Van het allereerste begin is het christendom de verkondiging van vreugde geweest, van de enig mogelijke vreugde op aarde. Zonder de verkondiging van deze vreugde is het christendom onbegrijpelijk. Het is slechts als vreugde dat de Kerk zegevierde in de wereld, en zij verloor de wereld toen zij de vreugde verloor, toen zij ophield er een geloofwaardige getuige van te zijn. Van alle beschuldigingen aan het adres van christenen werd de meest verschrikkelijke geuit door Nietzsche toen hij zei dat christenen geen vreugde hadden. … “Want zie, Ik breng u de tijding van grote vreugde” – zo begint het Evangelie, en het einde ervan is: “En zij aanbaden Hem en keerden met grote vreugde terug naar Jeruzalem. …” (Lucas 2:10, 24:52). En we moeten de betekenis van deze grote vreugde terugkrijgen. –
Vader Alexander Schmemann
christelijkeinformatiebron 