Lazarus zaterdag en Palmzondag

Zichtbare triomfen zijn er maar weinig in het aardse leven van onze Heer Jezus Christus. Hij predikte een koninkrijk ‘niet van deze wereld’. Bij Zijn geboorte in het vlees was er ‘geen plaats in de herberg’. Bijna dertig jaar lang, terwijl Hij groeide “in wijsheid en gestalte, en in gunst bij God en de mens” (Lucas 2:52), leefde Hij in duisternis als “de zoon van Maria”. Toen Hij uit Nazareth verscheen om Zijn openbare bediening te beginnen, vroeg een van de eersten die van Hem hoorde: “Kan er iets goeds uit Nazareth komen?” (Johannes 1:46). Uiteindelijk werd Hij gekruisigd tussen twee dieven en te ruste gelegd in het graf van een andere man.

Twee korte dagen vallen op als scherpe uitzonderingen op het bovenstaande – dagen van duidelijk waarneembare triomf. Deze dagen staan tegenwoordig in de kerk bekend als Lazaruszaterdag en Palmzondag. Samen vormen ze een verenigde liturgische cyclus die dient als de overgang van de veertig dagen van de Grote Vastentijd naar de Goede Week. Het zijn de unieke en paradoxale dagen voor het lijden van de Heer. Het zijn dagen van zichtbare, aardse triomf, van opstandings- en messiaanse vreugde waaraan Christus Zelf een weloverwogen en actieve deelnemer is. Tegelijkertijd zijn het dagen die buiten zichzelf wijzen naar een uiteindelijke overwinning en een laatste koningschap dat Christus niet zal bereiken door één dode op te wekken of een bepaalde stad binnen te gaan, maar door Zijn eigen dreigende lijden, dood en opstanding.

Door Lazarus uit de dood op te wekken voor Uw lijden,
bevestigde Gij de universele opstanding, 0 Christus God!
Net als de kinderen met de palmen van de overwinning,
roepen wij tot U, 0 Overwinnaar van de dood:
Hosanna in de hoge!
Gezegend is Hij die komt in de naam des Heren!

(Troparion van het Feest, gezongen op zowel Lazaruszaterdag als Palmzondag)