Placide Deseille
De verloren zoon
Terugkeer uit ballingschap
Op deze zondag van voorbereiding op de veertigdagentijd horen we de gelijkenis van het verloren kind (Lc 15,11-32). Door de hymnografie van vandaag, gevuld met herinneringen aan deze gelijkenis, openbaart de tijd van bekering zich aan ons als de terugkeer van de mens uit ballingschap. De verloren zoon, zo wordt ons verteld, vertrok naar een ver land en verdween daar met alles wat hij bezat. “Een ver land” is de enige definitie van onze menselijke conditie die we moeten aannemen en ons eigen moeten maken, wanneer we naar God toe beginnen te lopen. De man die deze ervaring nooit heeft gehad, al was het maar heel kort, die nooit het gevoel heeft gehad dat hij van God en uit het echte leven is verbannen, zal nooit begrijpen wat het christendom is.
En hij die volmaakt “thuis” is in deze wereld en in het leven van deze wereld, die nooit gekwetst is door het nostalgische verlangen naar een andere werkelijkheid, zal nooit begrijpen wat bekering is.
Vaak wordt bekering eenvoudigweg geïdentificeerd met een koude en objectieve opsomming van zonden en overtredingen, met een schuldbekentenis voor een juridische aanklacht. Bekentenis en absolutie worden beschouwd als handelingen van juridische aard. Maar we verwaarlozen een essentieel iets, zonder welke noch belijdenis noch absolutie enige echte betekenis of kracht hebben. En dit is precies het gevoel van verbannen te zijn van God, verbannen van de vreugde van gemeenschap met Hem en weg van het ware Leven dat door God is geschapen en gegeven. Het is gemakkelijk om te bekennen dat ik niet vastte op de voorgeschreven dagen, dat ik mijn gebeden vergat of dat ik boos werd. Het is iets heel anders om plotseling te beseffen dat ik mijn geestelijke schoonheid heb bezoedeld en verloren, dat ik heel ver van mijn ware thuis ben, van mijn echte leven, en dat in het weefsel van mijn bestaan iets kostbaars en zuivers onherstelbaar is gebroken. Maar dit, en dat alleen, is berouw, en daarom is het ook een diep verlangen om terug te keren naar wat men nog heeft, om terug te keren, om het verloren “thuis” te vinden.
Ik heb van God prachtige rijkdommen ontvangen: in de eerste plaats het leven en de mogelijkheid om ervan te genieten, om er betekenis aan te geven, om het te vullen met liefde en kennis; dan, bij de doop: het nieuwe Leven van Christus zelf, de gave van de Heilige Geest, de vrede en vreugde van het eeuwige Koninkrijk.
Fragment uit de homilie van vader Placide Deseille in het klooster van Sint Antonius de Grote
Aan de oevers van de rivieren van Babylon
(De video is in het frans)
Open Uw armen om mij nu als Vader te omhelzen, – mij ook als de Verloren Zoon te aanvaarden, – opdat ik U met dankzegging mag verheerlijken – zeer barmhartige Heer.
Verhaal van de verloren zoon verteld voor kinderen (met dank aan Hadrian Liem)
christelijkeinformatiebron 