H. Johannes Chrysostomus (ca 345-407)
priester te Antiochië, daarna bisschop te Constantinopel
Homilie over de Kananese vrouw, 10-11

“Voortaan zult u mensen vangen”

Ik heb mijn toehoorder vandaag niet overtuigd, maar misschien doe ik dat morgen, misschien over drie of vier dagen, of over enige tijd. De visser die een hele dag nutteloos zijn netten heeft uitgeworpen, vangt soms ’s avonds, wanneer hij op het punt staat te vertrekken, de vis die hij overdag niet kon vangen. De landbouwer laat niet na zijn land te bewerken, ook al heeft hij sedert verscheidene jaren geen goede oogst gehad; en uiteindelijk maakt één enkel jaar dikwijls alle vorige verliezen ruimschoots goed. God vraagt ons niet om te slagen, maar om te werken; en ons werk zal niet minder beloond worden omdat er niet naar ons geluisterd is.
Er is meer: houdt de duivel op om elk van de gelovigen te verleiden, omdat hij voorziet dat velen gered zullen worden? Zie met welke zorg, welke helse volharding, welke afschuwelijke bezorgdheid hij de ziel achtervolgt tot de laatste ademtocht; tot die tijd wanhoopt hij niet, en gelooft u dat uw bisschop niet zal doen om uw ziel te redden wat de duivel doet om haar terug te geven? Christus wist goed dat Judas zich niet zou bekeren en toch wilde Hij tot het einde toe zijn bekering beproeven door hem zijn schuld in de meest ontroerende bewoordingen te verwijten: “Vriend, waarom ben je gekomen?” (Mt 26,50) Nu, als Christus, het model van de pastores, tot het einde toe werkte voor de bekering van een wanhopig man, wat moeten wij dan niet doen voor hen voor wie ons hoop is gegeven?

Bron : Evzo.org