.. elk interval van vervreemding dat we tussen onszelf en God fabriceren – zonde, onwetendheid, dood zelf – wordt altijd al in hem overschreden: God is altijd oneindig veel verder gegaan in zijn eigen wezen als de God van zelfuitstortende naastenliefde dan we ons kunnen wagen in onze pogingen om aan hem te ontsnappen, en onze meest afschuwelijke zonde is als niets voor de afgrond van goddelijke liefde. En zoals het Woord deze trinitaire onoverbrugbaarheid in zijn eeuwige natuur bezit, en zo God niet kan veranderen of lijden, kan hij als mens alle dingen lijden, elke wond dragen – sterker nog, die vollediger dragen dan enig ander, in absolute diepte – niet als toorn of nederlaag, maar als een daad van reddende liefde: als Pasen. En terwijl Gods eeuwige uitstorting, die voor hem een leven van oneindige vreugde is, door de intervallen van onze vervreemding van God aan te nemen, nu voor ons verschijnt onder de vorm van tragische pijn en verlies, is de vreugde de oorspronkelijke en ultieme waarheid van wie hij is, grenzeloos is en niet kan worden onderbroken – en overwint zo al ons verdriet; hij is al hoger dan de gewelfde hemelen van de goden en lager dan de meest afgrondelijke diepten van de hel – als gelukzaligheid, als liefde: onze verlatenheid van God, en de verlatenheid van de Zoon en van elke ziel in de dood, wordt altijd al overtroffen door de pure overgave waarmee de Vader zijn wezen verwekt en uitademt. En de verschrikkelijke afstand van Christus’ kreet van menselijk verval, wanhoop en volkomen godverlatenheid – “Mijn God, mijn God, waarom hebt gij mij verlaten?” – is ingesloten in en overwonnen door de steeds grotere afstand en altijd onverbrekelijke eenheid van Gods drie-enige liefde: “Vader, in uw handen beveel ik mijn geest.”
– David Bentley Hart
David Bentley Hart (Maryland, 1965) is een Amerikaans filosoof en oosters-orthodox theoloog.
christelijkeinformatiebron 