HEILIGENLEVEN

Heilige Phanourios de Grote Martelaar Een overzicht van het leven en de verering van sint Phanourios

Door Vader George Poulos

De flexibiliteit van de orthodoxe kerk in haar selectie van heiligen wordt duidelijk gemaakt in de heiligverklaring van een heilige over wie bijna niets bekend is. Het weinige dat er is, blijft gehuld in mysterie, wat deze specifieke heilige de meest unieke maakt, zeker in de annalen van het christendom. Zijn naam is tenminste bekend, maar zelfs als dat niet het geval was, zou hem dezelfde eerbied kunnen worden verleend omdat hij, net als de onbekende soldaat bij wiens graf jaarlijks een krans wordt gelegd, in geëerde glorie ligt”bekend maar aan God”.
De naam van deze heilige is echter bekend. Het is toevallig Phanourios, dat, hoewel het misschien geen begrip is, veel beter wordt herinnerd door de gelovigen van de orthodoxie en de oosterse sector van het christendom dan een veel meer obscure heiligen wiens biografieën in detail zijn geschreven en die slechts pagina’s in de kerkliteratuur vullen dan de mysterieuze Phanourios.
Phanourios wordt al meer dan 500 jaar vereerd als een heilige (zijn feestdag wordt al meer dan 500 jaar gevierd) en zijn naam wordt in gebed misschien wel net zo vaak aangeroepen als enkele van de grote heiligen. Dit is des te opmerkelijker als men bedenkt dat het niet bekend is wanneer of waar hij geboren is, wat hij tijdens zijn leven heeft gedaan, op welke manier hij de Heer heeft gediend, of wat hij voor zijn medemens heeft gedaan. Maar er is een stille getuigenis dat hij stierf aan de marteldood nadat hij gruwelijk was gemarteld, en naast mysterie is er een aura van goddelijke manifestatie in de man die niemand kent.

Een toevallige ontdekking door nomadische heidenen, niet door; christenen, bracht deze onherbergzame heilige aan het licht toen een zwervende groep Arabieren, die het eiland Rhodos hadden geplunderd, te midden van de ruïnes van een oude kerk een groep iconen blootlegde, naast andere artefacten. Alle iconen waren in een staat van verval of bijna ruïne met uitzondering van één, die er zo nieuw en fris uitzag alsof het de dag ervoor was geschilderd. Dit icoon werd weggegooid door de Arabieren, die er geen belang aan hechtten. Op veilige afstand observeerde een groep monniken die zich in het puin verstopten dit fenomeen en wachtte geduldig tot de Arabieren het toneel hadden verlaten, waarna ze zich haastten om dit fantastische beeld in zijn opmerkelijke staat van bewaring terug te winnen. Ze zagen een duidelijk geschetst gezicht van een heilige met de naam gegraveerd in wat leek op letters die “Phanourios” spelden en bij nader onderzoek op hun knieën vielen bij wat ze zagen. Om de heilige heen waren twaalf verschillende lijsten getekend waarin Phanourios een wrede vorm van marteling onderging in een realisme dat suggereerde dat de kunstenaar getuige moet zijn geweest van de gruweldaad. Ze haastten zich terug om te zien of een van de andere iconen in een perfecte staat was, maar hoewel ze allemaal hetzelfde basisontwerp, dezelfde grootte en dezelfde vorm hadden, waren ze allemaal vrij oud en vrij onduidelijk. Na zorgvuldig onderzoek werd uiteindelijk geconcludeerd dat deze icoon van Phanourios inderdaad deel had uitgemaakt van een groep die na ontelbare eeuwen was opgegraven en dat zijn frisheid een goddelijke manifestatie was van de volledige heiligheid van deze man over wie ze nu vastbesloten waren om meer te leren. Maar jaren van onderzoek, het doorzoeken van de archieven van eeuwen en het ondervragen van de leidende autoriteiten van die tijd, leverden niets op, en er was niet meer bekend over Phanourios dan de dag waarop zijn icoon uit de ruïnes van die oude Griekse kerk werd geplukt. De martelscènes van de icoon gaven geen aanwijzingen, en het onderzoek daarvan toonde aan dat Phanourios werd gestenigd, en op het rek, werd doorgesneden, achter de tralies, voor een rechter stond, aan een frame werd vastgebonden, met kaarsen werd verbrand, aan een paal werd vastgebonden, naar wilde dieren werd gegooid, door een rotsblok werd verpletterd, hete kolen vasthield en een demon zweefde tegen een achtergrond van vlammen. Al deze verschrikkingen brachten over dat Phanourios een schijnbaar onverwoestbaar instrument van God was en dat dat op zichzelf voldoende bewijs was van zijn heiligheid.
Aartsbisschop Milos van Rhodos concludeerde dat de smetteloze icoon zelf voldoende getuigenis was om te bewijzen dat Phanourios een man van goddelijke genade was, en hij smeektede patriarch om een synode bijeen te roepen die Phanourios officieel tot heilige zou uitroepen, waarna er ter nagedachtenis van de heilige een kathedraal werd opgericht waarin de heiligeicoon was vastgelegd. Phanourios, eeuwenlang verloren in de ruïnes van een kerk, werd de patroonheilige van de verloren dingen. Tot op de dag van vandaag wordt zijn naam aangeroepen wanneer gebeden worden gevraagd voor het terugvinden van verloren voorwerpen.Hij wordt herdacht op 27 augustus, de dag dat zijn icoon werd gevonden.

Bron : http://www.johnsanidopoulos.com/
Vertalng : Kris Biesbroeck