuur is het lichaam de tempel van de ziel en leeft, beweegt en bestaat het door de ziel. Haal de ziel uit het lichaam en wat blijft er anders over dan een stinkend lijk? De Godmens transformeert allereerst de ziel, en vervolgens ook het lichaam. De getransfigureerde ziel transformeert het lichaam; het transformeert de materie.
Het doel van de theantropische cultuur is om niet alleen de mens en de mensheid te transformeren, maar ook de hele natuur door hen heen. Maar hoe moet dit doel worden bereikt? Alleen met theantropische middelen: door de evangelische deugden van geloof en liefde, hoop en gebed, vasten en nederigheid, zachtmoedigheid en mededogen, liefde voor God en de naaste. Het is door middel van deze deugden dat de theantropisch-orthodoxe cultuur wordt gevormd. Door deze deugden na te streven, transformeert de mens zijn misvormde ziel, waardoor deze mooi wordt; het wordt getransformeerd van iets donkers in iets lichts, iets zondigs in iets heiligs, iets met een donker gelaat in iets goddelijks. En hij transformeert zijn lichaam in een tempel die zijn goddelijke ziel kan herbergen.
Door de ascetische arbeid van het verwerven van de evangelische deugden verwerft de mens macht en gezag over zichzelf en over de natuur om hem heen. Door de zonde zowel van hemzelf als van de wereld die hem omringt uit te bannen, verbant de mens evenzo haar woeste, vernietigende, verderfelijke kracht; hij transformeert zichzelf en de wereld volledig en onderwerpt de natuur, zowel binnen als buiten en om zich heen. De mooiste voorbeelden hiervan zijn de heiligen: nadat ze zichzelf hebben geheiligd, getransfigureerd door de ascetische arbeid om de evangelische deugden te verwerven, heiligen en transformeren ze ook de natuur om hen heen. Er zijn veel heiligen die gediend werden door wilde beesten en die, alleen al door hun uiterlijk, leeuwen, beren en wolven konden bedwingen en temmen. Ze behandelden de natuur biddend, zachtaardig, gedwee, meelevend,
Het is niet een uiterlijke, gewelddadige, mechanische oplegging daarvan, maar een innerlijke, welwillende, persoonlijke assimilatie van de Heer Jezus Christus door de ascetische arbeid van de christelijke deugden die het Koninkrijk van God op aarde vestigt; vestigt de orthodoxe cultuur – want het Koninkrijk van God komt niet uiterlijk of zichtbaar, maar innerlijk, geestelijk, onmerkbaar. De Heiland zegt: Het koninkrijk van God komt niet met observatie: Evenmin zullen zij zeggen: Zie hier! of, zie daar! want zie, het koninkrijk van God is in u (Lc 17:20-21). Het bevindt zich in de door God geschapen en Goddelijke ziel, geheiligd door de Heilige Geest, want het koninkrijk van God is geen eten en drinken; maar gerechtigheid en vrede en blijdschap in de Heilige Geest(Rom. 14:17). Ja, in de Heilige Geest, en niet in de geest van de mens. Het kan in de geest van de mens zijn in die mate dat de mens zichzelf vervult met de Heilige Geest door middel van de evangelische deugden. Daarom is het allereerste en allergrootste gebod van de orthodoxe cultuur: Zoek eerst het koninkrijk van God en zijn gerechtigheid; en al deze dingen zullen u erbij gegeven worden(Mat. 6:33), dat wil zeggen, alles zal je worden toegevoegd wat nodig is om het leven van het lichaam te ondersteunen: voedsel, kleding en onderdak (Mt. 6:25-32). Al deze dingen zijn slechts het toe behoren van het Koninkrijk van God, en toch zoekt de westerse cultuur deze toebehoren in de eerste plaats. Dit is waar zijn heidendom te vinden is, want, in de woorden van de Heiland, zijn het de heidenen die deze toebehoren als eerste zoeken. Hierin ligt de tragedie van de westerse cultuur, want het heeft de ziel uitgehongerd in haar zorg voor materiële dingen, terwijl de zondeloze Heer voor eens en voor altijd heeft gezegd: daarom zeg ik u: denk niet aan uw leven, wat u zult eten , of wat u zult drinken; noch nog voor uw lichaam, wat u zult aantrekken (Want na al deze dingen zoeken de heidenen:) want uw hemelse Vader weet dat u al deze dingen nodig hebt. Maar zoekt eerst het koninkrijk van God en zijn gerechtigheid; en al deze dingen zullen u erbij gegeven worden (Mat. 6:25, 32-33; Luk. 12:22-31).
Groot is de omvang van die behoeften die de moderne mens hartstochtelijk in zijn verbeelding creëert. Om aan deze zinloze behoeften te voldoen, hebben mensen onze wonderbaarlijke goddelijke planeet in een slachthuis veranderd. Maar onze filantropische Heer heeft al lang “het enige wat nodig is” voor elke man en voor de hele mensheid geopenbaard. En wat is dit? De God-mens, Jezus Christus, en alles wat Hij met Zich meebrengt: goddelijke waarheid, goddelijke gerechtigheid, goddelijke liefde, goddelijke goedheid, goddelijke heiligheid, goddelijke onsterfelijkheid en eeuwigheid, en alle andere goddelijke volmaaktheden. Dat is ‘het enige dat nodig is’ voor de mens en voor de mensheid, en alle andere behoeften van de mens, in vergelijking hiermee zijn ze zo onbeduidend dat ze bijna overbodig zijn. (Lucas 10:42)

Wanneer de mens serieus en in overeenstemming met het evangelie het mysterie van zijn eigen leven en van het leven om hem heen overweegt, dan moet hij noodzakelijkerwijs concluderen dat de meest dringende noodzaak is om alle benodigdheden af ​​te wijzen en resoluut de Heer Jezus Christus te volgen, om zich met Hem te verenigen door middel van het vervolmaken van evangelische ascetische arbeid. Zonder dit te hebben gedaan, blijft de mens geestelijk onvruchtbaar, zinloos, levenloos; zijn ziel droogt op, brokkelt af, desintegreert, en hij wordt geleidelijk ongevoelig, totdat hij uiteindelijk volledig sterft; want Christus als goddelijk zei: Blijf in mij, en ik in jou. Zoals de rank uit zichzelf geen vrucht kan dragen. Ik ben de wijnstok, u bent de ranken: Hij die in mij blijft, en ik in hem, die brengt veel vrucht voort: want zonder mij kunt u niets doen. Als een mens niet in mij blijft, wordt hij uitgeworpen als een rank en verdort; en mensen verzamelen ze en werpen ze in het vuur, en ze worden verbrand (Johannes 15:4-6).

Alleen door een geestelijk organische eenheid met de God-mens Christus kan de mens zijn leven voortzetten in het eeuwige leven en zijn wezen in een eeuwig bestaan. Een man met een theantropische cultuur is nooit alleen: als hij denkt, denkt hij door Christus, als hij handelt, handelt hij door Christus, als hij voelt, voelt hij door Christus. Kortom: hij leeft voortdurend door Christus-God, want wat is de mens zonder God? Eerst zal hij een halve mens zijn, en uiteindelijk helemaal geen mens. Alleen in de God-mens vindt de mens de volledigheid en perfectie van zijn eigen wezen, zijn prototype, zijn eeuwigheid, zijn onsterfelijkheid en eeuwigheid, zijn absolute waarde. De Heer Jezus Christus, de enige onder de mensen en alle wezens, heeft de menselijke ziel uitgeroepen tot de grootste schat van alle werelden, zowel van boven als van beneden.Vrees hen daarom niet: want er is niets bedekt, dat niet zal worden geopenbaard; en verstopte, dat niet bekend zal worden. (Mat. 10:26).

Alle sterren en planeten zijn geen enkele ziel waard. Als een mens zijn ziel verspilt aan zonden en ondeugden, zal hij haar niet kunnen verlossen, zelfs niet als hij meester zou worden over alle sterrenstelsels. Hier heeft de mens maar één uitweg: de God-mens Christus, die de enige is die onsterfelijkheid schenkt aan de menselijke ziel. De ziel wordt niet door materiële dingen van de dood bevrijd, maar tot slaaf gemaakt; en het is alleen de God-mens Die de mens bevrijdt van hun tirannie. Materiële dingen hebben geen macht over de man die Christus toebehoort; hij heeft eerder macht over hen. Hij stelt de ware waarde van alle dingen vast, want hij waardeert ze op dezelfde manier als Christus. En terwijl de menselijke ziel, volgens het evangelie van Christus, een onvergelijkelijk grotere waarde heeft dan alle wezens en alle dingen in de wereld,

De grootheid van de mens ligt alleen in God – dat is het motto van de theantropische cultuur. De mens zonder God is zeventig kilo bloederige klei, een graf voor het graf. De Europese mens heeft zowel God als de ziel ter dood veroordeeld, maar heeft hij daardoor niet ook zichzelf veroordeeld tot die dood, waarna er geen opstanding is ? Probeer onpartijdig de essentie van de Europese filosofie, van de Europese wetenschap, politiek, cultuur, beschaving te vatten, en je zult zien dat ze in de Europese mens God en de onsterfelijkheid van de ziel hebben gedood. En als men serieus nadenkt over de tragedie van de menselijke geschiedenis, dan is het mogelijk om te zien dat het altijd kan eindigen met zelfmoord. Denk aan Judas: eerst doodde hij God en daarna vernietigde hij zichzelf, dat is de onvermijdelijke wet van de geschiedenis van onze planeet.

De structuur van de Europese cultuur, opgericht zonder Christus, moet afbrokkelen, en heel snel afbrokkelen, profeteerde de inzichtelijke en scherpzinnige Dostojevski honderd jaar geleden, en de treurige Gogol meer dan honderd jaar geleden. En voor onze ogen komen de profetieën van deze Slavische profeten uit. Tien eeuwen lang heeft de Europese Toren van Babel zichzelf gebouwd, en nu komt ons een tragisch beeld voor de geest: wat is gebouwd is een enorm niets! Algemene verwarring en verwarring zijn begonnen: de mens kan de mens niet begrijpen, noch de ziel begrijpt de ziel, noch de natie begrijpt de natie. De mens is opgestaan ​​tegen de mens, koninkrijk tegen koninkrijk, natie tegen natie en zelfs continent tegen continent.

De Europese mens heeft zijn bestemming bereikt – beslissende en duizelingwekkende hoogten. Hij heeft de superman op de top van zijn toren van Babel gezet, in een poging daarmee zijn structuur te bekronen, maar de superman werd gek net voor de top en viel van de toren, die aan het afbrokkelen is en in zijn kielzog instort, en wordt gebroken door oorlogen en revoluties. Homo europaeicus moest zelfmoord worden. Zijn “Wille zur Macht” (lust naar macht) werd “Wille zur Nacht” (verlangen naar de nacht). En de nacht, een zware nacht, daalde neer over Europa. De afgoden van Europa storten in, en niet ver is de dag dat er geen steen zal blijven op een steen van de Europese cultuur – een cultuur die steden bouwt en zielen vernietigt; die schepselen vergoddelijkt en de Schepper verwerpt…

De Russische denker Herzen, gecharmeerd van Europa, woonde daar lange tijd. Maar in de zonsondergang van zijn leven, honderd jaar geleden, schreef hij: “Geruime tijd hebben we het door wormen opgegeten organisme van Europa bestudeerd. In al zijn lagen, overal, zagen we de tekenen van de dood … Europa evolueert naar een verschrikkelijke catastrofe … Politieke revoluties bezwijken onder het gewicht van hun ontoereikendheid. Ze hebben grote daden verricht, maar hun taak niet volbracht. Ze hebben het geloof vernietigd, maar de vrijheid niet veiliggesteld. Ze hebben in de harten van de mensen verlangens aangewakkerd die niet voorbestemd waren om uit te komen… Ik word doodsbleek en ben bang voor de naderende nacht… Vaarwel, stervende wereld! Vaarwel, Europa!”

De hemelen zijn leeg, er is geen God in; de aarde is leeg, er is geen onsterfelijke ziel in. De Europese cultuur heeft al haar slaven in lijken veranderd en is zelf een kerkhof geworden. “Ik wil naar Europa reizen,” zei Dostojevski, “en ik weet dat ik naar een kerkhof ga.” (FM Dostojevski, Winter Notes on Summer Impressions ).

Vóór de Eerste Wereldoorlog werd Europa’s naderende verderf alleen gevoeld en voorspeld door melancholische Slavische zieners. In navolging daarvan merken en voelen sommige Europeanen dit ook. De brutaalste en meest oprechte van hen was ongetwijfeld [Oswald] Spengler, die de wereld schudde met zijn boek “Untergang des Abendlandes (O. Spengler, vol. 1, Image and Actuality) ” Daarin toont hij, met alle middelen die de Europese wetenschap, filosofie, politiek, technologie, kunst, religie, enz. hem konden verschaffen, dat het Westen ten onder gaat. Sinds de Eerste Wereldoorlog stoot Europa haar doodsrammel uit. De westerse of Faustiaanse cultuur, die volgens Spengler zijn oorsprong vond in de tiende eeuw, is nu aan het verdwijnen en afbrokkelen, en is voorbestemd om in de tweeëntwintigste eeuw volledig te verdwijnen. (Op dit moment lijkt het erop dat dit proces is versneld.) In het kielzog van de Europese cultuur voorziet Spengler de komst van de cultuur van Dostojevski, de cultuur van de orthodoxie.

Met elke nieuwe culturele ontdekking wordt de Europese mens steeds meer gekrenkt en sterft. De liefdesaffaire van de Europese mens met zichzelf – dat is het graf waaruit hij niet wil, en dus ook niet kan worden opgewekt. Zijn verliefdheid op zijn rede is de fatale hartstocht die de Europese mensheid verwoest. De enige redding hiervan is Christus, zegt Gogol. Maar de wereld, waarin „miljoenen glinsterende voorwerpen zijn verspreid die onze gedachten in alle richtingen verspreiden, heeft niet de kracht om Christus rechtstreeks te ontmoeten”.

Het type Europese mens heeft gecapituleerd voor het fundamentele probleem van het leven; de Orthodoxe God-mens heeft ze allemaal opgelost, stuk voor stuk. De Europese mens heeft het probleem van het leven opgelost door het nihilisme; de God-mens, heeft het opgelost door het eeuwige leven. Voor de darwinistisch-faustiaanse man van Europa is zelfbehoud het belangrijkste doel van het leven; voor de man van Christus is het zelfopoffering. De eerste zegt: offer anderen op voor jezelf! terwijl de tweede zegt: offer jezelf op voor anderen! De Europese mens heeft het verderfelijke probleem van de dood niet opgelost; de God-mens heeft het opgelost door opstanding.

Ongetwijfeld zijn de principes van de Europese cultuur en beschaving theomachisch (atheïstisch). Lang is het type Europese mens geworden wat hij is, totdat hij de God-mens Christus verving door zijn filosofie en wetenschap, door zijn politiek en technologie, door zijn religie en ethiek. Europa maakte gebruik van Christus “slechts als een brug van onbeschaafde barbaarsheid naar beschaafde barbaarsheid; dat wil zeggen, van een argeloze barbaarsheid tot een sluwe barbaarsheid” (St. Nikolai [Velimirovich], “A Sermon On Everyman”).
In mijn conclusies over de Europese cultuur is er veel dat catastrofaal is, maar laat dit u niet verbazen, want we hebben het over de meest catastrofale periode van de menselijke geschiedenis – de apocalyps van Europa, waarvan lichaam en geest door verschrikkingen worden verscheurd . Zonder twijfel zijn er vulkanische tegenstellingen in Europa ingeplant die, als ze niet worden weggenomen, alleen kunnen worden opgelost door de definitieve vernietiging van de Europese cultuur. Waar leidt de humanistische cultuur toe?

Heilige Justin Popovic

Bron : Orthochristian.com
https://youtu.be/WpuyiLVp2B8