Deze zondag, Palm- of Passiezondag genoemd, is de eerste dag van de Stille Week. Grote Donderdag, Grote Vrijdag en Grote Zaterdag  zijn  drie dagen die het hoogtepunt van het kerkelijk jaar vormen. Gezeten op een geleend veulen, werd Jezus door de menigte toegejuicht terwijl ze God zegeningen en lof toeschreeuwden. Deze gebeurtenis wordt vermeld in elk van de vier evangeliën.

“Gezegend de Koning die komt in de naam van de Heer”. ..Lukas 19:38
Heilige Romanus de Melodist (c 490-c 556)
Componist van Hymns – Hymn 32

Gezeten op uw troon in de hemel en op een veulen op aarde, o Christus, U die God bent, verwelkomde U de lof van de engelen en het volkslied van de kinderen die naar U riepen: “Gezegend zijt Gij die komt ,denk aan Adam”…

De koning komt naar ons toe, nederig, zittend op het veulen van een ezel. Hij komt met haast om Zijn Lijden te ondergaan en zonden weg te nemen. Gezeten op een stom dier, wil het Woord, de Wijsheid van God, alle wezens redden die met verstand zijn begiftigd. En de hele mensheid kan, gezeten op een veulen, de Ene aanschouwen die op de cherubs rijdt (Ps 17:10) en die Elia eens droeg op een wagen van vuur. “Hoewel hij rijk was,” uit eigen wil, “werd hij arm” (2Ko 8:9); door zwakte te kiezen, geeft hij kracht aan allen die tot hem roepen: “Gezegend zijt Gij die Adam komt roepen”…

U toont Uw kracht door voor armoede te kiezen… De kleding van de discipelen was een teken van deze armoede, maar Uw kracht werd gemeten aan het volkslied van de kinderen en de grote menigte die riep: “Hosanna!” – wat betekent: “Red!” – “Hosanna voor U die in de hoogste staat. O Almachtige, red degenen die vernederd zijn. Heb medelijden met ons, rekening houdend met onze handpalmen, mogen de handpalmen die we zwaaien Uw hart bewegen, Gij die Adam komt roepen”…

“Jij die het werk van mijn handen bent”, antwoordde de Schepper …, “Ik ben zelf naar je toe gekomen. Het was niet de wet die je moest redden, omdat die jou niet had geschapen, noch de profeten die, zoals jij, ik heb geschapen. Ik alleen kan u van uw schuld bevrijden. Ik ben voor je verkocht en ik bevrijd je. Ik ben voor u gekruisigd en u bent van de dood verlost. Ik sterf en ik leer je huilen: “Gezegend zijt Gij die Adam komt roepen”.

Hield ik evenveel van de engelen? Nee, jij, de arme, heb ik gekoesterd. Ik heb mijn glorie verborgen en uit mijn grote liefde voor jou, heb ik mijn rijkdom vrijelijk arm gemaakt. Voor jou leed ik honger, dorst, vermoeidheid. Ik zwierf door de bergen, ravijnen en valleien op zoek naar jou, mijn verloren schaap. Ik nam de naam van Lam om je terug te brengen, je roepend met de stem van mijn herder. En ik wil mijn leven voor je geven, om je uit de klauwen van de wolf te scheuren. Ik draag alles zodat je kunt uitroepen: “Gezegend zijt Gij, die komt om Adam te roepen”

Palmzondag

Laten we voor Christus knielen door nederig te zijn en te proberen te leven zoals Hij zou willen

Bron : Anastpaul

Lazarus zaterdag en Palmzondag

Zichtbare triomfen zijn er maar weinig in het aardse leven van onze Heer Jezus Christus. Hij predikte een koninkrijk ‘niet van deze wereld’. Bij Zijn geboorte in het vlees was er ‘geen plaats in de herberg’. Bijna dertig jaar lang, terwijl Hij groeide “in wijsheid en gestalte, en in gunst bij God en de mens” (Lucas 2:52), leefde Hij in duisternis als “de zoon van Maria”. Toen Hij uit Nazareth verscheen om Zijn openbare bediening te beginnen, vroeg een van de eersten die van Hem hoorde: “Kan er iets goeds uit Nazareth komen?” (Johannes 1:46). Uiteindelijk werd Hij gekruisigd tussen twee dieven en te ruste gelegd in het graf van een andere man.

Twee korte dagen vallen op als scherpe uitzonderingen op het bovenstaande – dagen van duidelijk waarneembare triomf. Deze dagen staan tegenwoordig in de kerk bekend als Lazaruszaterdag en Palmzondag. Samen vormen ze een verenigde liturgische cyclus die dient als de overgang van de veertig dagen van de Grote Vastentijd naar de Goede Week. Het zijn de unieke en paradoxale dagen voor het lijden van de Heer. Het zijn dagen van zichtbare, aardse triomf, van opstandings- en messiaanse vreugde waaraan Christus Zelf een weloverwogen en actieve deelnemer is. Tegelijkertijd zijn het dagen die buiten zichzelf wijzen naar een uiteindelijke overwinning en een laatste koningschap dat Christus niet zal bereiken door één dode op te wekken of een bepaalde stad binnen te gaan, maar door Zijn eigen dreigende lijden, dood en opstanding.

Door Lazarus uit de dood op te wekken voor Uw lijden,
bevestigde Gij de universele opstanding, 0 Christus God!
Net als de kinderen met de palmen van de overwinning,
roepen wij tot U, 0 Overwinnaar van de dood:
Hosanna in de hoge!
Gezegend is Hij die komt in de naam des Heren!

(Troparion van het Feest, gezongen op zowel Lazaruszaterdag als Palmzondag)

De opstanding van Lazarus : Rembrandt

Protopresbyter Alexander Schmemann
Zaterdag van Lazarus

De vreugde die de dienst van Lazaruszaterdag doortrekt en verlicht, benadrukt één belangrijk thema: de komende overwinning van Christus op Hades. “Hades” is de bijbelse term voor de dood en zijn universele macht, voor de onontkoombare duisternis die alle leven opslokt en met zijn schaduw de hele wereld vergiftigt. Maar nu – met Lazarus’ verrijzenis – “begint de dood te beven.” Een beslissend duel tussen Leven en Dood begint en geeft ons de sleutel tot het hele liturgische mysterie van Pascha. Al in de vierde eeuw werd Lazarus’ zaterdag de “aankondiging van Pascha” genoemd. Want inderdaad, hij kondigt het wonderbaarlijke licht en de vrede van de volgende – de Grote – zaterdag aan en anticipeert erop, de dag van het levengevende Graf.

Lees verder “Zaterdag van Lazarus”

De opstanding van Lazarus: Iconen

Het evangelieverhaal van de opstanding van rechtvaardig Lazarus is een van de vroegste afbeeldingen in de christelijke beeldkunst. Hoogstwaarschijnlijk is de iconografische traditie van de opstanding van Lazarus eerder gevormd dan de viering van dit evangeliegebeuren. Dit thema is te vinden in de vroegste christelijke monumenten die tot in onze tijd bewaard zijn gebleven, waaronder de muurschilderingen in de catacomben en bas-reliëfs op sarcofagen.

Het is heel logisch dat de fresco’s van de catacomben en bas-reliëfs verbonden zijn met het thema van de opstanding uit de dood en de overwinning op de dood. De kunstenaars moesten hun geloof uitdrukken in de bevrijding van de erfzonde, en het verval en de dood die daarmee gepaard gaan. Het thema van de opstanding van Lazarus wijst op de toekomstige algemene opstanding en komt daarom vaak voor op begraafplaatsen.

Opstanding van de rechtvaardige Lazarus. Fresco uit de catacombe van Giordani, Rome, 4e eeuw.

In de vroege monumenten van de christelijke kunst wordt de opstanding van de rechtvaardig  Lazarus laconiek gepresenteerd in de vorm van twee figuren. De afbeeldingen van Christus begonnen zich in die periode nog maar net te vormen; Hij wordt afgebeeld met een baard en lang haar, en ook als een baardloze jongeling. In Christus’ hand zit een lichtstok, de eigenschap van een wonderdoener als symbool dat door de mensen van die tijd begrepen zou zijn. Na verloop van tijd wordt de stok omgevormd tot een korte koninklijke staf, en dan verdwijnt hij helemaal. God heeft geen instrument nodig om een wonder te verrichten – Zijn wil is voldoende. Verder worden de afbeeldingen gaandeweg evangelisch exacter. In de tekst van het evangelie van Johannes staan de woorden van de Heiland gericht tot God de Vader en zijn gebod aan Lazarus heel precies geschreven: “Lazarus, kom tevoorschijn! (Joh. 11:41)

Wonder van de opstanding van Lazarus, sarcofaagfragment. Pio-Christiano Museum, Vaticaan, 325-350.

De opstanding van Lazarus, Sarcofaag. Kerk van St. Vitalis, Ravenna, Italië, 4e eeuw

Kunstenaars uit de oostelijke provincies van het Byzantijnse rijk beeldden het graf af zoals het eruit zou hebben gezien – dat wil zeggen, een grot in een rotsachtige heuvel. Gaandeweg werd de compositie op graven ingevuld met details. Martha en Maria en de Joden, die het graf openden, en de man die de grafkleren van de opgestane Lazarus verwijderde, begon ook te worden afgebeeld.

De opstanding van Lazarus, fresco’s in de kerk van Tokali Kilise, Göreme in Cappadocië, Turkije. 9e-10e eeuw

Fresco in de kathedraal van de Geboorte van de Moeder Gods in het klooster van Snetogorsk, Pskov, Rusland, 1313.

De opstanding van Lazarus, miniatuur uit de evangeliën in Rossano. Diocesano Museum, Italië. 4e eeuw

De opstanding van Lazarus ; Fragment uit een icoon van de feestelijke rij van de iconostase  van Novgorod. St Sofie Kathedraal, Russia, circa 1341

De opstanding van Lazarus. Icoon uit de feestelijke rij van de iconostase in de Geboortekerk van Christus in Jaroslavl, Rusland. Jaren 1640. Het Yaroslavl historische, architecturale, kunstmuseum en nationaal park

De opstanding van Lazarus . Miniatuur van de Trabizonde Bijbel, Byzantium, Constantinopel, midden 11 the eeuw. Walters Muzeum USAThe Resurrection of Lazarus. Miniature from the Trebizond Gospel, Byzantium, Constantinople. Mid-11th c. Walters Museum, U.S.A.

Icoon  van het ‘cyril of white lake Monastery’ laat 15e eeuw C . Russisch museum St Patersburg – Rusland

De  opstanding van Lazarus, van de feestrij van de iconostase in de Kathedraal van de  bezoeking in  het Moscaus Kremlin 15e eeuw (1410- ?)

De opstanding van Lazarus, Heilige Drie-eenheid St. Sergius Lavra, Tweede kwartier van het 15e eeuw Sergiev Posad Museum

De opstanding van Lazarus. Van de feestelijke rij op de iconostase van de Dormition Kathedraal in het Grote Tikhvin klooster. 1560s. Russisch Museum, St. Petersburg, Rusland.

De opstanding van Lazarus. Icoon uit de feestelijke rij van de iconostase in de Geboortekerk van Christus in Jaroslavl, Rusland. Jaren 1640. Het Yaroslavl historische, architecturale, kunstmuseum en nationaal park

“Hier hebben we een man voorbij de bloei van het leven, een lijk, rottend, gezwollen, in feite al in een staat van ontbinding, zodat zelfs zijn eigen familieleden niet wilden dat de Heer naar het graf zou komen omdat het vervallen lichaam dat daar was ingesloten, zo aanstootgevend was . En toch wordt hij tot leven gebracht door een enkele oproep, die de verkondiging van de opstanding bevestigt, dat wil zeggen, die verwachting ervan, als universeel, die we door een bepaalde ervaring leren te vermaken. Want net als bij de wedergeboorte van het universum vertelt de apostel ons dat “de Heer zelf zal neerdalen met een schreeuw, met de stem van de aartsengel” en door een trompetgeluid de doden tot onvergankelijkheid zal opwekken – zo ook nu schudt hij die in het graf is, bij de Stem van bevel, de dood van zich af alsof het alleen maar slaap is. Hij ontdoet zich van de verdorvenheid die op zijn toestand van een lijk was gekomen, springt uit het hele graf en geluid, niet eens gehinderd als hij vertrekt door de banden van de grafdoeken rond zijn voeten en handen.

Lazarus, kom naar buiten!” De gestorvene kwam naar buiten, voeten en handen met zwachtels omwonden en met een zweetdoek om zijn gezicht. Jezus beval hun: “Maakt hem los en laat hem gaan.”

De heilige Gregorius van Nyssa (ca. 335-c 395) kerkvader (Over het maken van de mens, 25).

DEEL 5   (de delen 1-4 kunnen gevonden  worden in de categoriën –   theologische artikelen in het NEDERLANDS)

De mystieke reis van de christen, door de

woestijn, naar de opstanding en Pinksteren (5

van 5)

door Metropoliet  Hierotheos van Nafpaktos

8. “Genade en consequent dogmatisch bewustzijn” De asceet verwerft na een grote strijd tegen de hartstochten, maar ook van het komen en verbergen van goddelijke Genade, het zogenaamde “dogmatische bewustzijn”. Zoals uit het bovenstaande wordt begrepen, is “dogmatisch bewustzijn” geen mentale kennis van de geloofsleer, maar een innerlijke spirituele ervaring die God in het hart van de mens biedt.De orthodoxe monnik voelt dat Goddelijke Genade, vanuit een theologisch oogpunt, “Gods goede gave is, of een geschenk van Gods goedheid – de ongeschapen supra-menselijke en meta_kosmische energie van goddelijkheid.” Wanneer het Gods welbehagen is om zich met de mens te verenigen, neemt de mens in zichzelf de werking waar van een Goddelijke kracht die hem transfigureert en hem niet langer alleen potentieel goddelijk maakt – naar het beeld van God – maar eigenlijk goddelijk in gelijkenis van zijn. De genade die goddelijkheid is, heiligt de mens, vergoddelijkt hem, maakt hem tot een god.” De assimilatie van goddelijke Genade, na vele bezoeken en observaties, biedt een “vorm van spirituele kennis” en dit wordt gekarakteriseerd als “dogmatisch bewustzijn”. Dit “dogmatische bewustzijn” “is het resultaat van een lange ervaring van genade en niet van een mentaal werk”, het is de spirituele kennis verbonden met het “echte leven in God” die alleen mogelijk is “wanneer God in ons woont”. Zo begrijpen we wat het essentiële verschil is tussen een denker en een theoloog, tussen een filosofische ketter en een empirisch theoloog, of een Vader, tussen “scholastieke dissertaties” en hesychastische charismatische theologie, maar we begrijpen ook de manier waarop de kerkvaders van de Oecumenische Synodes theologiseerden en aan theologie doen. Kenmerkend voor de Heilige Vaders is het “dogmatische bewustzijn”.
9. “Over helderziendheid en zijn verschillende vormen”

Lees verder “deel 5 van ‘de mystieke reis van de christen door de woestijn…”

“Laten we ons vandaag vrij afvragen hoe we op Maria van Egypte lijken of niet”‎

‎Als we in die stemming waren, zouden we, als we bij de deuren van de kerk komen, hoe klein ook, op Maria van Egypte lijken. We stopten en zelden: ‘Hoe kan ik binnenkomen?’ En als we dat met ons hele hart zouden doen, gebroken van hart, met een gevoel van afschuw over het feit dat we zo ver van God verwijderd zijn, zo vreemd, zo ontrouw aan Hem, dan zouden de deuren opengaan en zouden we zien dat we niet alleen in een grote ruimte zijn omringd door muren, maar we zijn in een ruimte die Gods hemel is die naar de aarde komt‎.

METROPOLITAN ANTHONY OF SOUROZH

In de Naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest. Amen.
Week na week voelen we dat we steeds dichter bij de glorieuze opstanding van Christus komen. En het lijkt ons dat we snel gaan, van zondag naar zondag als het ware, naar de dag waarop alle verschrikkingen, verdwenen zullen zijn.
En toch vergeten we zo gemakkelijk dat we, voordat we de dag van de opstanding bereiken, samen met Christus, samen met zijn apostelen, de weg van de kruisiging moeten bewandelen. ‘Zo stijgen wij op naar Jeruzalem, en de Zoon des Mensen zal overgeleverd worden in de handen der mensen, en zij zullen Hem kruisigen, en de derde dag zal Hij opstaan’. Het enige wat ons opvalt is dat Hij zal opstaan. Maar denken we wel eens aan de manier waarop de discipelen naar Jeruzalem gingen, wetende dat de kruisiging nabij was? Ze bewogen zich in angst. Ze waren nog niet volwassen genoeg om degenen te zijn die hun leven zouden geven om de boodschap te verspreiden. Ze bewogen zich in angst. Toen Christus hun vertelde dat ze nu naar Jeruzalem zouden gaan, terugkeren naar de stad die christus toen had afgezworen, Hem in gevaar voor Zijn leven zou brengen, zeiden ze tegen Hem: ‘Laten we niet gaan.’ En slechts één discipel, Thomas, zei: ‘Nee. Laten we met Hem meegaan en met Hem sterven.’

Deze discipel is degene die we, dwaas geloof ik, de Twijfelaar noemen: degene die niet bereid was om zijn vertrouwen aan God, zijn geloof, zijn leven, zijn bloed te geven, zonder zekerheid. Maar zijn hart was onvoorwaardelijk aan Christus gegeven. Wat heerlijk om zo’n man te zijn! Maar de andere discipelen wilden Christus niet in de steek laten. Ze liepen richting Jeruzalem.
En we hebben vandaag weer een voorbeeld van iemand die een tragedie doormaakte voordat zij Christus ontmoette. Het is Maria van Egypte. Ze was een zondares. Ze was God ontrouw in haar ziel en in haar lichaam. Ze had geen eerbied voor dit lichaam dat God had geschapen en deze ziel. En toch werd ze tragisch geconfronteerd met het feit dat er geen weg voor haar was naar de tempel van God tenzij ze het kwaad verwierp en koos voor zuiverheid, berouw, nieuw leven.

Lees verder “Metropoliet Anthony : “Laten we ons vandaag afvragen hoe we op Maria van Egypte lijken of niet”‎….”

Heilige Maria van Egypte, een voorbeeld van bekering

Door Christos Tsouvalis
Archon Ostiarios van de Oecumenische Troon

‘Wij hebben u als voorbeeld van bekering, de meest eerbiedwaardige Maria,
smeek daarom Christus, dat in de tijd van vasten,
Hij kan hetzelfde geven aan hen, die met geloof en verlangen uw lof zingen.”

Dit is het exaposteilarion dat we in onze kerk hoorden zingen op de vijfde zondag van de vasten, waar we de eerbiedwaardige Maria van Egypte als een voorbeeld van bekering naar voren brachten om onze geestelijke strijd met bekering en de juiste voorbereiding aan te scherpen, nu we de laatste fase ingaan voor de Onbevlekte Passie en Levendragende Opstanding van onze Heer.

Eerwaarde Vader, mijn geliefde broeders, de heilige Maria was een vrouw die absoluut slaaf was van haar egocentrische passies van ijdelheid en fysieke genoegens. Toen ze op een gegeven moment van Egypte naar Jeruzalem ging en vele malen probeerde het Eervolle Kruis te vereren en niet in staat was, omdat haar passies haar verhinderden, voelde ze haar zondigheid en riep ze de hulp in van de Allerheiligste Theotokos, met de belofte zich te onthouden van haar eerdere zonden. Onmiddellijk was ze toen in staat om het Eervolle Kruis te vereren en vertrok naar de woestijn, voorbij de Jordaan, waar ze, na een schokkend berouw en berouw, haar passies kruisigde en de opgestane Christus ontmoette.

Het geval van de heilige Maria van Egypte leidt ons tot de conclusie dat niemand ontmoedigd mag worden van zijn geestelijke toestand, hoe erg die ook is. Voor ieder van ons die zwak en zondig is, is er hoop en de liefde van God. Talloze zijn de wegen die door God zijn vervaardigd, in de dagelijkse routine van ons leven, die ons op het pad naar bekering leiden. Want “toen wij nog zondaars waren, stierf Christus voor ons” (Rom. 5:8). Jezus vergoten Zijn eervol bloed aan het Kruis om ons te reinigen, en om ons altijd te reinigen van de modder van zonde en het ondraaglijke gewicht van onze overtredingen. “Dit is Mijn bloed van het nieuwe verbond dat voor velen vergoten is tot vergeving van zonden” (Matt. 26:28). Alles wordt geëlimineerd door het bloed van het kruisigingsoffer van Christus, met het mysterie van de Goddelijke Eucharistie.

Mijn broeders, de Goddelijke Eucharistie is dat goddelijk ingestelde Mysterie, dat het kruisigingsoffer van de Heer voortzet en aan de gelovigen de heilsgoederen geeft die daaruit voortkwamen. “Het bloed van Christus reinigt ons geweten van dode werken” (Hebr. 9:14). Geen enkel ander offer, hoe groot het ook is, kan worden vergeleken met het offer van de gekruisigde Christus, want volgens de heilige Johannes Chrysostomus: “Hij heeft ons door dit offer bevrijd van de verdorvenheid en ons vrijgesproken van de dood, waartoe we veroordeeld zijn voor onze zonden. Hoewel we ver van God verwijderd waren, bracht Hij ons door Zijn offer bij Hem. En hoewel we alle hoop op verlossing hadden verloren, maakte Hij ons tot Zijn broeders en mede-erfgenamen.” Als we willen dat deze grote gaven van het offer van onze Heiland het eigendom van ons allemaal worden, moeten we schone en waardige hemelse dinerkleding hebben. Maar hoe kunnen we aan schone kleding komen? Het wordt alleen verworven als we ons geweten reinigen van de dode werken van de zonde. “Iedereen moet zichzelf onderzoeken voordat hij van het brood eet en uit de beker drinkt” (1 Kor. 11:28).

Mijn broeders, de hel is niet voor zondaars, maar voor de niet-berouwvollen. Voor hen die hun onwaardigheid niet voelen, die de grootsheid van vergeving niet kennen, die het paradijs van Gods liefde negeren, die niet de hoop op geloof leven. “Grievend was zijn indolentie. Groot was haar berouw.” Zonder berouw wordt de Goddelijke Gemeenschap vuur en verbrandt degenen die onvoorbereid voor het Heiligdom komen en de Eervolle Gaven onwaardig ontvangen. “Want zij die eten en drinken zonder het lichaam van Christus te onderscheiden, eten en drinken het oordeel over zichzelf” (1 Kor. 11:29). Daarom nodigt de Kerk ons uit om “met de vreze Gods, geloof en liefde” te naderen tot de communicatie van het Lichaam en Bloed van de Heer, nadat we eerder hebben beleden.

Om dit te laten plaatsvinden, moeten we eerst ons spirituele leven in detail onderzoeken, namelijk onze daden, onze woorden en onze verlangens. Ten tweede moeten we ons bekeren van alles wat we vinden dat tegen Gods wil ingaat. Ten slotte moeten we met toewijding en berouw, voor onze geestelijke vader, oprecht belijden of aberraties en overtredingen belijden. We moeten met de kracht van onze hele ziel zeggen: “Heb medelijden met Mij, de zondaar” (Lc. 16,13), opdat wij horen: “Kind, uw zonden zijn vergeven” (Mc. 2,5). Alleen dan zullen we vrijwillig terugkeren naar onze oorspronkelijke positie, nadat we vrijwillig afstand hebben genomen. Alleen dan zullen we een tweede doopsel waardig worden, dat ons volledig van onze zonden zal wassen met de kracht van het Lichaam en Bloed van Christus. Volgens de goddelijke Chrysostomus: “Er is grote macht in de biecht, en veel macht.” Groot is ook de kracht van de kruisigingsenergie van de Onbevlekte Mysteriën, wanneer we na bekering, belijdenis en zielsverdienend vasten met elkaar communiceren. Alleen dan zullen we een schoon en al met al waardig hemels dinerkleed dragen.

Door de Goddelijke Communie zal er een volledige reiniging van onze zonden zijn en de eeuwige redding van onze ziel. “Kom dicht bij God en hij zal tot u naderen. Was uw handen, gij zondaars, en reinigt uw hart, gij dubbelzinnig” (Jacobus. 4:8), schrijft de heilige apostel Jakobus. Laten we dan de Bron van waarheid en zaligheid benaderen met geloof en eerbied. “Zij die naar Hem kijken, stralen; hun gezichten zijn nooit bedekt met schaamte” (Ps. 33(34):5). Laten we dit Brood des Levens waardig benaderen, het Lichaam en Bloed van onze Heer. “Proef en zie dat de Heer goed is” (Ps. 33(34):9).

De heilige Maria van Egypte leefde in de chaos van de zonde en openbaarde de betekenis van ware bekering en vergeving, nadat ze zevenenveertig hele jaren in de woestijn achter de Jordaan had geleefd. Ze openbaarde hoe waarlijk de liefde van God voor ons zwakke en zondige mensen is. Daarom werd zij met behulp van bekering, en haar grote liefde voor God, en filosofie, zelfs tot een ware martelaarstrijd, rijkelijk begaafd, en op haar werd het gezegde toegepast: “Waar de zonde overvloedig was, deed de genade veel meer overvloedig” (Rom. 5:20). Omdat we allemaal zondaars zijn en “we allemaal op vele manieren struikelen” (Jacobus. 3:2), zou het in woord, daad en dagelijks denken, soms gewillig en soms ongewild, goed voor ons zijn om de heilige Maria van Egypte na te volgen.

Laten we onze Heer Jezus Christus vragen om ons waardig te maken, door de gebeden en smeekbeden van de algeprezen Egyptenaar, om gezuiverd te worden door de mysteriën van bekering en goddelijke gemeenschap, zodat we werkelijk de stralende opstanding van de Heer kunnen vieren, volgens de poëtische aansporing van de hymnograaf van Pascha: “Laten we onze zintuigen zuiveren en we zullen Christus aanschouwen, stralend met het ontoegankelijke licht van de Opstanding.” Amen.