HEILIGENLEVEN

DE HEILIGE  NIKOLAI  VAN ZJICHA

“Spreek tot mij Heer”

Servisch-orthodox christelijk volkslied
De woorden van dit beroemde Servisch-orthodoxe christelijke volkslied werden geschreven door St. Nicholai van Zhica die stierf in het klooster van St. Tikhon van Zadonsk in de nacht van 17 op 18 maart 1956.

Rust van Sint Nikolai van Zjicha
De heilige Nikolaj van Zjicha, “de Servische Chrysostomus”, werd geboren in Lelich in het westen van Servië op 4 januari 1881 (23 december 1880 O.S.). Zijn ouders waren Dragomir en Katherine Velimirovich, die op een boerderij woonden waar ze een groot gezin grootbrachten. Zijn vrome moeder was van grote invloed op zijn geestelijke ontwikkeling en onderwees hem door woord en vooral door voorbeeld. Als klein kind liep Nikolai vaak drie mijl naar het Chelije-klooster met zijn moeder om daar diensten bij te wonen.

Ziekelijk als kind was Nikolai als volwassene niet fysiek sterk. Hij faalde in zijn fysieke vereisten toen hij zich aanmeldde voor de militaire academie, maar zijn uitstekende academische kwalificaties stelden hem in staat om naar het Saint Sava Seminary in Belgrado te gaan, zelfs voordat hij de voorbereidende school had voltooid.

Na zijn afstuderen aan het seminarie in 1905, behaalde hij een doctoraat aan de Universiteit van Bern in 1908 en aan King’s College, Oxford in 1909. Bij thuiskomst werd hij ziek van dysenterie. Zwerend god voor de rest van zijn leven te dienen als hij herstelde, werd hij op 20 december 1909 in het Rakovica-klooster ge tonsuurd en werd hij ook tot het heilige priesterschap gewijd.

In 1910 ging hij in Rusland studeren om zich voor te bereiden op een docentschap aan het seminarie in Belgrado. Op de Theologische Academie in Sint-Petersburg vroeg de proost hem waarom hij was gekomen. Hij antwoordde: “Ik wilde herder worden. Als kind verzorgde ik de schapen van mijn vader. Nu ik een mens ben, wil ik de rationele kudde van mijn hemelse Vader verzorgen. Ik geloof dat dat de manier is waarop dat mij is getoond.” De provoost glimlachte, blij met deze reactie, en toonde de jongeman vervolgens naar zijn vertrekken.

Na het voltooien van zijn studie keerde hij terug naar Belgrado en doceerde filosofie, logica, geschiedenis en vreemde talen aan het seminarie. Hij sprak zeven talen en dit vermogen bleek zijn hele leven zeer nuttig voor hem.

De heilige Nikolai stond bekend om zijn preken, die nooit langer dan twintig minuten duurden, en concentreerden zich op slechts drie hoofdpunten. Hij onderwees de mensen de theologie van de kerk in een taal die ze konden begrijpen en inspireerde hen tot bekering.

Aan het begin van de Eerste Wereldoorlog werd Archimandriet Nikolai op diplomatieke missie naar Engeland gestuurd om hulp te zoeken in de strijd van de Serviërs tegen Oostenrijk. Zijn doctoraat in Oxford leverde hem een uitnodiging op om te spreken in Westminster Abbey. Hij bleef drie korte maanden in Engeland, maar Sint Nikolaj liet een blijvende indruk achter op degenen die hem hoorden. Zijn geschriften “De geboden van de Heer” en “Meditaties over het Onze Vader” maakten indruk op velen in de Kerk van Engeland.

Archimandriet Nikolai verliet Engeland en ging naar Amerika, waar hij een goede ambassadeur voor zijn natie en zijn kerk bleek te zijn.

De toekomstige heilige keerde in 1919 terug naar Servië, waar hij werd gewijd als bisschop van Zjicha en later werd overgebracht naar Ochrid. De nieuwe hiërarchie hielp degenen die leden onder de verwoestingen van de oorlog door weeshuizen op te richten en de armen te helpen.

Bisschop Nikolai werd leider van Bogomljcki Pokret, een volksbeweging voor geestelijke opwekking die mensen aanmoedigde om te bidden en de Bijbel te lezen. Onder leiding van de bisschop droeg het ook bij aan een vernieuwing van het monnikendom. Kloosters werden gerestaureerd en heropend, en dit revitaliseerde op zijn beurt het spirituele leven van het Servische volk.

In 1921 werd bisschop Nikolai uitgenodigd om Amerika opnieuw te bezoeken en bracht twee jaar door als missionair bisschop. Hij gaf meer dan honderd lezingen in minder dan zes maanden en zamelde geld in voor zijn weeshuizen. De volgende twintig jaar doceerde hij in verschillende kerken en universiteiten.

Toen Duitsland op 6 april 1941 Joegoslavië binnenviel, werd bisschop Nikolai, een onverschrokken criticus van de nazi’s, gearresteerd en opgesloten in het Ljubostir Vojlovici-klooster. In 1944 werd hij samen met patriarch Gavrilo naar het vernietigingskamp Dachau gestuurd. Daar was hij getuige van vele gruweldaden en werd hij zelf gemarteld. Toen Amerikaanse troepen in mei 1945 de gevangenen bevrijdden, keerde de patriarch terug naar Joegoslavië, maar bisschop Nikolai ging naar Engeland.

De communistische leider Tito kwam net aan de macht in Joegoslavië, waar hij de kerk vervolgde en degenen die zich tegen hem verzetten verpletterde. Daarom geloofde bisschop Nikolai dat hij het Servische volk effectiever kon dienen door in het buitenland te blijven. Hij ging naar Amerika in 1946, volgens een hectisch schema ondanks zijn gezondheidsproblemen die werden verergerd door zijn tijd in Dachau. Hij gaf drie jaar les aan het Saint Sava’s Seminary in Libertyville, IL voordat hij zich in 1951 vestigde in het Saint Tikhon’s Monastery in South Canaan, PA.

Hij gaf les aan De Heilige Tikhon’s en diende ook als deken en rector van het seminarie. Hij was ook gastdocent aan het Saint Vladimir’s Seminary in New York en aan het Holy Trinity Monastery in Jordanville, NY.

Op zaterdag 17 maart 1956 diende bisschop Nikolai zijn laatste liturgie. Na de dienst ging hij naar de trapeza en gaf een korte toespraak. Toen hij wegging, boog hij zich laag en zei: “Vergeef me, broeders.” Dit was iets ongewoons dat hij nog niet eerder had gedaan.

Op 18 maart 1956 viel de heilige Nikolai in slaap in de Heer die hij zijn hele leven had gediend. Hij werd in zijn kamer gevonden geknield in een houding van gebed. Hoewel hij werd begraven in het Klooster van Saint Sava in Libertyville, IL, had hij altijd de wens geuit om in zijn thuisland begraven te worden. In april 1991 werden zijn relikwieën overgebracht naar het Chetinje-klooster in Lelich. Daar werd hij begraven naast zijn vriend en leerling pater Justin Popovich (+ 1979).

Velen zijn bekend met De PROLOOG VAN SINT NIKOLAI UIT OCHRID, HET LEVEN VAN DE HEILIGE SAVA, EEN SCHATKAMER VAN SERVISCHE SPIRITUALITEIT en andere geschriften die van groot nut zijn voor de hele Kerk. Hij beschouwde zijn geschriften als stille preken gericht aan mensen die hem nooit zouden horen preken. In zijn leven en geschriften straalde de genade van de Heilige Geest voor iedereen zichtbaar, maar in zijn nederigheid beschouwde hij zichzelf als de minste van de mensen.

Hoewel hij een inwoner van Servië was, heeft Sint Nikolai een universele betekenis voor orthodoxe christenen in alle landen. Hij was als een kaars op een kandelaar die licht gaf aan allen (MT 5,15). Als spirituele gids en leraar met een magnetische persoonlijkheid trok hij veel mensen naar zich toe. Hij hield ook van hen en zag het beeld van God in elke persoon die hij ontmoette. Hij had een speciale liefde voor kinderen, die zich haastten om zijn zegen te ontvangen wanneer ze hem op straat zagen.

Hij was een man van vastberaden gebed en bezat de gave van tranen die de ziel zuiveren (Saint John Climacus, LADDER, Stap 7). Hij was een ware herder voor zijn kudde die hen beschermde tegen geestelijke wolven en hen leidde op het pad naar verlossing. Hij heeft veel zielsverhogende geschriften achtergelaten die de waarheid van Christus aan de moderne mens verkondigen. Daarin spoort hij de mensen aan om God lief te hebben en een leven van deugd en heiligheid te leiden. Mogen wij ook het Koninkrijk der Hemelen waardig gevonden worden door de gebeden van de heilige Nikolai en door de genade van onze Heer Jezus Christus, tot wie tot in eeuwigheid zij. Amen.

Bron :  St.Herman of Alaska orthodox Church