De passies, het gedenken van God en het Jezusgebed

In de dagelijkse strijd van het leven gaan de meesten van ons ervan uit dat de hartstochten zoals woede, afgunst, jaloezie of lust worden veroorzaakt door de omstandigheden waarin we leven. Iemand die een negatieve situatie waarneemt, hetzij van een veeleisende baas, een kritische echtgenoot of een moeilijk kind en toegeeft aan de passies, kan denken: “Nou, als mijn baas die opmerking niet had gemaakt, zou ik niet boos zijn” of “Als mijn man gewoon zou doen wat ik hem vraag. . .Ik zou niet hebben toegegeven aan woede of oordeel.” Zodra we op deze manier beginnen te denken, beginnen we zelf toe te geven aan zondig gedrag. We rechtvaardigen dergelijk gedrag door te concluderen dat onze reactie of ons gedrag door de omstandigheden onvermijdelijk was. Toch worden we ook geconfronteerd met “Wees daarom volmaakt, zoals ook uw Vader in de hemel volmaakt is.” (Matteüs 5:48) Onze Heer heeft dit gebod niet voorafgegaan door te zeggen “wanneer het u uitkomt en de omstandigheden precies goed zijn. . .” Nee, de Zoon van God heeft ons geroepen om onder alle omstandigheden volmaakt te zijn, vooral in de moeilijkste. Dus, hoe wordt dit bereikt, gezien de realiteit van ons dagelijks leven?

De kerkvaders hadden ervaring met dezelfde beproevingen en moeilijkheden en slaagden er toch in, door consequent berouw en door de genade van de Heilige Geest, deze dagelijkse beproevingen en dit lijden blijmoedig te aanvaarden als het speciale heilsplan voor hun leven, gevormd door de gezegende Voorzienigheid van God. Ze bekeken ze in deze context en konden daardoor Gods voorzienigheid in elk van hen waarnemen. Ze smeekten God niet dat Hij zulke moeilijkheden uit hun dagelijks leven zou verwijderen. In plaats daarvan hielden ze de “gedachtenis van God” bovenaan in de harten, waar het de snelle, constante stroom van gedachten in de geest kon overzien, controleren en op de juiste manier afwegen . Op deze manier zouden gedachten en reacties die ons afleiden van het doel van het christelijk leven, worden vervangen door de herinnering aan God.

In hoofdstuk 3 van mijn boek, getiteld “Een patristische reis”, noteer ik: “. . .de herinnering aan God kan therapeutische waarde hebben bij het wijzigen van disfunctionele schema’s door iemands focus te veranderen en door de kracht van goddelijke genade aan te trekken. Er is een wetenschappelijke onderbouwing voor deze stelling. McMinn en Campbell merkt op: ‘In een niet-gepubliceerd proefschrift ontdekte Stavros (1998) dat dertig dagen mediteren op het Jezusgebed de angst verminderde, samen met depressie, vijandigheid en interpersoonlijke gevoeligheid.’ De psycholoog zou de christen ook een extra motivatie voor verandering kunnen bieden door op te merken hoe een disfunctioneel schema dat samenvalt met een bepaalde passie moet worden aangepast, zodat de manier van reageren van de patiënt overeenkomt met het beeld van God.

Bijgevolg kunnen moderne strijders zowel moeilijke situaties als de hartstochtelijke reacties op die situaties overwinnen door God te gedenken, net zoals de kerkvaders, die zich vitaal bewust waren van Gods levende voorzienigheid, dat van ouds deden door gebruik te maken van het Jezusgebed , de eeuwenoude christelijke praktijk van de herinnering aan God. De beoefenaar concentreert zich uitsluitend op de woorden van het gebed – “Jezus Christus, Zoon van God, ontferm U over mij, een zondaar” en houdt zijn hart vrij van afleidende gedachten door zich op de woorden te concentreren. Een consequente en toegewijde beoefenaar zal ontdekken dat dit een van de beste manieren is om de aandacht op het gedenken van God te houden, ongeacht de moeilijkheden en omstandigheden van het leven. Tijdens hun Tonsuur krijgen kloosterlingen een gebedskoord met de woorden:
“Aanvaard, o broeder (zuster) (naam), het zwaard van de Geest dat het woord van God is (Efeziërs 6:17) in het eeuwige Jezusgebed waardoor u de naam van de Heer in uw ziel zou hebben, uw gedachten , en uw hart, altijd zeggend: “Heer Jezus Christus, Zoon van God, ontferm U over mij, zondaar.”

Het gebedstouw is het zwaard van de Geest, want het gebed dat oprecht is en geïnspireerd door de genade van de Heilige Geest is een wapen dat de duivel verslaat samen met de bijbehorende passies die uit de gedachten voortkomen.

door : Ἀλέξιος Καρακαλλινό (Monnik – klooster van Karakallou Athos)
Bron : Bron : ancientchristianwisdom.

Vertaling : Kris Biesbroeck